harm1985

Zelden zo weinig gelachen als om deze film, want wat een on-leuke draak is dit zeg. Ten eerste is Ben Stiller gewoon een beroeps-loser die film na film voor de zelfde rol getypecast wordt en ten tweede toont deze film maar weer eens aan dat Jennifer Aniston, hoe leuk ze er ook uitziet, nooit verder zal komen dan romantische comedy's van dit niveau, en zij is niet de enige van de cast van Friends voor wie dat geldt.

Zoals ik al zei viel er niets te lachen, zeker niet om al die vooropgezette grappen die je van een kilometer zag aankomen, niet in de laatste plaats omdat je ook maar geen moment gelooft dat het handelen van Reuben enigszins realistisch is. Komt bij dat zijn beste vriend een ongelooflijk irritant personage is, die alleen maar ergernis opwekt bij me. Geen enkel normaal mens pikt zijn crap en geen enkel normaal mens zal tot 9 keer toe aanbieden om een restaurant uit te kiezen (en afgewezen te worden) zonder te zeggen dat hij iets aan zijn darmen heeft en hij dus niet zomaar naar elk restaurant kan bezoeken. Komt bij dat het redelijk duidelijk is dat Reuben de meeste dingen tegen zijn zin doet, zoals dat salsa dansen, een hoop vrouwen zijn daar heel gevoelig voor, dus dat het al verder komt dan een eerste date verbaast me al zeer.

Dan is er nog de toilet scene, ook totaal wars van enige logica. OK, ik begrijp dat het gênant is dat je uitgebreid gaat zitten kakken op de WC van een vrouw die je nauwelijks kent, maar als je ziet dat het WC papier op is, dan vraag je, als normaal mens toch gewoon of ze nog een rolletje extra hebt, en als je dan een handdoek pakt, dan spoel je die toch niet door de WC? Voor iemand die aan risico-analyse doet had ie toch wel ff kunnen analyseren dat het risico dat dat ding niet kon worden doorgespoeld te hoog was? Bovendien zit er nooit genoeg water in die chiffon om de WC te laten overlopen. Om de scene compleet te maken pakt hij, uiteraard, de super dure rugspons om die te gebruiken als ontstopper. En oh ja, het hele idee van deze scene is sowieso gejat van ik meen Dumb & Dumber.

Wederom een herinnering waarom ik films met ben Stiller mijd als de pest. 0.5*

Onderhond is een interessante kerel, hij fileert de ene na de andere klassieker (met, in tegenstelling tot velen, goede onderbouwing ook). Ga je je toch afvragen wat iemand die the Godfather een lelijke bruine film vindt en 2001 afgrijselijke muziek vindt hebben dan wél goed vind. Staat deze film dus op nummer 1 in zijn top 10.

Dat maakt de mens nieuwsgierig. De film is een Japans/Poolse onderneming en Pools gesproken, dat laatste schrikt me niet af, al is het wel hinderlijk dat ik daardoor gebruik moet maken van de ondertiteling, leidt toch af.

Enfin, de film begint warempel met operamuziek en is tamelijk grauw/bruin van kleur. Opvallend, gezien het commentaar bij Godfather en 2001, maar goed, de openingsscène is dusdanig indrukwekkend dat de interesse is gewekt. De manier waarop Mamoru Oshii het element Virtual Reality in zijn film verwerkt is meesterlijk, CGI wordt goed gebruikt, de getroffen personages knallen in vele pixels uit elkaar. Optimaal gebruik maken van de toen beschikbare middelen noemen we dat, vele malen sympathieker dan de bakken CGI in de recentelijke Cameron en Lucas draken. Het verhaal lijkt op het eerste oog niet veel voor te stellen, maar eerlijk is eerlijk, het basisgegeven is wel origineler dan de beslommeringen van een maffiafamilie of de crew van een ruimteschip. Dit staat overigens geheel los van de uitwerking, ik vind Godfather en 2001 wel 5* waard.

Ook de soundtrack is vrij minimalistisch en dat is goed, volgens mij merkte Onderhond het zelf ook al eens op. Zet de muziek uit en kijk eens wat er van de scene overblijft. Vaak maakt de muziek het spannender dan het is (alhoewel, circusmuziek onder Saw sorteert misschien niet het juiste effect). Maar goed, Mamoru Oshii laat de beelden voor zich spreken, van geweerschoten tot hakken op een parketvloer.

