20 Million Miles to Earth (1957)

Harryhausen's creatuur is prachtig als altijd, maar het verhaal is trager en heeft minder te bieden dan andere jaren '50 sci-fi films. De noodzakelijke liefdesrelatie is wel lekker vergezocht en er zitten een paar erg grappige scenes in (ongetwijfeld onbedoeld) maar ik had gehoopt dat het monster iets meer huis zou houden in Rome. Al met al toch een klein teleurstellinkje.

2*.

PS de trailer van de film die op de DVD staat is wel fantastisch!

Leuk om gezien te hebben maar goed kan ik deze film niet noemen. Het is vooral de stop motion die het te bekijken maakt, verder heeft deze King Kong rip off weinig te bieden. Het verhaal loopt maar moeizaam, de romance die erin zit gaat nergens heen en het acteerwerk is meestal maar matig.

Wel grappig om te zien dat in de jaren '50 niemand echt raar opkijkt dat er buitenaards leven bestaat, dat lijkt iedereen zomaar te accepteren. Al is deze conclusie misschien een beetje voorbarig na het zien van slechts een enkele film. Maar nu ik toch bezig ben: kennis van andere planeten was ook niet echt aanwezig. Landen op Venus, daar kan je nu niet meer mee wegkomen denk ik.

2,5*

Dat lijkt me juist een van de leukste elementen aan een film als dit. Heerlijke nonsens. En wat was het vroeger nog spannend toen we dachten dat er nog mannen op de maan woonden en we nog op Venus konden landen

Dat klopt, juist omdat het vrij lachwekkend is zo af en toe. Sommige dialogen zijn ook echt te knullig. Het heeft z'n charme.

Aardige ouderwetse ambachtelijke knutselfilm over een monster van de planeet Venus dat voor onrust zorgt in de grote stad. Klassiek en standaard "monster meets civilization", spektakel, rampenfilm materiaal (denk; King Kong, Godzilla). Stop-motion uitvoering van het wezen is bijzonder vakkundig gedaan, helaas kan dat niet altijd gezegd worden van het menselijk materiaal waarmee gewerkt wordt. Acteer en regie werk komt soms nogal amateuristisch over... maar ook dat geeft de film wel een bepaalde sfeer mee.
Best vermakelijk en zeker de moeite waard om eens te bekijken 3*.

Overigens kan ik mij herinneren dat ik ooit iets gelezen had over dat de populariteit van dit soort rampenfilms, met monsters uit de ruimte, in de jaren '50 zijn oorsprong vond in de koude oorlog en de angst voor een verwoestende russische aanval. Plaatst de nonsens uit dit soort films toch net in een wat breder perespectief.

Vermakelijk filmpje met een lekker simpel onzin- verhaaltje en een hoop amusante knullige momenten. De film komt wat moeizaam op gang (mede door nogal wat houterig acteerwerk), maar heeft op een gegeven moment de smaak wel te pakken. Zodra de Ymir aan het huishouden gaat, kijkt de film heerlijk weg en bevat een aantal schitterende effecten.

Vooral het gevecht met de olifant zag er erg goed uit. Alleen had het irritante olifanten- geschreeuw dat het beest uitkraamt wel ietsjes minder gemogen, dat zat op bepaalde momenten nogal dicht tegen de irritatie- grens aan. Maar verder lekker amusant, dit. Ik ben in ieder geval overtuigd; ik wil meer werk van Harryhausen zien!

3 sterren.

Wat 20 Million Miles to Earth zo vermakelijk en kijkbaar maakt zijn de hilarisch slechte pogingen tot oplossingen voor geldproblemen of gewoon fantasieloze ideeën. Enkele voorbeelden : het gemeentehuis van dat dorp is één of andere kruidenierswinkeltje met een bord waarop " Comune " staat geschreven of de aankomst van de soldaten uit de helikopter dat wel uit uit een WOII-documentaire blijkt geknipt te zijn... maar het zijn juist deze lachwekkende en, het woord is hier al vaak gevallen, knullige momenten die ervoor zorgen dat het amusant kijkvertier blijft zonder nooit saai te worden.
De manier waarop de cast zich, en vooral het verhaal serieus nemen dat intelligent wilt overkomen maar dat totaal niet is en daar ook niet in slaagt ( het beest heeft geen hart maar wel buisjes waardoor hij ook praktisch onverslaanbaar is... maar dan zien we toch dat hij ademt zoals een mens, en een mens heef toch een hart ! ) is ook weer een leuk staaltje onbedoelde camp !

