American Graffiti (1973)

Sorry dat ik iedereen uit de droom moet helpen, maar deze film speelt zich toch echt af in 1962. Waar jullie de jaren '50 vandaan halen is mij een raadsel.



Inderdaad, Dazed and Confused is praktisch een remake gezet in een ander decennium. De film lijken gigantisch veel op elkaar.

Deze film zette ik gisteren aan omdat ik na 3 dagen achter elkaar Star Wars toch eens wou zien of George Lucas meer in zijn mars had dan science-fiction. Kennelijk wel. American Graffiti is niet het soort film waar ik echt gek op ben (komedie over ronddolende tieners), maar is binnen zijn genre best aardig. Ik moet altijd erg lang in dit soort films komen en op een bepaalde manier heb ik moeite om me met dergelijke personages verbonden te voelen. De film moet het van mij vooral hebben van het tijdsbeeld, de leuke acteerprestaties van Richard Dreyfuss, Bo Hopkins en Cindy Williams, enkele geestige scènes en natuurlijk de muziek. Ik vond het allemaal in ieder geval aangenamer dan de meeste vergelijkbare films, met name dankzij scènes als die waarin de politieauto kapotgereden wordt, er een overval plaatsvind op de drankzaak, het lekprikken van de banden van een auto en meer van dat soort ongein. Het werd daardoor allemaal iets meeslepender dan verwacht. Ik denk echter dat mensen die deze periode meegemaakt hebben het nog leuker zullen vinden. Het is nu toch wel ietwat veroudert.

Het gegeven van het cruisen wordt ook vreemd gebruikt. Dat ze zo meiden oppikte geloof ik wel, maar deze film werd een beetje absurd doordat het bijna verplicht was voor een meid om in te stappen. Zie de scène waarin Laurie na haar ruzie met Steve instapt bij Falfa, terwijl ze niets van Falfa moet hebben en zelf een auto heeft. Nogal een geforceerde manier om Laurie in dat ongeluk te betrekken in ieder geval.

Ook bizar is de keuze van Lucas om de film te eindigen met berichten over wat er later gebeurt is met de personages en dan ervoor te kiezen om een van de personages te laten vermoorden en een andere in Vietnam te laten verdwijnen. Wat moeten we met dergelijke neerslachtige berichten in een wat duidelijke bedoelt is als een feel good movie?

Al met al echter een leuk niemandalletje. Genoeg voor een kleine 3 sterren. De vele negatieve reacties, vooral aan het begin van dit topic zijn overdreven, al snap ik de klassiekerstatus ook weer niet helemaal.

2de kijk beurt blijft nog steeds vermakelijk en heb weer heerlijk genoten van de lekkere ouderwetse sfeer en de personages die stuk voor stuk leuk waren om naar te kijken.
Inderdaad een soort Dazed And Confused in een ander tijdperk, al blijf ik Dazed nog iets beter vinden

van 3,5 naar 4

Wat een slechte synopsis/plotomschrijving bovenin eigenlijk. Beetje slordig van Jordy

Ja als een ander dat had ingestuurd was die afgekeurd door misschien wel dezelfde Jordy

Vond het al raar, omdat ik zelf echt een keer een "bitchie" verbetering moest toepassen bij een toevoeging van mij

Off-topic verwijderd.

Zeer leuke coming of age film over een stel rond dolende tieners die net geslaagd zijn voor hun examen.

Wat volgt is een hectische nacht waarin van alles gebeurt, voor de verandering is het niet eens volledig gebasseerd op het drinken van alcohol. Dat heeft de film ook helemaal niet nodig, wat Curt (gespeeld door een jonge Dreyfuss) overkomt is gewoon grappig en hetzelfde geldt voor de noob Toad en de stoere Milner.
Ook de bijrol van Ford, als uitdager van de sportieve Milner is erg grappig, moest eerst wel even goed kijken of het hem echt was. Zal ook wel 1 van zijn eerste rollen zijn geweest?