Wat het kleurgebruik betreft: als Ash dan eindelijk het Special A-klasse level bereikt, oftewel de Real Klasse, dan veranderd de film ineens in een prachtige heldere kleurrijke wereld en als de eindscene dan eindelijk daar is blijf je met meer vragen zitten dan je had gehoopt dat deze zou antwoorden.

Al met al niet slecht dus... eens kijken wat Onderhond nog meer in zijn top 10 heeft staan

Dikke 4* en binnenkort zeker nog eens herzien met een minder brak hoofd dan deze ochtend. Speel zelf geen First Person Shooters, dat vind ik dan weer saai, dus dat hele gebeuren met dat Special Level/Map en hoe je daar moest komen was een tikkie vaag.

Laten we eerlijk zijn, het verhaaltje heeft weinig om het lijf en is doorspekt met cliché's en heeft nu niet bepaald briljante dialogen:Op een planeet ver van de aarde (Pandora) bevindt zich een gesteente dat zo'n 20 miljoen de kilo opbrengt, genaamd 'Unobtainium', waar we meteen al het eerste cliché te pakken, in 'The Core' was die term al niet grappig.Helaas woont er uitgerekend op die plek nu net een inheemse stam en moet iemand infiltreren middels een geestelijke link met een 'avatar' om 'intel' over ze te verzamelen (of zoals de soldaat zelf denkt, ze aan te sporen te verhuizen). Na aanvankelijke wantrouw wordt de soldaat uiteraard opgenomen in de clan, wordt, hoe verrassend, verliefd op de dochter van het stamhoofd en gaat zich uiteindelijk meer thuis voelen daar dan bij de mensen. Ondertussen blaast het grote boze mensenleger het halve dorp plat en komt de undercover soldaat, na eerst verketterd te zijn door de inheemse bevolking wegens verraad, in opstand om de planeet te verdedigen.

That's it, dat is hele verhaal. Het had zo uit een Steven Seagal film gehaald kunnen zijn. Ja, sure het ziet er allemaal prachtig uit, maar daar blijft op je TV bar weinig van over, ik heb videogames die er minstens net zo mooi uit zien, maar dan met een beter verhaal en meer character development (Final Fantasy bijvoorbeeld).

Mijn schoonmoeder had em in de Bios gezien en de DVD voor moederdag gekregen en om de haverklap zei ze 'dit zag er in de bios zo mooi uit'. PRECIES! In de bios ja, waar je em in 3D ziet en je zo onder de indruk bent van alle dingen die je tegemoet komen zweven dat je voor het gemak vergeet dat het verhaal geen reet voorstelt.

Dan nog iets, welke debiel heeft het bedacht om de ondertiteling van de N'avi taal in een ander lettertype te zetten? Dat is zo neerbuigend naar je publiek, in Quantum of Solace was al achterlijk om de naam van een land in een lettertype te zetten dat het meeste leek op de taal van het desbetreffende land, maar dit slaat alles. Bovendien werd de plaatsing van de ondertiteling gekoppeld aan de persoon die het uitsprak. Dacht James Cameron nu echt dat we zo onder de indruk zouden zijn van de schoonheid van de film dat we niet meer zagen wie wat zei?

Verder is er blijkbaar geen zuurstof op die planeet, maar zijn alle andere omstandigheden identiek aan die op aarde, dus zelfde hoeveelheid zwaartekracht, even grote luchtdruk, etc, etc. Wel zo makkelijk, want een spacesuit dragen de hele film, das ook niks. Vraag ik me wel af wat voor een vloeistof er zo rijkelijk aanwezig is, lijkt me geen water, want als dat verdampt komt er zuurstof in de lucht...

Het verbaast me ook dat, wanneer ze voor het eerst op missie gaan er geen enkele vorm van communicatie is tussen de teamleden, ik bedoel, had die mannen even een oortje meegegeven, dan waren ze em niet na de eerste de beste aanval kwijt geweest.

Daarnaast bevreemd het me dat de technologie kennelijk zo ver gevorderd is dat ze een N'avi lichaam kunnen kweken, die geestelijk kunnen koppelen met een een soldaat en ze dwarslaesies kunnen verhelpen, alles tegen enorme kosten, maar er nog wel met kogels wordt geschoten. Daar is kennelijk geen vooruitgang op geboekt.

Kortom: dit is de 3D versie van Jumanji, een grote stap qua filmmaken, maar qua verhaal heeft het niet veel om het lijf. Het kost kennelijk 300 miljoen om zo'n mooie film te maken, en minder dan een tiende daarvan (The Hurt Locker) om een goede te maken. James Cameron heeft groot gelijk, want na Titanic (ook al zo'n overschatte film) brengt ook deze weer dik een miljard in het laatje. En daar heb je meer aan dan zo'n gouden beeldje.