In sterk contrast met dit alles staat het wezen van Harryhausen dat werkelijk de helft van alle digitalen monster en verwanten van de kaart veegt. Prachtige stop-motion technieken, ( het monster beweegt zich zo vloeiend ! ) en de andere special effects krijgen ook niet minder lof. Ook de scenes met de boer en de olifanten waren schi-tte-rend, ik denk dat ik zelf de haren op de armen van de boer zag in dat gevecht Het leek zo echt ! Niets oubolligs aan ! Wat een vakmanschap ! Had Ray nu maar met een goede regisseur gewerkt...

Oorspronkelijk was de film in kleur bedoeld, op aanvraag van Harryhausen zelf, maar de producers vonden het nodig dit genie te dwarsbomen. Er is wel een dvd-uitgave verschenen met een kleurenversie.

3.5* en ik wil meer van hem, Harryhause uiteraard, zien !

Het wezen van Harryhausen is de reden om deze film te gaan zien. Erg knap gemaakt. Vooral het gevecht tegen de olifant was top. Ik kan wel van zo'n vakwerk genieten.

Verder komt het vermaak vooral uit de knulligheid van sommige scènes. Het belachelijke gegil van de vrouwen bijvoobeeld, vaak juist op momenten dat er niet gegild hoeft te worden. Ook de voorspelbare dialogen en sommige belachelijke acteurs zorgden voor wat gelach. Maar jammer dat er niet meer was om te lachen. Ik hoopte dat het wezen Rome eens flink zou verbouwen, maar meer dan een brug en 4 pilaren vernielen doet hij niet. Het aantal doden is ook zeer laag. Jammer.

De film heeft ook wat King Kong-pretenties. Ook hier is het beest eigenlijk het slachtoffer van zijn eigen instincten in plaats van een kwaadaardig wezen en ook hier wordt getracht een gelijkwaardige semi-diepzinnige eindquote te plaatsen. Maar King Kong is toch duidelijk superieur.

Het leukste vond ik zelf het moment waarop we mensen na het monster gezien te hebben in paniek zagen rennen. Maar in plaats van van het monster weg te rennen, rende ze er naar toe. Erg knullig gemaakt dus. Eens te meer omdat niemand naar het monster kijkt. Hierdoor merk je toch wel dat er in het echt niet zo'n wezen stond tijdens de opnames.

Ik had hem al met al toch wat vermakelijker verwacht. Nu is het niets meer dan een film die leuk is voor af en toe een glimlach.
2,5*

Ik meende me te herinneren dat er zelfs niemand dood ging, enkel die boer en nog een andere man werden verwond.
Was deze film in de jaren tachtig gemaakt zou het een geweldig gorefeest geworden zijn.

Uitspraak van Roy Harryhausen:

Fantasy is een droomwereld, een imaginaire wereld. Je wilt niet dat het echt is. Je wilt een interpretatie. En met stopmotion lijkt het nog sterker op een droomwereld, wat je niet lukt als je het te echt probeert te maken. Dat is de essentie van Fantasy, de realiteit transformeren in fantasie.

Als niet echt een groot liefhebben van Sciencefiction of Fantasy vond ik dit toch een alleraardigste film. Het heeft op een kinderlijke manier iets spannend en komisch tegelijkertijd. Juist de kunstmatigheid van het werkelijkheidsgehalte draagt bij aan een heerlijk licht gevoel van humor door o.a. het zichtbare bordkarton. Met het vele onaffe gedoe kon ik dus niet zo blijven zitten. De snaren van een piano moeten natuurkundig ook niet helemaal zuiver afgestemd zijn, om binnen een octaaf harmonieus met elkaar te klinken.

Wat me in 20 Million Miles to Earth beviel, is het samengaan van een gevoel van sympathie en afschuw voor het monster(tje). Het doet me denken aan het verhaal van Mary Shelley over Frankenstein. Haar boek heeft als hoofdpersonage ook een hulpeloze ziel in een vreemde omgeving die zich tegen zijn zachtmoedige aard in gedwongen voelt om mensen te doden, om daar naderhand dan weer enorme spijt van te krijgen. Die spijt gunt Harryhausen zijn eigen creatie echter niet, zijn alles slopend stop-motion beest moet in het filmverhaal met man en macht vernietigd worden.

