Quaero

Dit wordt mijn eerste bericht, bij mijn favoriete film, die gelijk mijn introductie met echte films is geweest.

Voor mij is Dogville vooral een religieuze film. Grace is de personificatie van de genade, terwijl haar vader (!) de straffende kant laat zien. Dat Grace zich op het einde verlaagt tot het niveau van de mensen zag ik niet zo in. Op een gegeven moment is het mooi geweest. In het verhelderende maanlicht komt de ware aard van Dogville naar boven, en wordt het recht gehandhaafd.

Wat me trouwens ook opviel was Jack McKay, de blinde man, die maar door bleef ratelen over de schoonheid van het licht. Toen Grace zei dat ze hem wilde helpen vanwege zijn blindheid, zei hij: Welke ziekte? Dit deed mij denken aan een verhaal uit de bijbel, waarin Jezus tegen de Farizeeën zegt: 'Maar u beweert dat u kunt zien, en dus blijft uw zonde'. Grace wordt misbruikt, terwijl er wordt gedaan alsof er niets aan de hand is.

Was er trouwens niemand die bij Tom Edison met zijn 'boek' aan Joseph Grand uit 'La Peste' van Camus moesten denken?



Dogville toont niet echt een positief mensbeeld nee. Heb jij dat nog dan? Ik geloof dat Dogville de ware aard van de mens laat zien. Hoe gedraag je je, als je afgesneden bent van de buitenwereld, en er God nog gebod is? (De waakhond (Mozes!) die stil gehouden werd.) De menselijke natuur is inderdaad absurd, genoeg voorbeelden lijkt me zo.

Inhoudelijk behoorlijk zwak. Ik dacht een interessante docu te gaan zien over de geschiedenis van het christendom en Jezus, maar veel verder dan het verhaal dat Jezus stiekem Dionysus/ Mithrus is en er een gat is tussen het leven van Jezus en de eerste bronnen die over hem gaan kwam het niet.
Verder nog wat moddergooien, er worden een paar bijbelteksten uit hun verband gerukt, de inquisitie wordt erbij gesleept


Het ging om het ontkennen van de Heilige Geest, maar dat is ook niet onvergefelijk volgens de bijbel. Beetje jammer voor Flemming, die aan het eind zo stoer zei dat hij niet in de Geest geloofde.

Zóver gaat Flemming nog net niet hoor

Het niveau van het boek haalt deze film niet, maar dat was te verwachten; het boek is niet te verfilmen. Toch heeft Visconti niet gefaald. De sfeer van het boek wordt wel neergezet. Verder blijft de film gelukkig erg dicht bij het boek.
De film wordt sterker naarmate hij het einde nadert, en vooral de rechtbankscene en de eindscene met de priester vond ik erg goed. Ook qua acteerprestaties is de film goed: Mastroianni is goed gecast voor de rol van Meursault, en speelt zijn rol erg goed.
Cinematografisch doet de film me wel denken aan Rocco and his brothers, de enige andere film die ik van Visconti gezien heb. In die film kon het me weinig boeien, in deze film draagt het juist wel bij aan de sfeer.