Daarnaast is de film extreem vrolijk en word je constant belaagd met de vrolijke jaren 60 muziek(overigens niet allemaal even leuk), gespeeld door de radio dj Wolfman, een cultfiguur in de film.

Alles eindigt natuurlijk volgens het boekje, maar dat hoort juist bij dit soort film, moet wel zeggen dat het wat ongepast aan voelde toen na het einde de berichten in beeld kwamen over het verdere verloop van de 4 hoofdrolspelers, iets wat (zoals the One Ring ook al zei) een beetje misplaatst aanvoelt en helemaal niet binnen de rest van de film paste.

Voor de rest een prima coming of age film.

3,5*

Zeer nostalgische aanvoelende ensemble film. Met een enorm oog voor detail wordt de 'American as apple pie'-charme van de vroege jaren '60 weergegeven: grote auto's, bubblegum, kleurrijke burgertenten en vooral veel swingende rock 'n' roll. Er valt met elk personage te sympathiseren, aangezien het niet evident is om ze zomaar in hokjes te plaatsen. Net zoals bij echte mensen dus. Enkel die nerd komt aanvankelijk nogal karikaturaal over.
Een ander sterk aspect aan de film is dat er voornamelijk geconcentreerd wordt op duale interactie. De verschillende facetten van de personages worden daardoor op een redelijk diepgravende manier aangekaart. Hoewel de film veel luchtigheid uitstraalt, eindigt het toch op een redelijk pessimistische noot: de epiloog demonstreert hoe de toekomst nooit zal lijken op wat je gepland had.

Oioioi, wat een bazenauto's had men toen in de jaren '60. Meer dan de helft van deze film speelt zich in en rond auto's, die door net-niet-puisterige jongeren gereden worden. Verder gebeurt er niet zo veel. Het is uiteindelijk een noch boeiende noch vervelende sfeerfilm geworden. De soundtrack is wel leuk om te horen, evenals de leipe diskjockey Wolfman Jack.

Wat nog startte met wat scepsis, mondt toch uit in een fijn ritje door de early sixties. Heerlijk aangekleed, Mel's drive-in is het natuurlijk helemaal. Het wint nog wat meer aantrekkingskracht door de hoofdrollen die vrij subtiel worden uitgewerkt.

De vertelwijze werkt wat dat betreft erg mee. Elk karakter wordt met een facet opgescheept dat haaks staat op de persoon. De ogenschijnlijk aardige Steve die een aandenken van z'n bijna ex-vriendin vraagt, de stoere Milner met z'n 13-jarige bijrijdster, de (soms te) klungelige Toad die ineens de coole jongen kan uithangen en de gerespecteerde Curt, misschien wel de interessantste, die zich genoodzaakt ziet tot wat foutere acties. Lucas zal wel iets bedoelen met de dame die hij najaagt.

Uiteindelijk draait het allemaal soepeltjes en zonder al te veel te overdrijven naar een feel good drama met toch nog een addertje onder het gras. De nostalgie die 1962 oproept maakt plaats voor verloren onschuld. Een scherp voetnootje in een verder sympathieke film.

American Graffiti is een film met een enorm hoog “Happy Days” gehalte. De intro van de eerste twee seizoenen is gelijk aan de intro van deze film en daarnaast speelt Ron Howard ook daar een grote rol in en verder zijn er nog wel meer vergelijkingen. Je zou kunnen stellen dat die serie toch wel enigszins geïnspireerd is door deze film.

American Graffiti is overigens wel een leuke film. Het is vooral de muziek van bijvoorbeeld de Beach Boys, die goed werkt en een mooi tijdsbeeld creëert van de jaren zestig. De veelal jonge acteurs doen het ook niet slecht al duurde het wel even voordat ik iets voor ze voelde. Zowel Ron Howard, Richard Dreyfuss als Harrison Ford doen het aardig. Elk personage heeft zijn of haar tekortkomingen, maar daardoor ook automatisch iets sympathieks over zich heen. Hoewel de film op zichzelf niet heel hoogstaand is, kijkt het allemaal wel lekker weg. Wel heb ik mee het idee naar een aardig tussendoor filmpje te kijken, dan naar een of andere klassieker.