Naast de speelfilm op de dvd ook de documentaire The Harryhausen Chronicles bekeken. Ik kende Ray Harryhausen niet. Ontzettend aardige man die een boeiende carrière achter de rug heeft. Deze werd in 1992 beloond met een Oscar voor al de prachtige visuele magie die hij in de loop der jaren tevoorschijn heeft getoverd op het witte doek. Allerlei korte fragmenten uit zijn loopbaan worden in de filmbiografie getoond. King Kong, die hij als jochie zag met zijn moeder en een tante, is voor hem een beginpunt geweest om op een heftige en zeer vruchtbare manier geïnteresseerd te raken in het gebruik van stop-motion.

In de documentaire wordt ook verteld dat er voor films, zoals 20 Million Miles to Earth, met een heel erg laag budget gewerkt moest worden. De knulligheden in de film worden daardoor nog wat meer acceptabel. Als uitgangspunt voor deze film met het aanvankelijk kleine lieve griezelige dier van Venus noemt Harryhausen de mens die geneigd is om alles wat hij niet begrijpt te verwoesten. Als een alternatief voor het Empire State Building in de film King Kong heeft hij gekozen om het Colosseum in Rome, het grootste amfitheater in het Romeinse Rijk, als locatie te gebruiken. Al met al dus een ontzettende leuke dvd, die het bekijken meer dan de moeite waard is.

Het is zo’n 10-15 jaar geelden dat ik 10-20 van dit soort ‘onzinnige-maar dikke pret’ Amerikaanse monster/sci-fi films zag als Amazing Colossal Man, Attack of the 50Ft Woman, Earth vs. The Spider en zo. Sommige hebben trouwens van, relatief, hogere kwaliteit, zoals: Them, Incredible Shrinking Man. De laatste maanden zie ik juist veel Japanse monsterfilms, dus vergelijkingsmateriaal te over.

Beetje tussenin-geval deze film. Het verhaal het acteerwerk is te beroerd voor woorden, veel Amerikaans sentiment, waarin gebrek aan respect en als idioom de voortstuwing der natie en civilisatie etc veel te veel de aandacht krijgen.Dat is in de Japanse films duidelijk anders. De slotquote is trouwens hilarisch.

Dat gezegd hebbende, want het gaat tenslotte over een Jaren 50-screamqueen-monster film… De animaties van het monster van Ray Harryhausen waren een hoogtepunt. Mooie bewegingen (in de Japanse films altijd mannen in rubber pakken, hier schaalmodellen animatie) en preteffecten, met name de ‘rotsen’. De finale in Rome is vooral noemenswaardig.

Leukst was eigenlijk dat op de (pakketservice) DVD naast de film een korte docu over Ray Harryhausen te zien is, met fraai oud werk van voor WOII en sprookjes animaties en andere monsters. Erg leuk.

De mens vernietigt alles waar hij geen vat op krijgt, dat is de licht geforceerde boodschap die '20 Million Miles to Earth' ons alsnog wenst mee te geven. Net zoals de onnodige romance en het uiterst houterige acteerwerk mag dit echter met een korrel zout genomen worden, zodat we bovenal kunnen genieten van het vakmanschap van Ray Harryhausen.

In wezen is '20 Million Miles to Earth' ook meteen mijn eerste echte kennismaking met de man die stop-motion tot een geheel eigen kunst wist te verheven.
Het gevecht tussen de Ymir en de olifant is zondermeer een plezier om te mogen aanschouwen, maar het gevoel dat dit geen Harryhausen op zijn best was, bleef me constant bijstaan. Een gevoel dat door de documentaire op de dvd, 'The Harryhausen Chronicles', overigens bevestigd werd. Vervolgens ben ik dan ook bijzonder benieuwd naar de fantasie en verbeelding (waar het volgens Harryhausen tenslotte allemaal om draait), die hij in 'Jason and the Argonauts' en 'The 7th Voyage of Sinbad' tentoonspreidt.

Ten slotte was '20 Million Miles to Earth' niet alleen mijn eerste kennismaking met Harryhausen, maar eveneens mijn eerste kennismaking met het opvallend charmante genre van de monsterfilm, dat vooral dominant was in de laat jaren '50.
'Attack of the 50 Foot Woman' is daarbij de eerstvolgende die aan kijkbeurt zal onderworpen worden, al zal meer van dit soort 'curiosa' ongetwijfeld volgen.

2.5*

Ik heb hem niet af kunnen kijken omdat het zo infantief is geschreven... De dialogen zijn zo kinderlijk en de Italianen worden als domme boeren neergezet , de Amerikanen (allemaal een kop groter) als allesweters/kunners. Vreselijk. Jammer van het talent van Harry.