Deze film was ooit een mythe voor me. Ik kocht eind jaren 90 de videogame en die vond ik helemaal geweldig, de sfeer die het uitademde, de dialogen, de replay-value, helemaal mijn ding. En dat is knap voor iemand die normaliter alleen race-spelletjes speelde.

De film was nochtans lastig aan te komen, de videotheek had em niet en op TV kwam ie echt nooit. Totdat ik een keer op vakantie ging en ik em dus zou moeten missen! Uit voorzorg heb ik em toen zowel thuis als bij mijn oma opgenomen (heb de vide0band nog steeds) omdat ik 'em moest zien.

Ridley Scott stelde me niet teleur. De personages waren niet dezelfde als uit het spel (op een paar cameo's na) maar het acteren van Hauer, Ford en Young maakte meer dan goed. Jaren later ook de director's cut gekocht (de budget versie met kartonnen hoes) en eigenlijk moet ik ook eens een keer deze film op Blu-Ray kopen, maar goed.

Omdat ik het zolang met de videoband moest doen, ben ik echter gehecht geraakt aan de originele versie, dus MET voice over van Ford, die heerlijke cynische 'ik heb er geen zin in' stem van em geeft de film net dat beetje extra. EN die film heeft het einde met de beelden van the Shining. Eigenlijk is het gewoon een andere stem.

Natuurlijk zit de film vol met wat schoonheidsfoutjes, zoals de blauwe lucht terwijl het regent, maar dat is er voor mij bij gaan horen. Ik vond het zelfs een beetje jammer toen dat uit de final cut was geknipt.

Het boek heb ik nooit gelezen (dat hadden ze niet in de Bieb ) maar de soundtrack heb ik wel. Niet mijn favoriete film, maar zeker en vast in de top 10.

Pfft, nadat bij 'Carlito's Way: rise to power' na 9 minuten de reclame al begon en bij 'Man of the House' het jongetje al na 1 minuut me op de zenuwen ging werken heb ik deze toch maar opgezet. Moet zeggen, de post-apocalyptische sfeer is goed neergezet, lekker grauw filter eroverheen, grote uitgestrekte dorre vlaktes en vervallen architectuur zetten gelijk de toon. Tel daarbij een paar erg brute actiescenes op en je zit er gelijk in. Helaas zakt het niveau daarna een beetje in, de film komt in wat rustiger vaarwater en het acteren van Mila Kunis, die toch gene kleine rol heeft in deze film is net niet gevarieerd genoeg om de film naar ene hoger niveau te tillen. Oldman is redelijk op dreef, maar helaas weer eens getypecast als badguy (terwijl hij in The Dark Knight echt excelleerde als Gordon, een goed guy). Ik knapte echter wel zwaar af dat het boek, waar het om ging een Bijbel bleek te zijn, kon ook haast niet anders, maar dat ze dan ook nog even eens moeten vermelden dat men dacht dat religie de oorzaak was van alle oorlog en dus alle Bijbels vernietigd zijn was een beetje teveel van het goede. De rest van de film kabbelt een beetje voort, met de shoot-out bij die bejaarde kannibalen als hoogtepunt van het tweede deel. Het einde was ook weer teveel van het goede dat ie ff heel die Bijbel gaat citeren, dat iemand het overschrijft (deden monniken vroeger ook) en dat het daarna wordt gedrukt met een drukpers (iets waartegen de kerk zich verzette). Er is me echter 1 ding niet helemaal duidelijk kan Eli nou braille lezen, of is hij gewoon blind? Dat gegeven op zich was wel tof gedaan, alleen brengt wel een beetje een probleem met zich mee: braille boeken zijn veel dikker dan normale boeken, omdat die bobbels goed te lezen moeten zijn, en het papier dus dik is; de braille Bijbel is nooit dik genoeg om zo'n dik gedrukt boek te produceren.

