Les Triplettes de Belleville (2003)

Les Triplettes de Belleville is vooral een esthetisch plezierig filmpje.

Visueel is het allemaal erg kundig, zowel technisch als artistiek. De bruine kleuren, de ouderwetse muziek en het gebrek aan dialoog geven de film veel sfeer mee. Op momenten heeft het zelfs wat weg van een ouderwetse "stomme" Chaplinfilm, maar dan in animatievorm. De fantasiestad Belleville, een soort kruising tussen Parijs en een prekoloniaal New York, is ook erg sterk weergegeven. Ik vind dit trouwens een van de weinige animatiefilms waarin 3D-effecten consistent en natuurlijk toegepast worden, zonder afbreuk te doen aan de stijl.

Helaas kan Chomet mij niet echt overtuigen met zijn stijl van humor, hoewel ik het hier wel wat beter vind dan in zijn kortfilm uit Paris, Je T'Aime. Vooral de balans tussen het volwassene en het kinderlijke is een beetje zoek. Daarnaast kent het verhaal ook wat dipjes, maar gelukkig heft de korte speelduur van 80 minuten dat weer grotendeels op.

Toch nog een ruime voldoende omdat het visueel zo lekker wegkijkt.

Op een of andere manier moest ik aan Maigret denken toen ik deze film zag, Waarschijnlijk doordat Simenon ook een meester was in het neerzetten van een sfeer.

Ik vond het een heerlijke film. Eindelijk, en dat was lang geleden, heb ik over de volle tijdsduur geboeid en geamuseerd zitten kijken. En wat Montorsi al schreef: de karikatuur werkt hier perfect en is absoluut niet storend of vermoeiend. Ik vind dat het juist een goed evenwicht brengt in al het visuele "geweld" (positief bedoeld) dat op je afkomt.

Dit smaakt naar meer!

Zeer merkwaardige film. Je zou maar eens de taak krijgen opgedragen om dit in woorden te beschrijven. Hoewel het een erg Frans gevoel heeft lijkt Les Triplettes de Belleville soms wel buitenaards. Chomet lijkt geen enkele interesse te hebben om zijn personages er aantrekkelijk te laten uitzien en met name in het begin vroeg ik me af waarom hij zo'n afstotelijke figuren als de wielrenners zoveel aandacht gaf. Daarmee wil ik niet zeggen dat dit verder een lelijke film is. Er zit ongeloofelijk veel detail in en de camerastandpunten en kadreringen zijn duidelijk sterk uitgedacht. Het deed me nog het meest aan Tati denken: de dingen die je ziet zijn bekend, maar hoe ze in beeld gebracht worden wekt een vervreemdend, maar komisch gevoel op.

Ik moest even opwarmen voor de film. Een beetje in zijn gevoel voor humor komen. Als dit eenmaal lukt is het een vrij briljant projectje. Je kijkt alleen al om te zien wat voor een bizar idee er in de volgende scène weer om de hoek komt kijken. De meeste karakters zijn zeer gedenkwaardig en het bijna woordeloze scenario is leuk uitgewerkt. Erg fijne film dus.
4*

Gemengde gevoelens. Wat als eerste opvalt is de bijzonder gave animatie die het geheel meteen een eigenzinnig maf smoelwerk geeft. Die entourage wordt nog eens versterkt door de expressieve soundtrack en het ontbreken van dialogen. Aan sfeer geen gebrek, aan innemende personages ook niet. Zo zijn Madame Souza en de hond gezegend met met een enorme aantrekkingskracht.

Met name het vindingrijke omaatje is er eentje om in te lijsten. De manier waarop zij het jongetje probeert blij te maken met cadeaus doet -in vertederende zin- denken aan de manier waarop Fredericksen's leven met zijn vrouw werd verteld in Up. Ook de overgang van een nog nostalgisch Parijs naar modernere tijden en uiteindelijk het groteske Belleville (dat Vrijheidsbeeld! ) wordt geweldig in beeld gebracht, doorspekt met heimwee en maatschappijkritiek. So far, so wonderful, maar daarna begint het toch wat aan impact te verliezen.

