Anatolia

Ik vond hem behoorlijk tegenvallen, 2-3 filmpjes uitgezonderd.

Het filmpje van Claude Lelouch (Frankrijk) bijvoorbeeld, was niet echt slecht. Leuk (al is dat niet het juiste woord) om de situatie te zien door de ogen van een dove.
De bijdrage van Iñárritu (Mexico) had veel weg van de opdracht van een willekeurige ckv-leerling op de middelbare school. Toch kan ik niet ontkennen dat de combinatie van geluid (stemmen) en beelden imponerend was.
Ken Loach (VK, of eigenlijk Chili) is geslaagd in mijn ogen. Hij trok een mooi parallel tussen de twee '11 september's.
De Japanse bijdrage was sprookjesachtig mooi, maar het leek net of Imamura zijn uiterste best moest doen om een verband te leggen tussen zijn onderwerp en 11 september. Dit lukte hem maar half vond ik.
Sean Penn spande denk ik de kroon.

Het filmpje van Chahine (Egypte) vond ik nogal kinderachtig, die van Gitaï (Israël) gewoonweg irritant (met name de journaliste).

2,5*

Heerlijk.

Verhaaltechnisch gezien weet je natuurlijk exact wat je kunt verwachten - ik had je het gehele scenario van tevoren op een presenteerblaadje kunnen geven, maar dat mag natuurlijk allang niet meer de aantrekkingskracht van deze regisseur zijn. Daarom is de enige geldige vraag bij dit verhaal: wat doet Boyle ermee?

Boyle doet er veel mee. Warme kleuren, lekker snelle, effectieve montage (achtergebleven flesje frisdrank in de auto!) en kamerawerk, zoals altijd een uitstekende soundtrack en de perfecte cinematografische keuze bij de climaxscène. Bovendien weet Franco, toch wel één van mijn favorieten bij de jongere generatie acteurs, erg te overtuigen.

Het verhaal is te beperkt voor Boyle om er een meesterwerk uit te creëren, maar de score van 4,5* is (wederom) dik verdiend.

En dat zou me terecht lijken. Want toen ik dat had uitgelezen, was ik binnen enkele minuten weer vergeten waar het over ging. Er gebeurde totaal niets (en dan bedoel ik geen '2001-niets' Onderhond ), behalve een klein kapinkje dat niet goed genoeg uitgewerkt werd.
De vervolgen die Clarke heeft geschreven op 2001 zijn echt stukken minder dan het eerste deel. Ik denk dat de reden hiervan is, dat de wetenschapper Clarke zich in de vervolgen heeft begeven op het wat emotionelere terrein en hij (de wetenschapper die hij is) weet hier niet mee om te gaan. De schoenmaker heeft zijn leest verlaten.
3001 zou misschien een mooie kijk in de toekomst opleveren, maar dan ben ik er voorstander van hem totaal los te zien van Kubricks werk.

Net zoals 2010 overigens: een film die ik zo lang mogelijk heb proberen te negeren. En dat bleek terecht.
De film bevat totaal onbegrijpelijke toevoegingen aan het opzich niet écht slechte verhaal van Clarke (erg leuk idee: Jupiter dat verandert in een semi-ster), zoals de bijna Rocky-achtige spanning tussen de SU en de VS.
Of de kinderachtige toevoeging "Use them together in peace" aan het originele "All these worlds are yours. Except Europa, attempt no landing there.".

Daarnaast gaven de typisch flitsende jaren '80-techniek met 'hippe' kleuren en de 'hippe' jaren '80-synthesizermuziek, me het gevoel dat het verhaal sinds 2001: A Space Odyssey een sprong terug in de tijd had gemaakt.

Ik kom niet hoger dan 1,5* en dat is dan voor het redelijke acteerwerk.

Let trouwens op de cameo van Clarke tijdens het gesprek voor het Witte Huis.

P.S. Waarom werd Chandra in hemelsnaam niet gespeeld door een Indiër?

Wat een oprechtheid van Fellini, wat een pracht, wat een praal. Na drie van zijn films gezien te hebben, kan ik gerust zeggen dat deze man een meester was in het tentoonstellen van zijn eigen, persoonlijke dromen en jeugdherinneringen. De absurditeit van de beelden en de verschrikkelijk goede muziek daarbij (La Passerella Di Addio?), vormen voor de kijker een soort brug naar zijn 'anima'. Je voelt de chaos die hij in zijn hoofd beleeft, inderdaad tot je doordringen.

De dans van La Saraghina (wat een mooie stem heeft zij trouwens), oftewel Fellini's seksuele ontwaking, behoort tot de beste scènes die ik ooit heb gezien. Net zoals in Giulietta Degli Spiriti, geeft Fellini ook hier weer af op zijn katholieke opvoeding. En dat natuurlijk op een meesterlijke manier...

Mijn derde Fellini krijgt 4,5*.

Edit: Neen, 5*.