2.5*

Leuke film, en goede stop motion, dacht aanvankelijk dat het een mix was tussen stop motion en cgi, maar dat klopt dus niet? Anway, de film moet het vooral hebben van de visuals en het absurdisme, het verhaal is op zich minder interessant, al is het wel leuk om te zien hoe het verhaal steeds duisterder en grimmiger wordt, ook heb ik een paar keer op het puntje van mijn stoel gezeten. Voice acting was ook dik in orde, Teri Hatcher, die drie rollen op zich neemt is wel herkenbaar, maar niet als 'Susan' uit Desperate Housewives, zelfde geldt voor French en Saunders. Mooiste shots waren toch wel de gang van het ene huis naar het 'andere' huis, van de 'andere' tuin en het eindgevecht, wanneer de hele andere wereld uiteen valt. De naam Tim Burton is al een paar keer gevallen, maar vind deze film toch stukken beter dan zijn Alice uit 2010. Jammer dat ie zo weinig aandacht heeft gekregen, ik zag laatst een trailer voorbij komen op Film1 en dat was de eerste keer dat ik ervan hoorde.

3,5*

Mijn tweede film uit de Onderhond top 10 en ook deze valt niet tegen. Wederom is het geen film voor iedereen, maar als je ervoor open staat, zal het je zeker belonen. Zoals al eerder is opgemerkt is het prachtig geschoten, rijke kleuren en goed camerawerk. De verantwoordelijke regisseur kende ik al, van zijn rol in Battle Royale, waar ik 'em ook erg sterk vond.

Ook het verhaal is interessant, het is makkelijk om te zeggen dat de film slechts bestaat uit twee personen die twee uur lang door de film heen lopen. Niets is echter minder waar, want op hun weg naar genezing komen ze verschillende mensen tegen, die ieder hun fouten hebben gemaakt, dit realiseren en het proberen goed te maken, net als de hoofdpersonen zelf.

Deze mini-verhaaltjes in de film worden ook prachtig verteld middels flashbacks en goede ondersteunende muziek. Het kost je ook niet veel moeite om met ze mee te leven. De gedraging zijn wel typisch 'Japans'. Vooral het verhaal van de jongen die zo ontzettend fan was van een zangeres dat hij zijn ogen uitstak toe hij hoorde dat ze verminkt was in een ongeluk, om zo alleen de herinnering aan haar schoonheid te kunnen behouden vond ik het meest indrukwekkend. Nu zijn de fans van Frans Bauer ook fanatiek, maar dit is wel ff een tikkie anders.

De film eindigt, hoe kan het eigenlijk anders in tragedie, Sawako is eindelijk weer bij zinnen en dan lazeren ze van een berg af. En daarmee eindigt de omgekeerde poppenkast.

We vangen hier maar eens aan met een 4,5*

Zonder twijfel een van de allerslechtste films die ik ooit gezien heb. Het plot is niet eens zo heel erg stupide, al is het wat cliché; een jongeling die niet naar zijn kunnen presteert en om hem te helpen wordt de hulp van een oude rot ingeroepen. De personages echter zijn te droevig voor woorden. Stallone wilde zijn film eerst over F1 maken, maar Bernie Ecclestone, eigenaar van de commerciële rechten van F1 ketste de deal af, daar hoeft hij gezien deze film geen spijt van te hebben. Desalniettemin lijkt Brandenburg wel erg veel op Michael Schumacher, Bly erg veel op Jacques Villeneuve (inclusief bril!) en Carl Henry op Frank Williams, die ook in een rolstoel zit. Natuurlijk moet er ook een boze ex in het verhaal zijn, een irritante broer en een love story, om maar zoveel mogelijk mensen aan te spreken.

Nou kan ik daar nog wel mee leven als de actie in orde is, maar helaas ook dat raakt kant noch wal. Alsof autoraces niet spannend genoeg zijn van zichzelf is er in elke race wel een enorme crash waarbij er minstens 1 auto over de kop gaat en in duizend stukken uiteenspat. Hier wordt de onkunde van de visual effects afdeling meteen blootgelegd, want bij meerdere gevallen zie je een buizen-chassis bij de neus, terwijl een ChampCar een carbon fibre monocoque heeft. Daarnaast zijn veel van die crashes fysiek onmogelijk, met als dieptepunt wel de crash van Memo in de op een na laatste race. Ten eerste wordt er in ChampCar nooit gestart als het zo hard regent, zelfs niet op een een normaal circuit (dat opvallende veel weg had van de Nordschleiffe). In ChampCar stellen ze de race al uit als er ergens een diepe plas ligt, laat staan dat het hele circuit blank staat. Als er dan een zware crash gebeurt, dan wordt de race meteen stil gelegd. Niet in Driven, waar een auto ondersteboven in een plas water terecht komt, met de coureur er nog in. Dan komt factual error nummer zoveel. ChampCars rijden op Ethanol, en dat brand onzichtbaar. Bovendien verdunt het in water zo snel dat het niet eens kan vlam vatten zoals het deed in de film. Om die reden spuiten ze ook water op de tankdop bij het wegrijden uit de pits. De daaropvolgende reddingsactie van Bly en Brandenburg is ook te droevig voor woorden.