De maffiosi vond ik al niet helemaal geslaagd, de drieling ging mij zelfs steeds meer tegenstaan. Vanaf hun herintroductie lijkt het verhaal gebukt te gaan onder alle pracht, praal en goede bedoelingen. Dan nog is er wel het een en ander genietbaar (de ober, het 'pootje' haken van oma), maar de sjeu is er wat uit. Het wordt wat gewoontjes en eindigt als een ietwat tam beestje.

Voor de nieuwe The Illionist moet ik natuurlijk ook nog het debuut van Chomat zien. En die was echt schitterend. De animaties waren een lust voor het oog en de stijl had een knipoog naar Jeunet en Tati. Die Oma vond ik al erg grappig neergezet, en ook vooral dat hondje met zijn rare gewoontes (blaffen naar voorbijstormende treinen) en natuurlijk dat jochie waar het allemaal om draait met zijn obsessie voor wielrennen, en ook uiteindelijk aan de (schitterend getekende) Tour de France meedoet, en uiteindelijk ook ineens ontvoert word waarbij de oma en dat hondje er natuurlijk achteraangaan en zo terecht komen in het prachtig gegeografeerde stad Belleville, die er toch verdacht uitziet als een stad uit een jaren 50 SF. De voortuigen, flats en ook die hillarisch uitziende vrijheidsbeeld zijn prachtig getekend. En het verhaaltje is natuurlijk ook fantastisch. Het word ook leuk waneer dat Hondje en die Oma die 3 zangeressen tegenkomen en ook dat einde met die achtervolging is schitterend.

Verder schitterende tekenfilm, absoluut geschikt voor jong en oud.

4,5*

Ik had van deze regisseur al eerder "l' Illusionist" gezien en daar was ik al zeer van onder de indruk. Dit debuut kon natuurlijk niet achterblijven. Ik vond de animaties zeer fraai en ook het verhaaltje vond ik heel goed en origineel. De figuur die mijn hart stal was Bruno, onze blaffende en piepende viervoeter. Tja, filmpjes waar Woef een hoofdrol in speelt doen het bij meestal altijd goed. En grootmoeder Souza oogde natuurlijk ook zeer fraai en vooral om niet te vergeten het stadje Belleville. Zeer mooi en komisch vond ik de droomscènes van Bruno de hond, de scènes met de kikkers en op het einde de achtervolgingsscènes.
Prima animatiefilmpje dus en zeker niet alleen voor het jonge grut.

4,0*

Geniale film!

Ik kon mij niet meer zoveel heugen van deze film, dus het was hoog tijd voor een herziening. Binnen 10 minuten wist ik gelijk weer waarom ik deze film op een 4,5* heb staan: wat een sfeer, wat een charme en wat een veelvoud aan details herbergt deze film!

De intro, in de vorm van een optreden van Les Triplettes Belville was zeer memorabel, waarbij ik vooral hard moest lachen om de dikke dames die uit de iele autodeuren tevoorschijn kwamen.

Daarna schakelen we over naar Champion en Madame Souza, die zich in allerlei bochten wringt om het Champion wat meer naar zijn zin te maken. Als kijker voel je binnen een paar minuten de eenzaamheid van Champion, temeer omdat hij een timide jongen is, die geheel in de lijn van de rest van de film nogal zwijgzaam is.

Al snel krijgt hij een hond cadeau, die op jonge leeftijd een zeer grappige haat - liefde verhouding ontwikkelt met treinen. Het is echter een fiets die zijn leven op de kop zal zetten. De hond wordt daardoor geestelijk verwaarloosd: het is aandoenlijk om te zien hoe de hond alleen maar lijkt te leven voor zijn dagelijkse portie voer en het is grappig om de hond te zien tobben met de massa `s overgewicht die hij met zich meedraagt.

