Demonic Toys (1992)

Toen RTL 4 nog een andere naam had in zijn beginjaren, zonden ze regelmatig in de nacht dit soort horrorfilms uit, ik vond dat altijd geweldig. Dit is ook zo’n film die je eigenlijks laat moet zien, terwijl je eigenlijks nog te moe bent en dan is dit best een leuke horror Nu is het vooral stukje nostalgie, Dolls vind ik beter. Het speelgoed is geweldig, zelfs in de Krampus film komen er Demonic Toys voor die me aan deze poppen doen denken. Ik heb net de 88films uitgave gezien met DTS-HD MA remixed Soundtrack 5.1 zeker de moeite waard! Geen ondertiteling maar de dialogen zijn niet moeilijk om te volgen..haha

RTL zond ook altijd de serie monsters uit, vond ik destijds ook geweldig, denk dat het me nu erg zou tegenvallen...

Mother of Satan! Could this be the end of Baby Oopsy Daisy?

Maandag is sinds een aantal weken omgedoopt tot Full Moon avond ten huize Metalfist. Een goede maand geleden was ik aan de Puppet Master reeks begonnen maar blijkbaar bleken die wel wat crossovers te hebben en dan in het bijzonder met een aantal andere franchises uit de Full Moon stal. Dollman passeerde al vorige week en vandaag was het dan de beurt aan Demonic Toys. Ik hoopte vooral op iets dat de kwaliteit van Dollman kon benaderen.

En zowaar, eigenlijk wel. Vreemd genoeg is de Puppet Master net de reeks die het laagst scoort tot nu toe met 2x 2.5* en 1x 3* maar Demonic Toys zit al vanaf het eerste deel op een ruime 3*. De film ligt weliswaar wat in het verlengde van de Puppet Master reeks dus liefhebbers van die franchise zullen hier ook wel aan hun trekken komen. Het is alleen zo het soort film geworden waar je echt je best moet doen om je niet te irriteren aan het aantal plotholes en domme beslissingen van de personages. De arrestatie van de twee wapenverkopers aan het begin van de film is al het toppunt van knullig politiewerk maar ook eenmaal binnenin het warenhuis blijken de personages de reflexen van een stel luiaarden te hebben. Het plotje hangt voor de rest met haken en ogen aan elkaar maar laten we eerlijk zijn, dit soort films kijk je niet voor het hoogstaande plot. Er moet bloed vloeien en dat vloeit gelukkig genoeg rijkelijk.

Hoewel, dat is misschien ook niet helemaal waar aangezien de moorden nogal redelijk offscreen blijven. Demonic Toys bevat nog van dat good old fashioned puppeteer werk en dat is over de gehele lijn goed geslaagd. Hier en daar oogt het vandaag de dag wat knullig, maar twee van de belangrijkste figuren zien er uitstekend uit: namelijk Baby Oopsy-Daisy en de Jack in the Box. Zeker die eerste krijgt een hele resem fijne one-liners ter beschikking en het is hopen dat die nog terug opgelapt wordt in één van de vervolgen. De echte mensen mogen allemaal dood blijven in ieder geval, zelden zo'n zootje ongeregeld bij elkaar gezien. Ellen Dunning komt (letterlijk) uit de lucht gevallen als Anne en houdt het veel langer vol dan ik had verwacht. Tracy Scoggins is een mooie verschijning als Judith maar acteert enorm houterig en dan nog maar te zwijgen over Bentley Mitchum als delivery boy Mark.

En toch is dit nog niet zo'n even slechte cast als in de eerste Puppet Master maar die acteurs waren wel erg slecht. Dollman is tot nu toe het hoogtepunt in deze franchise, maar Demonic Toys was eigenlijk ook nog een onverwacht leuke zit. Volgende week wordt het Bad Channels en daarna terug naar de Puppet Master reeks met het 4e deel. Of misschien gooi ik Dollman vs. Demonic Toys er nog wel ergens tussen.

3*

Leuke film, die eigenlijk meer grappig dan eng is, kijkt lekker weg en de poppen zijn leuk gemaakt, het verhaal is erg mager maar dat doet er niet zoveel toe bij deze film, oopsy doopsy was erg leuk, al met al een 3 voor deze film die ik erg goedkoop ergens heb gekocht

Regisseur Peter Manoogian is de maker van een aantal B-films (o.a. de Actie / Sciencefiction film "Eliminators (1986)" die ik in 2017 heb gezien) en deze "Demonic Toys" is waarschijnlijk zijn bekendste. "Demonic Toys" voelt aan als de "Puppetmaster (1989)" serie gecombineerd met een rip-off van "Child's Play (1988)". Normaal gesproken zou moordend speelgoed een angstaanjagend vooruitzicht zijn, maar het speelgoed in "Demonic Toys" is vaker grappig dan eng en met name de hilarische pop "Baby Oopsy Daisy".

Een verprutste politie inval onder leiding van Matt Cable (Jeff Weston) en zijn partner en zwangere minnares Judith Gray (Tracy Scoggins) met twee wapenhandelaren, te weten Lincoln (Michael Russo) en Hesse (Barry Lynch), leidt tot de dood van Matt tijdens een schietpartij. Lincoln en zijn gewonde partner Hesse vluchten in een magazijn met speelgoed, met Judith Gray op hun hielen. Het bloed van de gewonde Hesse wekt een 66-jaar oude demon op die onder het gebouw begraven ligt en die het vermogen bezit om speelgoed tot leven te wekken als zijn persoonlijke onderdanen. De demon zoekt een menselijk lichaam om over te nemen, zodat hij zijn krachten kan vermenigvuldigen en de zwangere Judith blijkt de ideale gastvrouw te zijn. Terwijl het moorddadige speelgoed toeslaat op de anderen, waaronder ook magazijn bewaker bewaker Charneski (Pete Schrum), kip fastfoodbezorger Mark (Bentley Mitchum) en de weggelopen tiener Anne (Ellen Dunning) die in de ventilatieopeningen woont, moet Judith niet enkel voor haar eigen leven vechten, maar ook voor die van haar ongeboren kind.