Maar we zijn er nog niet. Die actie waarbij ze met twee ChampCars door de stad racen is mogelijk nog een tandje erger. Ten eerste zal er bij een presentatie hooguit gebruik worden gemaakt van een dummy zonder motor. En al zat er wel een motor in, dan kun je die niet zomaar ff starten, zoals Bly en Tanto dat deden. Het wordt nog een tandje erger als ze in de tunnel met elkaar gaan praten, met 300 km/h op de klok! Even daarvoor brak er nog een ruit door het lawaai, maar kennelijk is dat nu geen probleem meer, want de heren kunnen elkaar prima verstaan! Hoe Tanto doorrijdt met een afgebroken ophanging is ook onmogelijk overigens.

Overigens heb ik ook zelden zo'n slecht management gezien, zowel van het team als Bly's broer. De taak van een manager is een coureur beschermen, zeker in het geval van zo'n jonge coureur. Ik ken ook geen enkele teambaas die zijn coureur, die in zijn tweede seizoen voor de titel gaat een race voor het einde gaat ontslaan als ie die race niet wint. Zelfs Michael Schumacher deed er 3 jaar over om zijn eerste titel te winnen. Tel bij dit alles de ronduit bedroevende acteerprestaties op en je hebt een welverdiende 0.5* pakken.

Redelijk standaard RomCommetje, met een paar leuke vondsten. Het einde is natuurlijk al redelijk te voorspellen, omdat het gebaseerd is op A Christmas Carol, al is het net een tikje to much. Dat hij ervoor zorgt dat zijn broer alsnog met zijn verloofd gaat trouwen, is nog te doen, maar moet hij nu per se ook Jennifer Garner aan de haak slaan? De verdeling van de geesten was ook maar matig, de eerste geest kreeg uitgebreid de tijd, de andere twee werden er in 5 minuten doorheen gejast, alsof de regisseur zich besefte dat hij niet veel tijd meer over had. Van de grappen, waren er maar een paar geslaagd ('nu gaan we kijken naar een montage van jou en Jenny terwijl we luisteren naar Time after Time), maar die grap met die taart, die natuurlijk stuk valt, kon echt niet meer, die heeft nu wel een baard hoor. Qua acteurs: Matthew McConaughey is ook mijn favoriet niet, maar alles liever dan Ben Stiller. Zoals te verwachten, niemand wordt immers uitgedaagd tot grootse prestaties, dat is het doel van deze film ook niet, blinkt niemand uit.

Grootste minpunt was overigens die laatste scene met Michael Douglas, die een paar keer een blauwtje liep. Totaal overbodig en doet afbreuk aan zijn personage.

Toch nog een 2,5*.

Had nog nooit van deze film gehoord toen ik em eens op SBS tegen kwam (ik was bij mijn ouders op visite) en moest eerst denken aan het vervolg op Madagascar, zo generiek zijn de pinguïns dus. Verder dan de helft kwamen we niet eens want toen was mijn moeder het al beu (en die beschouwt de Police Academy en Leslie Nielsen films als haar favorieten, dus dat zegt al heel wat). Enige tijd later op verzoek van mijn vrouw toch maar eens samen helemaal gekeken, en man wat een draak van een film zeg. De personages zijn kleurloos, plat en uniform en om de intelligentie van de kijker nog verder te beledigen worden de personages die er wel wat toe doen een afwijkend uiterlijk aangemeten, maar dat zie je wel vaker in animatiefilms, vooral Disney is hier heel erg debet aan. Voeg daar slechte voice acting (Elijah Wood en de altijd irritante en hier ook nog eens op de automatische piloot spelende Robin Williams) en een verschrikkelijke soundtrack aan toe en het wordt al gauw een lange zit, met als summum, uiteraard, een moralistisch milieu verhaaltje en een eind goed, al goed einde. Ik heb Cars niet gezien, maar het verbaast me niks dat deze film heeft gewonnen bij de Oscars, ze zullen nog wel helemaal ondersteboven zijn geweest van An Inconvenient Truth en binnen het Global Warming dogma passen auto's natuurlijk niet zo.

Bizarre film... en ik maar denken dat ze dit soort dingen alleen maar in Japan kunnen bedenken, al zal Onderhond het daar niet direct mee eens zijn.

