Caesar and Cleopatra (1945)

*gaap*

Wat een prutfilm. Je zag gewoon dat de woestijn namaak was. Ik moest bijna van kotsen hoe slecht die film was.

stem: 0.5

Mooie film over het leven van Cleopatra. 3*

Nog aardig geslaagd deze film.

Groots ingezet (type spektakel film) maar alleen niet veel beter dan "Cleopatra" uit 1963. Ook het acteerwerk, op Vivien Leigh en Claude Rains na, was niet echt goed. Voor de rest ook wel een beetje tam zo nu en dan. Deze uit 45 is gewoon niet zo mooi als de film uit 63. Voor de rest zijn decors, aankleding, setting en hoe het allemaal is ingezet, niet slecht. Dus een kleine 3,0.

Heerlijk, wat een gemopper over decors. Vergeet niet dat film tot en met de jaren ’40 een verlengde is van theater. Uitzonderingen daargelaten Dat merk je vaak aan de decors, maar bijvoorbeeld ook aan de overdreven acteerprestaties. De film die ik op dvd heb is prachtig ingekleurd, dus ik heb erg genoten van de papieren wanden, zandbakwoestijnen en kartonnen pilaren. Caesar And Cleopatra biedt een sterke kijk op dit deel van de burgeroorlog, zoals Julius Caesar dat grotendeels zelf beschreven heeft in zijn werk. Het is vooral een politiek drama met enige ruimte voor romantiek en actie. Er wordt dus veel afgebabbeld en daarmee snap ik wel dat de meeste mensen dit maar saai en langdradig vinden. Het gebrek aan vaart wordt voor mij volledig goedgemaakt door de interessante karakterontwikkelingen. Het is vooral Vivian Leigh als Cleopatra die een sterke rol neerzet. Samen met Ftatateeta vormt ze soms een geniaal duo. Enig minpuntje is dat ik wel iets meer van Caesar verwacht had.

Nee dit is niet waar; film heeft veel meer zijn roots in het goedkoop volksentertainment van de circus- en kermisgronden (waar ze ook in haar meest primitieve vorm is begonnen) dan in het legitieme theater. Daarnaast had het al heel vroeg - culminerend in de jaren 20 - een sterke interplay met de wereld van de modernistische avant garde.
Neemt niet weg dat dit natuurlijk gewoon een GBS adaptatie is, wat onvermijdelijk uitmondt in een zeer hoge theatricaliteitsfactor. Je moet er van houden, maar net als RuudC doe ik dat zeer zeker! Binnen zijn generatie kende Shaw enkel Wilde als gelijke op het gebied van de Engelse taalbeheersing: wat een prachtige dialogen toch weer (hoewel niet eens zijn beste werk). En Vivien Leigh inspireert hier ongetwijfeld de zo mogelijk nog losbandiger performance van Hedy Lamarr in DeMille's even hilarische Samson and Delilah een paar jaar later, alsook de compleet geflipte Joan Collins in Hawks' Land of the Pharaohs. Zoals ik al zei, je moet ervan houden, maar persoonlijk ben ik een echte sucker voor dit soort antiquiteits-camp.