Lunith

Het is logisch dat er door deze film, die zo'n grote verwachtingen schepte, aardig wat commotie zou ontstaan. Bij het zien van de trailer dacht ik: nah, lijkt me niet zo bijzonder. Blauwe aliens... Ik moest gelijk aan de Vineanen in de boeken van Yoko Tsuno denken.

Maar toch uit nieuwsgierigheid in de bios gaan zien. Overigens, niet de 3D, maar de gewone versie. Natuurlijk, ieder zijn meug, maar ik vond het een geweldige film! Boeiend van het begin tot het einde. Tja, er zitten wat cliché karakters in, maar laten we niet vergeten dat in elk mens clichés zitten verscholen, en in deze film zijn ze echt te overzien. Het is gelukkig geen 2012 - die ik tenenkrommend heb uitgekeken.

Ik ga hem zeker nogmaals bekijken. Een dikke 4,5!

Slecht. Ik vond de eerste goed en prima gemaakt. Ook het verhaal was beter, cooler en vooral rustiger. In tegenstelling tot anderen vond ik de Rider in het eerste deel mooier weergegeven. Hij staat hier af toe te showen zonder iets te doen en dan denk je: 'Ja, en?' In deel een kan je nog met hem meeleven en had hij iets mystieks, maar ineens is dat allemaal weg en heeft hj alleen maar zielenhonger.

Over de muziek is helemaal niet naar huis te schrijven. Wat een herrie! Het leidt verschrikkelijk af en werkt ontzettend op de zenuwen. Ik houd wel van een stevig muziekje, maar dit is ronduit irritant! Het gaat bijna de hele film door. Ik heb het geluid uit pure frustratie zachter gezet, iets wat ik normaal nooit doe.

Het verhaal had veel beter uitgewerkt kunnen worden. Het lijkt alsof er voor gekozen is juist de oninteressante zaken te belichten. Ciarán Hinds vind ik normaal goed, maar in deze film totaal miscast. En ja, Christopher Lambert?

Nee, zonde van de tijd. Ik had ernaar uitgekeken, maar hij viel dik tegen. Drive Angry was hiermee vergeleken een kunstwerk. Eén ster.