Ja, waar te beginnen? Het begin van de film is redelijk traditioneel Horror/Thriller, bijna cliché zelfs. Het acteren van Williams en Yennie is nou niet echt spetterend, bij tijd en wijle twijfelde ik zelfs of ze wel native speakers waren omdat hun accent zo typisch was. Na wat vreemde perikelen in het bos worden ze dan gevangen genomen door dokter Jozef, een behoorlijk griezelig aandoende man, ik zou niet zomaar zijn huis binnenstappen, maar goed, anders heb je geen film. Qua uiterlijk is hij uitermate geschikt, al is zijn gedrag op zijn minst wat vreemd te noemen slecht acteren vind ik hem niet. De ster is uiteraard onze Japanse vriend, al versta je 'em niet.

De spanningsopbouw is an sich in orde, al had dat hele achtervolging gebeuren in het huis niet perse gehoeven, dan liever wat meer operatiebeelden of beelden zoals in de tweede helft. Je zou het wat saai kunnen noemen, maar vanaf de uitleg van de operatie tot de politie aanbelt is de film het interessantst. Lekker leguber en vreemd. Het einde is dan weer een beetje teveel als Saw, qua emotie, al is de harakiri van de Japanner een mooi moment.

Visueel ziet het er allemaal goed uit, maar dat was bij Honeyz (aan de trailer te zien) ook al, daar heeft Six wel oog voor.

Hoe serieus we dit filmpje moeten nemen weet ik niet, maar geslaagd vind ik em wel. 3*

Gekke, grappige film met soms best absurde humor. Huub Stapel en Joke Tjalsma zijn goed op dreef als de ouders van Viegeltje en dat leidt soms tot behoorlijk komische dialogen, bijvoorbeeld dat Warre zijn vrouwe er maar van blijft proberen te overtuigen dat dit nu eenmaal in de aard van vogels zitten en Tine die Viegeltje opvoedt als een soort huisdier. Dit blijft bij uitstek natuurlijk een kinderfilm, maar hoe Leotje ineens uit de film verdwijnt is een tikkie abrupt. Diederik Ebbinge was ook bij vlagen grappig, maar de beste grap stond achter op zijn overal (Blijft Rustig).

Ben overigens wel benieuwd wat die 15 minuten zijn die eruit zijn geknipt.

Ai, weer een fikse tegenvaller. Het eerste stuk van de film is nog behoorlijk interessant, de opmaat naar de moord op Susie dus. De voice over is niet echt overtuigend maar Jackson doet hier goed genoeg zijn best om de moord hard aan te laten komen. We zien hier immers een mooi, slim en levendig meisje in de bloei van haar leven, dat nog een hoop moois staat te wachten. Stanley Tucci is goed op dreef als de enge Harvey, maar doet wellicht een beetje te goed zijn best, hij is namelijk zo creepy dat het volstrekt ongeloofwaardig is dat Susie in zijn valstrik trapt. Jackson probeert zich er nog een beetje uit te redden door Susie te laten zeggen dat ze zo afgeleid door de jongeman waar ze verliefd op was dat ze niet zo scherp was als anders, maar dit is wel erg halfslachtig.

De manier waarop Susie aan haar einde komt is ook bijzonder slecht in beeld gebracht, niet eigenlijk. Het heeft totaal geen nut om te laten zien dat ze nog een poging tot ontsnappen doet; we weten de afloop immers al. Om een PG-13 rating te krijgen is dit dus veel te braaf gedaan. De moord zou echt impact hebben gehad als hij a la Noé deze grafischer in beeld had gebracht. Dit hoeft dan geen 10 minuten te duren, maar toch... We hadden het eigenlijk ook wel kunnen verwachten, na dat halfgare einde van de LOTR trilogie waarin ook zeer weinig lef werd getoond.

Susie's dood loopt naadloos over in haar toegang in de tussenwereld en daar gaat de film echt plat op zijn bek. Tot die tijd was het al niet erg bijzonder, maar dit is visueel gewoon zwaar onder de maat, en als ik dit nogmaals mag vergelijken met Gaspar Noé dan is het gewoon droevig. De speling tussen echte wereld en tussenwereld speelt vanaf dat moment een grote rol in de film en het is gewoon oersaai om naar te kijken. Dit duurt dan nog een uur ook, voordat de spanning een beetje terug komt. Na wat valse hoop te hebben gecreëerd in de scene waarin Susie's vader in het maisveld in elkaar geslagen wordt (spanning 0,0) komt er eindelijk weer wat spanning in de film als Susie's zus in het huis van Henry op zoek gaat naar bewijsmateriaal en ze bijna betrapt wordt.

