Lost in Translation (2003)

Dat Amerikanen weinig respect hebben voor andere culturen wist ik al, en eerlijk gezegd, het zit wel in iedere mens in. De kritieken dat deze film rascistisch is (lees imdb) zijn daarom vergezocht.

Wat ik me wel afvroeg is waarom dit zonodig een film moest zijn. Het verhaaltje is veel beter geschikt om in boekvorm te worden uitgebracht, en het geheel is kurkdroog gefilmd. Character progression genoeg voor de liefhebbers, maar een film blijft toch allereerst gebaseerd of beeld en geluid, en in dit opzicht faalt Coppola in elk opzicht. Zelden zo'n saai in beeld gebracht verhaaltje gezien.

Verder vervalt het soms in idiote Japanse en Amerikaanse stereotypen, zonder enige hint van zelfrelativering. Al is het best nog wel te pruimen, aangezien dit rechtstreeks uit Hollywood komt gebold. Als je ziet tot wat voor trieste melige liefdesverhaaltjes ze daar in staat zijn, kon het veel erger afgelopen zijn met Lost in Translation.

Maar toch, film blijft film, maakt alsjeblief gebruik van de middelen die je hebt.

Am I shallow?

-what?

Am I shallow?

No. You're not shallow.

Deze dialoog is in feite een opsomming van de hele film. Een zoektoch naar wat mensen beweegt. Hoe mensen zich gedragen en waarom. Wat mensen soms nodig hebben. En dat allemaal midden in Tokio.

Het verhaal is in feite snel te vertellen: twee personen (een rijke, op de retour zijnde filmster en een pas afgestudeerde jongedame) zitten beide in

een hotel in Tokio. Hij voor reclame doeleinden, zij omdat haar man (Ribissi) voor een photo-shoot in Tokio bezig is. Verder wil ik niet te veel ingaan op situaties uit de film zelf, daarvoor moet iedereen hem zelf maar gaan kijken

Het verhaal gaat langs allerlei verschillende Japanse zaken en ieder stereotiep wat er bedacht kan worden komt ook voorbij. En dat is een van de twee speciale dingen aan de film. Coppola (die zelf 2 jaar in Tokio heeft gestudeerd) heeft de moeite genomen om een écht verhaal te creëeren voor de film en vervalt niet in standaard westerse grappen over Japan. De grappige situatie's zijn echter uiterst realistisch doordat ze getoond worden vanuit een westers oogpunt. Voor een westerling is de ervaring van Japan werkelijk zo. Van standaard grappen is dus geen sprake.

Het andere aparte feit is dat deze film je blijft achtervolgen. En in mijn ervaring zijn dat de beste films. Bij deze film was het helemaal apart omdat

ik tijdens het kijken constant het idee had naar een standaard drama te kijken. Maar langzaam maar zeker krijgt Coppola het voor elkaar om een grote dosis sympathie te doen ontstaan voor de karakters. En dat zonder enige verheerlijking van een van de twee. Het zijn beide compleet normale mensen. En ik denk dat dat het sterkste punt is van de hele film.

Lost in Translation is voor mij dé verrassing van 2003 en dat terwijl die dat gister na het kijken nog niet was. Scarlett Johansson speelt ontwapenend en geweldig. Murray lijkt het op het eerste oog op de automatische piloot te doen en heeft een fletse en saaie indruk die een beetje stoort. Totdat je je

realiseert dat het een geweldige manier van karakter neerzetten is. Ook zoiets wat je pas later duidelijk wordt.

De film heeft tijd nodig voordat je in de gaten hebt hóe goed die is en ik hoop werkelijk waar dat iedereen er zo vol van zal zijn als zij hem kijken.

Ik verheug me in ieder geval al enorm op de volgende keer.

De dialoog die ik in het begin aanhaal zit trouwens niet in de film, maar is gesneuveld bij het editen. Scarlett Johanssen gaf in een interview aan dat ze het betreurde dat die zin er uit is gehaald. De zin zal wel té veel de kern van de film weerspiegelen.

Voor het eerst sinds lange tijd keert een filmmaken terug naar de roots van het vak, wat soms zo ver weg en toch ook weer zo dichtbij zijn voorvader, het toneel, ligt.

Puur en eerlijk acteerwerk, 2 hoofdrolspelers, geen verwarrende subplots, special fx e.d. Gewoon een film over twee normale mensen die elkaar ontmoeten in een voor hen onbegrijpelijke wereld, met hun gecompliceerde doodsaaie dagelijkse bestaan als contrast voor hun ongecompliceerde vriendschap.

