The Giant Gila Monster (1959)

Zelfs voor het genre van dubieuze kwaliteit. Het 'monster' is simpelweg een opgeblazen hagedis die we dan ook niet of nauwelijks in 1 shot met wat mensen zien. De kids zijn lekker fout braaf (zo worden er op zaterdagavond in de disco gospelliedjes gezongen) en het gebrek aan tempo zo nu en dan ondraaglijk, maar ja er zitten toch wel weer die vermakelijke dingen tussen die je verwacht in een jaren '50 monster movie. Al met al een slechte maar ergens wel aangename film, geruststellend in z'n sufheid.

1,5*.

Zeker vermakelijk op bepaalde momenten, namelijk een aantal quasi-spectaculaire autoscenes met al dan niet dronken bestuurders en de hoofdrolspeler Don Sullivan die zijn liedjes op een piepkleine ukelele voortbrengt. Voor die hagedis heb je wel een flinke portie disbelief nodig. De manier waarop die uitgeschakeld wordt is daarentegen wel aardig gevonden. 2*

Zelfs voor een 50's monster movie low budget maar toch best wel lollig.

2.5* Er zijn betere maar aan de andere kant ik heb me 75 minuten prima vermaakt.

Ik hou van dit soort filmpjes

toffe film, zulke films zie ik nog het liefst vanal originele films uit hunne tijd oerdegelijke en vooral antieke films jammer dat er veel verloren zijn gegaan in de gebouwen van sommige filmmaatschappijen, branden, vergetelijkheid, ... tjaz helaas voor zulke films mogen ze mij altijd storen

Hier gratis te zien dan wel te downloaden.

Gila! (2012) is/wordt de remake!

Omdat ik niet kan wachten totdat Gila! (2012) verschijnt, heb ik het origineel maar eens bekeken.

Duidelijk een low budget jaren '50 SF-film. Voor het monster is een echte hagedis gebruikt die door een speelgoedlandschap gestuurd werd. De hagedis schijnt het ook in het echt niet overleefd te hebben. Ik vond het verhaal best aardig, maar niet heel bijzonder. De auto's (nu oldtimers) waren leuk.

Ik denk dat de nieuwe film enerverender zal zijn. Gezien de foto's die al van de nieuwe film te vinden zijn, blijven de makers dicht bij het origineel. Ik denk/hoop dat een CGI-monster beter zal werken.

Trailer van de remake:

Gila! (2012)

Aardig gemaakt voor die tijd, je moet er niet al teveel van verwachten, redelijk verhaal.

Suffe en weinig boeiende monstermovie uit de oude doos. De jonge held leek me wat hebben van een Elvis of Cliff Richard lookalike. 1 pluspuntje voor het wel degelijke miniatuurwereldje waarin de hagedis? varaan? zich bevind.

Erg flauwe en saaie sci-fi horror waar nauwelijks iets in gebeurt. Toen de hoofdrolspeler zowaar een soort gospel lied begon te zingen voor zijn kleine zusje tokkelend op een ukelele, vroeg ik me af of ze er een familiefilm van wilden maken. Het enige goede is dat het monster er niet zo belachelijk uitzag als in the Giant Claw en iedere keer als ie verscheen (niet erg vaak) ging dit gepaard met een catchy tune. De reuzenhagedis veroorzaakt een aantal ongelukken waarvan je ook al niet veel te zien krijgt. Dreiging ging er niet echt van uit en denk niet dat ik het monster in 1 shot met een personage heb gezien. Het wordt ook heel gemakkelijk verslagen.