Dat is dan ook het laatste wapenfeit in de film, want het einde is ook zeer onbevredigend. Ik vraag me af op Jackson ooit weer het niveau van Braindead en Bad Taste gaat halen, maar ik vrees met grote vrezen.

Ja, wat moet je hier nu van zeggen? Low budget straalt er een beetje vanaf en de B-film clichés vliegen je om de oren. Vooral de explosies zien er in het begin erg nep uit, het acteren is houterig, de dialogen zijn ook niet je dat, maar wat de film wel weer goed doet is het neerzetten van de sfeer. Waar ik niet helemaal over uit ben is het bloed, de kills zijn op zich wel vet, maar dat bloed is dan weer te rood, en spat soms zelfs tegen de camera aan. Moet haast wel een stijlkeuze zijn, maar werkt gewoon niet echt. Met een groter budget was meer mogelijk geweest. En John Malkovich voegt ook echt helemaal niks toe. Tel daarbij op dat het verhaal wat warrig was (wat uitleg aan het begin was niet erg geweest), het feit dat er ondanks dat het in de 28e eeuw afspeelt het eruit ziet alsof het de eerste wereldoorlog is en ik kom niet hoger uit dan 2*. Ben ik nog gul ook waarschijnlijk.

Ai, zie dat dat ding dus 25,000,000 heeft gekost, nou dat zie je er niet vanaf.

Ja, het flinterdunne wraak-verhaaltje is niet meer dan een kapstok voor de actiescenes en die zijn dan ook dik in orde. Aan het begin zien we via flash backs hoe Raizo wordt opgeleid tot moord-machine en daar vloeit de Heinz 57 al rijkelijk, maar na een wat rustig intermezzo is de finale haast over de top! West tegen oost geweren tegen zwaarden. Daarmee is deze film duidelijk een tribute aan films als Shogun Assassin, al is het wel een dik minpunt dat onze Japanse vrienden Engels met elkaar spreken.

Toch een dikke 3*.

Behalve het feit dat dit één lange uitzonderlijk slechte dikke-mensen 'grap' is, heeft de film überhaupt maar een grap: Eddie Murphy die een vrouw in een fat-suit speelt. Mag natuurlijk allemaal niet te confronterend zijn, want waar echte dikke mensen smetplekken of een enorme cellulitis kont hebben is de reet van Norbit's vrouw toch maar mooi digitaal strakgetrokken. Nou ben ik niet preuts of fijngevoelig, maar dit is allemaal wel heel erg makkelijk scoren. Verhaaltje heeft ook niks om het lijf, en uiteraard krijgt Norbit aan het einde het toch voor elkaar om Kate aan de haak te slaan. Ik had dit tussen spoilers kunnen zetten, maar laten we eerlijk zijn, dit zal voor niemand een verrassing zijn, het blijft Hollywood en daar vallen mooie, intelligente vrouwen altijd voor losers met een gouden hart. Ik wacht nog op de film waarin Eddie Murphy (die al bijna 30 jaar niet meer grappig is) eens ALLE rollen op zich neemt, want dit is wel erg karig voor zijn doen.

Iets minder dan de andere Van Warmerdam films die ik heb gezien (Abel, Noordelingen en Laatste Dagen van Emma Blank), maar nog steeds sterk en typisch van Warmerdam.

Aan de ene kant levert het gegeven dat er binnen de film twee werelden zijn, die van Edgar en van zijn tekstschrijver Herman wat leuke situaties op, maar Herman krijgt zeker tegen het eind net wat te veel screentime. Het verhaal wordt gaandeweg ook een beetje stuurloos en dat is jammer.

Desalniettemin zitten er een paar erg grappige scenes in, zoals de zakenlui die komen eten en de strijd aangaan met Edgar, in dat soort scenes in van Warmerdam op zijn sterkst, de 'eeeee' scene en natuurlijk in de winkel waar hij zijn pijl en boog koopt.

De soundtrack is degelijk, evenals het acteren (Van Warmerdam en Bokma voorop), al miste ik Annet Malherbe wel een beetje. Qua cameravoering viel er ook genoeg te genieten, zwierende bewegingen, vooral in het restaurant, maar overall is de film, mede door het einde, wat onbevredigend.

3,5*

Tjongejonge wat een oubollige film zeg! Tenenkrommend acteerwerk, lachwekkende special effects (de scène met de Sint op het dak zeg er bij één shot wel heel nep uit, voor de rest wel OK, daar niet van), een tal van lelijke shots, en een dun plot met afgeraffeld eind.