Je kunt natuurlijk niet zeggen dat "Demonic Toys" een goede film is, maar het verveelt ook nooit (integendeel, want het vermaakt juist) en het duurt ook slechts 80 minuten, waarbij het hele verhaal zich afspeelt in de avond en nacht in rond een magazijn. In het verhaal moeten onder leiding van agente Judith moeten de overlevenden het speelgoed ontwijken en uitzoeken wie er achter de gruwelijke moorden zit en daarbij gaat het om één ​​van de twee jongens in Judiths dromen (best fraai in beeld gebracht met o.a. slingerklokken en zelf bewegende schommelstoelen). "Demonic Toys" is min of meer een cultfilm van het hoogste niveau en waarschijnlijk heb ik hem ook al eens in de jaren 90 gezien (destijds waarschijnlijk gehuurd op VHS-band).

Het acteerwerk is slecht, maar wel hilarisch en hetzelfde kan gezegd worden van de speciale effecten. In 1992 waren er nog geen CGI-effecten, dus de brute moorden worden gepleegd met low-budget praktische effecten. Het verhaal zelf is vermakelijk en kan je zelfs vergelijken met een slechte versie van Roman Polanski's "Rosemary's Baby (1968)", maar dan met dialogen die je nooit zult vergeten! Een mooi voorbeeld is het moment waarop een arts een moeder die net haar kind (de demon) heeft verloren informeert met de mooie (maar effectieve!) woorden “Better luck next time". Het dode kind wordt daarna ook in de snoepzak van kinderen gestopt die aanbellen i.v.m. "trick or treat" De reactie van de kinderen als ze naderhand ontdekken wat er in hun snoepzak zit, mocht er ook wezen.

Hoewel Tracy Scoggins (ze zag er niet onaardig uit en zeker in haar droom waarbij ze in het geheel wit gekleed is) en nog wat andere personen de hoofdrolspelers zijn, zijn de de echte sterren van deze film natuurlijk het speelgoed (zie ook de filmposter). Er is de beroemde "Baby Oopsy Daisy" pop (die alles doodt wat ze ziet) en "Baby Oopsy Daisy" alleen al is eigenlijk het bekijken van de film meer dan waard met haar hilarische opmerkingen. Zo zegt ze tegen haar eerste slachtoffer (Charnetski):

"Hi, you bad fuck. I'm Baby Oopsy Daisy. You lordass, will you be my special friend? I can walk, I can talk. I can even shit my pants. Can you shit your pants?"

Als ze daarna de vermoorde zwaarlijvige Charnetski de trap afsleept, zegt ze:

"You're heavy you Moby fucking Dick!"

En als ze naderhand in brand wordt gezet door Mark, zegt ze:

"Hey! You're fucking up my make up. You're getting me hot, you brat."

De andere speeltjes zoals een enge vleesetende "jack-in-the-box" met een rammelaar, een hondsdolle teddybeer met scherpe tanden en een met laser bewapende robot, mochten er ook wezen en ze zijn ook best grappig in hun doen. Ook de waakhonden, oftewel tienermeisjes met lange haren en gasmaskers op driewielers die continue toeteren, mochten er best wezen en ze waren ook nogal griezelig.

Behalve dat het speelgoed grappig is, gaan ze natuurlijk ook lekker grof te keer (en dat in overvloed, waarbij er hier en daar ook wat gore te zien is zoals afgebeten vingers en het steken in een oog) met hun vlijmscherpe tanden (daarmee scheuren ze hun slachtoffers aan flarden) en wapens. Zo pakt "Baby Oopsy Daisy" o.a. een revolver waarmee ze schiet en een mes waarmee ze steekt en schiet de robot met lasers op zijn slachtoffers. Zo worden o.a. Hesse, Charneski en Anne het slachtoffer van het speelgoed en krijgen ze Lincoln in hun macht. Op het einde (vanaf circa de 60e minuut) maakt ook nog een tinnen soldaat zijn rentree in het verhaal en die is goedgezind en hij helpt Judith ook. Hij blijkt namelijk de geest te zijn van de ongeboren baby van Judith.

In horrorfilms uit de jaren 80 en 90 (zeker de horrorfilms die min of meer direct uitkwamen op VHS-band), valt meestal ook wat bloot te zien en dat geldt ook voor "Demonic Toys", waarbij "Miss July" uit het tijdschrift "Playboy" of "Penthouse" (waarin Charnetski leest en hij laat haar ook zien aan Mark) door de demon even tot leven wordt gewekt en waarbij we dan haar siliconenborsten (het is immers de jaren 90) zien.

Al met al heb ik me goed vermaakt met deze leuke speelgoed horrorfilm en zeker vanwege de coole poppen en met name natuurlijk "Baby Oopsy Daisy". "Demonic Toys" zal zeker alle fans van low-budget horror bevallen.

Geen beste film. Gewoon een slecht verhaal. Enige interessante vond ik die clown. Die zag er wel grappig uit.

Aardig bedachte horror die lekker wegkijkt.