De gulzige hond Bruno is een van de leukste personages die we in deze film tegenkomen, met name zijn stoute, ( in zwart - wit geanimeerde ) wilde dromen zijn bijzonder fraai in beeld gebracht. Echter, deze film herbergt meerdere markante personages. Zo houdt Madame Souza er wel heel aparte massagetechnieken op na, heeft ze de conditie van een jong paard en kan ze het niet nalaten om als een bezetene het tempo aan te geven op haar fluitje als een mechaniciën een lekke band probeert te vervangen.

Madame Souza `s bezoek aan de 3 Belville dames was ook hilarisch in beeld gebracht, telkens als ze wat om handen wilde hebben om te helpen, leken de 3 Belville dames bevangen door smetvrees, al liet de daadwerkelijke reden van dit alles niet lang op zich wachten!

De film druist vaak ook in tegen elke vorm van logica. Zo zijn de schepen overdreven groot, stijl en bovenal onbenaderbaar geanimeerd, waardoor Madame Souza zich genoodzaakt ziet om op een hoogst ongebruikelijke manier de Atlantische Oceaan te overbruggen, om in New York te stuiten op het vrijheidsbeeld, die Chomet dankzij zijn grenzeloze fantasie, naar zijn hand geanimeerd heeft.

De scène waarin de helden achtervolgt worden door de maffioso, tart al helemaal elke vorm van logica. Het is zowaar al een feest om te zien hoe men een bocht neemt, sowieso een prachtscene omdat de helden hun achtervolgers een voor een op een leuke manier kwijt weten te spelen. Het hoogtepunt was de heldendaad van Madame Souza: het struikelmoment.

Ik begrijp de kritiek op het verhaal van velen hier geenszins. De film duurt al relatief kort en zit volgepropt met zoveel leuke, aparte details, gebeurtenissen en personages ( de lachende mevrouw uit de Tour karavaan, de scouting jongen, de kikkers en de ober ) dat je geen kans krijgt om je hoofd af te wenden van het beeldscherm!

Een magistrale, zeer geestige film. Uniek in zijn soort! Een dikke 4,5*

Ik hou het kort.
Net gezien en leuke film maar meer ook niet.

Hehe, ik moest ook meteen aan 'Le nez de Marmande' denken. Prachtige snufferd heeft die man.

Ik had trouwens ook verwacht dat Les Triplettes echt een film ging zijn over wielrennen, maar dat bleek toch niet helemaal het geval. Wat ik in de plaats kreeg voorgeschoteld, was bij momenten wel weer knap. Maar me echt vervoeren? Nee, daar slaagde Chomet net zoals bij L'Illusioniste niet in.

De animatie ziet er nochtans opnieuw lekker ouderwets uit en de warme kleuren mogen er meer dan wezen. Ook de muziek vond ik redelijk geslaagd. Maar zoals Onderhond al zei: het heeft allemaal niet zoveel om het lijf. Best sympathiek, maar soms ook een beetje saai.

2,5* dan maar.

Meesterlijke animatie. Het enige wat me ervan weerhoudt 5* te geven is dat het verhaal te eendimensionaal is. Maar wat een heerlijk sfeertje! Er valt zoveel te genieten, met de hongerige Bruno, de dijen en kuiten der wielerhelden, de drieling en hun instrumenten, de kikkers! en de geweldige oma. Het eerbetoon aan Jacques Tati doet mij goed en is geheel op zijn plaats, dit is een film in zijn stijl. Een klein meesterwerkje, dat bij herzien vast nog verrassingen op gaat leveren. Over Tati gesproken!

Het verhaal zit vol met kleurrijke personages, originele ideeën, humoristische scènes en vooral prachtige leuke details. De beelden zijn buitengewoon indrukwekkend : warme kleuren en heel detail gericht. Er is heel wat te zien. De hond en de grootmoeder zijn hilarisch
Een onverwacht pareltje ! 8/10