Een film over emoties van twee mensen die door een toevallige, maar niet onrealistiche samenloop van omstandigheden aan elkaar, helaas voor korte tijd, zijn verbonden. De echte filmliefhebber moet dan ook bij het kijken naar deze film terug denken aan één dan David Lean's klassiekers uit de film geschiedenis 'Brief Encounter'.

In iedergeval, het opvallende is dat zowel de jury's van de onafhankelijke filmfestivals en de meer commercieel getinte filmprijzen de uitzonderlijkheid en kwaliteit van deze film weten te erkennen. Met zo vroeg in het jaar al 28 nominaties en al meer dan 17 vooraanstaande film prijzen (bijna alle nominaties gewonnen tot nu toe), lijkt Miramax opnieuw gelijk te krijgen (met films zoals 21 grams nog onderweg).

Een parel zoals deze is dé beloning voor een talent als Bill Murray die geduldig vele jaren het heeft moeten doen met sterk inferieur materiaal en is dé doorbraak voor een talent als Scarlett Johansson die in één klap haar naam heeft gemaakt bij alle soorten van film publiek.

Kan haast niet verliezen bij de Academy Awards dit jaar, gezien het feit dan de Academy een historische voorkeur heeft voor puur acteer werk zonder te veel high-cost, high-tech afleiding. (Oscars zijn tenslotte in het leven geroepen voor specifieke vak gerelateerde prestaties en gelukkig niet als ordinaire populariteits wedstrijd).

Wat vooral het Amerikaanse publiek verraste was het weglaten van de ondertitles bij al wat Japans is gesproken - iets wat je hetzelfde gevoel geeft als de hoofdrol spelers...namelij: Lost in Translation.

In iedergeval heeft deze film een plaats gekregen in mijn top 10 allertijden.

Daar ligt mij voornamelijk het probleem. Toneel (en literatuur) zijn voornamelijk gebaseerd rond verhalen. Film is een audio-visueel medium. Als je het mij vraagt heeft het medium film een totaal foute start gemaakt, en wordt het tijd dat er wat meer naar het echte potentieel gekeken wordt. Projecten als dat van Warp (die nu een klein eigen filmbedrijfje hebben) kunnen hierbij hopelijk helpen.

Indrukwekkend door een fraai verfilmde saaiheid.

Nog nooit zo een boeiende saaiheid gezien als deze verlorenheid in vertaling.

Heel mooi om Japan/ Tokyo door de ogen van 2 'American-dream' ras-Amerikanen te zien (acteur die voor een reclamespot komt en de vrouw van een fotograaf).

Opvallend is dat er bijna geen begeleidingsmuziek in de film zit , behalve op de climax, zo na 1,5 uur.

Heel mooi. Succes en leegte, oude man en jong meisje. De sfeer van het land, de sfeerloosheid van je hotel.

Schouderklopje voor de familie Coppola. Zou minimaal een Oscar voor 'best original screenplay' moeten krijgen.

Daar heb je absoluut gelijk in natuurlijk en het is eigenlijk wel mooi dat er nog steeds filmmakers zijn (en misschien steeds meer) die gewoon geloven in een mooi idee en er voor gaan.

En ik bedoelde i.v.m. toneel, ook wel dat alle bijzaken vaak het echte acteren onder de voet lopen. En dat is zo jammer.

En zo mooi dat Translation al zoveel prijzen heeft binnen gehaald.

Vond 'm vrij goed. Erg apart en vooral erg goed geacteerd door Johanssen en Murray. Ze komen heel erg natuurlijk over en het mooie aan het verhaal is dat het niet smeuiger of spannender wordt gemaakt dan het is. Aardige sfeertekening ook van de Japanse (mega)stad.

Aan de andere kant is het me toch iets te oppervlakkig om écht goed te zijn.

Critici beweren dat dit nu al DE film van 2004 zou worden.

Ik ben benieuwd, was namelijk direct verleifd op coppola's vorige prent 'the virgin suicides'

Staat al in de IMDb top 250 met een 8.2 gemiddeld. Lijkt me ook wel een goede film dit, Bill Murray is toch een erg puike acteur als hij op dreef is.

Mischien een stome vraaag maar wie weet wat de betekenis van Lost in Translation is?Volgens mij is het een Engelse/Amerikaanse uitdrukking,ik heb het wel vaker horen zeggen maar wat ze nou bedoelen.....

Volgens mij dat een uitspraak vaak zijn doel voorbij schiet wanneer hij (makkelijk) wordt vertaald.