Eén van de talloze ultragoedkope monsterfilms die men in de jaren '50 aan de lopende band produceerde. Een film zo slecht dat het de eer had om een plaats te krijgen in het archief van Mystery Science Theater 3000. Die versie zou ik graag nog een keer aanschouwen, want de hilarische proloog maakt al duidelijk dat dit een prutswerkje eerste klas is. De titelrol gaat naar een amfibie in een terrarium met veel zand en kleine takjes die hier door moeten gaan voor bomen, het 'ondoordringbare bos' bestaat uit een paar struiken en de miniaturen zijn net zo levensecht als Play Doh. In het eerste uur ben je getuige van eindeloos gelul over de oorzaken van de verdwijning van een paar dorpsgenoten en de verwoesting van hun wagens, afgewisseld met slecht gemonteerde 'aanslagen' van The Giant Gila Monster. Maar het venijn zit in de staart, wanneer Don Sullivan op een feestje de banjo ter hand neemt en een gospelliedje zingt. Het enige goede daaraan is dat het het einde van de film inluidt. Sneu...

Ik hou op zich wel van B-films. Van amateuristische cult, van liefdevol prutswerk, van MST3K-waardige draken. Maar het liefst heb ik wel met iets wat ook een beetje vermakelijk is (zie bijvoorbeeld Time of the Apes (1987)), en the Giant Gila Monster is echt dodelijk, dodelijk saai. Het grootste probleem is al dat de film voor 95 % vol zit met oeverloos geouwehoer tussen tieners, en soms met overloos geouwehoer tussen anderen. Het is niet boeiend, en het wordt helemaal treurig als de hoofdrolspeler ook nog even zijn muzikale kwaliteit denkt te moeten laten zien.

En dan ben ik nog niet eens begonnen over het monster. Het 'reuzenmonster' is overduidelijk gewoon een Gilamonster (een hagedis dus) van normale grootte, die eigenlijk geen moment ook maar iets dreigends doet. Zoals de meeste hagedissen is hij vrij zen, en het meest actieve wat hij uitvoert is af en toe een paar stappen zetten. Al wordt er geimpliceerd dat hij daarmee grote schade aanricht, door middel van hele neppe miniaturen. Dit is helaas niet zo eentje die zo slecht is dat ie weer leuk wordt, dit is er helaas eentje die zo slecht is dat je je kapot verveelt. Zelfs met MST3K was dit een beproeving.

Waarschuwing! Kijk deze film als je fan bent van:

- Grote gilamonsters.

- Gilamonsters van reguliere grootte omringd door maquettes en speelgoedwagentjes.

- Volwassen mannen in een gilamonster-pak.

Ben je geen fan van bovenstaande niche-onderwerpen? Laat deze film dan best links liggen want verder valt hier nogal weinig te beleven.

Dit is een inspiratieloze versie van die creature features met gigantische, gemuteerde beesten in de titel. Eerst en vooral is het monster zelf amper te zien en geenszins dreigend. Diverse scènes met 'aanvallen' worden links en rechts wat rondgestrooid maar echt effectief zijn ze niet. Het omringende verhaaltje is tergend traag, zeker wanneer je als kijker constant zit te roepen naar het scherm want de personages zijn te dom om het zogenoemde mysterie op te lossen. Je weet van de start al dat het een reuze gilamonster betreft (duh, het zit in de titel). Zo wordt enige vorm van spanning volledig ontnomen van het publiek. Uiteindelijk zit je dan maar opgescheept met een hoop vervelende knulletjes en de enige sheriff van het dorp die blijkbaar nog nooit van het woord intonatie heeft gehoord. Zo gaan zelfs 74 minuten erg traag voorbij.

Op visueel vlak is het knullig, met constant dezelfde, herhalende beeldcompositie. Steeds worden personages aan dezelfde kant van het beeld gezet, met aan de andere kant hun tegenspeler. Dit zorgt voor een vervelende zit die ongewenst een gevoel van benauwdheid opwekt. Het is niet fijn om te zien en betuigt alleen maar van onkunde.

Ik geef toch nog 2* voor de treincrash die ik als kind ook nabootste met mijn Playmobil treinset. Deze werd toen blijkbaar stiekem gefilmd en in deze film geplakt.