Al met al best een charmante film dit, misschien ietwat gedateerd, maar helemaal niet onaardig.

3,0*

Lucas, de man die ik vooral van Star Wars ken. En dan zie je ineens deze film in de schappen liggen. En het is een film waarvan je niet zou geloven dat deze van Lucas is. In alles anders dan Star Wars. Dit maal kiest hij ervoor om de mensen de ruimte geven. Lucas is geïnteresseerd in de opgroeiende tiener, in liefde, in auto’s, in opgroeien zelf. Ook betere dialogen dan Star Wars en fotografie die soms veel mooier is, en vooral spannender.

Allereerst wat opvalt is dat de hele film in slechts 1 nacht speelt. Wel een bijzondere nacht, maar toch knap hoe het opgroeien en loslaten van je jeugd toch overtuigend overkomt in slechts een nacht. Dat is goed schrijfwerk. Ook helpt het dat de tieners alle veel plezier uitstralen, zich raad weten met de naturelle dialogen en zo bijzonder sterk acteerwerk leveren.

Het grootste voordeel van filmen in de nacht is het gebruik van belichting. Daar is zoveel meer mee te doen dan overdag in de zon. De neonverlichting (dat eerste shot al), de prachtige auto’s zo schoon en helder zijn dat ze lijken te glimmen, de scènes in de bosjes waar enkele lichtstraaltjes doorheen vallen, de hele stad. De film is met een beperkt budget gemaakt, maar werkelijk alles is eruit gehaald. Het ziet er kitsch uit soms, over gestileerd, maar dat mag en past prima in de film en de tijd. De auto’s vind ik persoonlijker mooier dan in de nieuwe Fast Five, waar het toch ook erover gaat. Maar hier zit duidelijk iets meer talent en liefde achter.

Daarnaast, er gebeurt genoeg in de hele nacht om de aandacht erbij te houden, al wordt het net iets te langdradig naar het eind toe. Ondanks de keur aan personen (een ensemblefilm is dit zeker te noemen) verveelt het naar het einde toch. Een reden kan ik niet echt geven, enkel het feit dat.

Toch grotendeels vermaakt, mooie fotografie, prima spel. Dus dikke 4*

Ik heb helemaal genoten van de zalige sixtiessfeer van "American Graffiti". De paar opmerkingen die er zijn (o.a. het feit dat ik echt niet wild ben van het acteerwerk van Ron Howard en Candy Clark, een raadsel overigens waarom zij voor de rol van Debbie een Oscarnominatie in de wacht sleepte: was er zo weinig competitie?), worden ondergesneeuwd door de heerlijke collectie "Golden Oldies" en de fantastische enscenering van het zorgeloze leven van Amerikaanse tieners in die tijd.

Ook het feit dat de film zich tijdens één nacht afspeelt vond ik bijdragen aan de totaalsfeer. Heerlijk hoe Lucas er in slaagt om op zo'n korte tijd de karakters van zijn personages vrij compleet in beeld te brengen, en dat er hoe dan ook behoorlijk wat gebeurt tijdens die ene nacht.
Bovendien heb ik een zwak voor films die handelen over een belangrijk keerpunt in iemands leven, in dit geval de overstap van het onbezorgde tienerleven naar het volwassen leven (via verdere studies in een andere stad). Heel herkenbaar en erg mooi behandeld door Lucas en zijn scenaristen. Overigens vond ik het ook heel charmant dat de verhaallijn rond de knappe blondine vaag bleef tot op het einde toe, met een bitterzoet einde als resultaat.

"American Graffiti" is in zijn geheel een film die niet bijzonder groots aanvoelt. Het lijkt een tussendoortje dat eigenlijk een stevige 3* of een 3,5* verdient. Maar ik ben een "sucker" voor de Amerikaanse sixtiessfeer (met cruisers, diners, doo-wop en blinkende auto's) en deze film is een van de mooiste evocaties die ik hiervan al gezien heb. Daarom wordt de film voor mij persoonlijk toch nog opgetild naar een mooie 4*.


4*