Bedoel je dat als je lost in translation vertaald naar NL (verloren in vertaling?) je het eigenlijk niet moet vertalen om de bedoeling te begrijpen,omdat het in het nederlands niks betekent?

Ja, zoals ik net deed zeg maar

Maar in de film wordt het veel duidelijker gebracht

Oke, dat moet ik die maar is gaan zien .Wanneer is deze te huur?

De biosdatum is nog niet eens bekend, laat staan de verhuurdatum. Eind 2004 gok ik.

O,meestal staat dat er dan boven dus ik dacht dat hij al in de bios gedraaid had.

Met z'n allen naar België zou ik zeggen, draait hier vanaf deze week woensdag in de cinemas.

Wordt nu veel furore over gemaakt, film van 2004 etc, maar ben er zeker van dat amper iemand hem herinnert als we 2005 naderen. Elk jaar weer hetzelfde liedje, en een uitspraak die weining respect betuigt aan de regisseurs die dit jaar nog films uitbrengen.

Goed nieuws! In de Volkskrant staat een advertentie van A-Film, waarin staat dat de film vanaf 19 februari in de Nederlandse bioscoop gaat draaien!

Niet een film om naar uit te kijken, 't is al helemaal geen bioscoopfilm, meer iets voor de kleinere theaters.

Geen film voor mij gebleken. Ik heb niet meer dan een soft romantische film gezien met een onderhuids emotionele lading, waar ik niet echt van houd. Heb me niet geamuseerd:

*1/2

Bij nader inzien stem verhoogd naar 4.5 sterren.

Het is inmiddels al bijna een week geleden dat ik hem heb gezien, maar de positieve vibe van de film blijft me nog altijd bij. En van de acteerprestatie van Scarlett Johannson ben ik nog altijd ondersteboven. Ongelofelijk gewoon!

Ik begrijp wat je bedoelt, maar kleine theaters zijn ook bioscopen.

Kaartje voor Lost in Translation -> IFFR

[te koop modus] Wie wil er woensdag de 28e om 20.00u nog naar Lost in Translation? Je mag dan wel mijn kaartje overnemen (wel mét OV korting gekocht dus je moet in het bezit zijn van zo'n pas).

De reden hiervan is dat zowel Tovenaar als Goodfella en nog een aantal anderen van plan zijn om lekker te gaan naborrelen in een cafétje na het Zuiden. Omdat ik met Tovenaar terug naar huis reis en ik best zin heb in een soort van meeting wil ik dus verstek laten gaan voor Lost in Translation.

wie wil? Enne, de prijs is dus gewoon 6,75 he. Ik ga niemand matsen of afzetten ofz. [/te koop modus]

Fell in love with Murray

Fell in love with Johansson

Fell in love with karaoke

Fell in love with Tokyo

Fell in love with love

Prachtige film met schitterende fotografie van Tokyo en een hartverwarmende melancholieke soundtrack. Het bewijs dat een simpele liefdesfilm echt wel een hoger niveau kan bereiken dan de Grant/Roberts-vehikels.

4*

Erg fascinerende kijk op Japan in deze film. Verwonderd keek ik naar die totaal andere cultuur, erg overweldigend. De beelden, de schitterende muziek, de cultuur, allemaal maken ze een unieke indruk. Daardoor, en natuurlijk door het fantastische acteerwerk, kon ik mij goed inleven in de karakters en hun zoektocht. En meer is er gewoon niet nodig om ruim anderhalf uur aan het scherm gekluisterd te zitten. 4,5*

Hoewel het niet het meesterwerk is dat ik er stilletjes van had verwacht is dit een heel aangename kijkervaring met een op het lijf geschreven rol voor Bill Murray. 3,5*

Sofia Coppola slaagt ook met haar tweede film.

Erg grappig met een mooie serieuze onderlaag.

Vreselijk mooie stadsbeelden van Tokio (Johanssen voor het grote raam vat wat dat betreft de hele film samen). En prachtmuziek.

4.0*

Mooooi! Sfeer creeëren zit de familie Coppola duidelijk in de genen Nodigt bovendien ontzettend uit om opnieuw te kijken.. 3,5 voorlopig

Mooie film, prachtig beeld en geluid.. Door het hele prijzencircus had ik misschien iets te hoge verwachtingen. Op een aantal punten ook heel herkenbaar (ik ben ooit in Japan geweest), zoals de kleine ongemakken met een douche die te laag is enz. Het geeft een mooi beeld van Tokyo. Coppola weet het maximale te halen uit wat eigenlijk een erg simple romantisch verhaaltje is.