Het gegeven is leuk en met een paar mooie kills (of beter uitgewerkte) had het een hoger cijfer op kunnen leveren, maar die zat er helaas te weinig in. En Egbert Jan Weber als tiener casten, dat kan ècht niet meer. Eigenlijk niet meer dan terecht dat de teller bij 400,000 bleef steken. Nog veel.

Ben ik de enige die moest lachen bij de laatste scene? Hetgeen eraan vooraf ging was al redelijk absurd, het neuken van een pasgeboren baby en Milos die zijn eigen zoon neukt daargelaten, maar iemand vermoorden door je keiharde lid in zijn oog te boren, dat had ik nog niet gezien, maar dat er een filmcrew binnenkomt om te filmen hoe iemand Milos en zijn dode gezin komt neuken, had een bepaalde ironische lading dat ik een glimlach niet kon onderdrukken. Toch knap gedaan.

Zou ik deze film aanraden aan iemand die ik ken? Nee, ik denk niet dat ze het kunnen waarderen, een soort Hangover meets Irreversible, met een vleugje Se7en in een porno-setting, maar dan een tikje 'erover'. Maar goed, je hebt nu eenmaal films voor het grote publiek, die als doel entertainment hebben en de wat meer 'artistieke' films. En dan nog gaat er de misvatting dat kunst mooi moet zijn. Integendeel, kunst mag best lelijk zijn. En deze film is behoorlijk lelijk, niet op esthetisch, vlak, want het ziet er behoorlijk verzorgd uit allemaal, maar qua inhoud. Kunst is nu eenmaal een uitlaatklep dat de diepste menselijk emoties boven brengt. En zo'n zieke geest hoef je nu ook weer niet te hebben om dit te bedenken.

Gisteren een heel interessant stuk gelezen (gevonden via Wookieepedia) over de DVD versie van de originele Trilogy. Het mag bekend zijn dat Lucas met de special edition eindelijk de versie kon maken die hij in 1977 voor ogen had. Hierbij is hij echter volledig in zijn doel voorbij geschoten, zich niet realiserend wat Star Wars nu eigenlijk is.

Misschien is dit wel de beste Sci-Fi film allertijden, in ieder geval de meest belangrijke. Want eerlijk is eerlijk, na deze film(s) zou de filmwereld meer hetzelfde zijn. Naast het buitengewoon goede verhaal, waarbij wordt gerefereerd naar oude mythologie (klassieke strijd tussen goed en kwaad), maar ook recenter werk als the Hidden Fortress (verhaal vertellen door de ogen van personages onderaan hiërarchie) zijn de special effects werkelijk waar subliem. En het is jammer dat Lucas zich dat niet realiseert.

Deze film zou een benchmark worden voor alle andere films die hierna zouden komen en het knappe is, dat alle special effects gemaakt zijn met 'normale' technieken. Dat wil zeggen modellen, blue screens, etc, maar vooral GEEN CGI, omdat dat er toen simpelweg niet was. Suspension of Disbelief werd hiermee op perfecte wijze in stand gehouden, want net als in Kubrick's 2001 weet je heus wel dat het niet in de ruimte is opgenomen, maar je ziet het in ieder geval niet. Je vraagt je juist af: 'WOW, hoe hebben ze dat gedaan?'

Ook het oog voor detail is briljant, want de ruimteschepen is Star Wars zijn oud en vies, en er mankeer nogal eens wat aan. Ze zijn er immers al een tijdje, in tegenstelling tot het ruimteschip in 2001, dat brand spanking new is en haast klinisch schoon.

Hoe jammer is het dan ook dat Lucas meent met de special edition (en na nog wat verdere aanpassingen de DVD editie) de ultieme versie van Star Wars heeft gemaakt en ook deze versie zal gaan gebruiken voor de Blu-Ray (waar vast en zeker nog meer veranderingen in zullen worden aangebracht) en zijn originele klassieker links laat liggen. Want met de toegevoegde CGI wordt de Suspension of Disbelief drastisch doorbroken, het ziet er nep uit en leidt af, dat merkte ik gisteren nog bij een herziening. Het valt niet overal op, maar te vaak wel, zoals wanneer Han Solo voor het eerst met Jabba spreekt, waarbij Jabba is vervangen door CGI, de extra scenes op Tatooine, wanneer Luke en Obi-Wan Moss Eisley binnenkomen of stormtroopers die op reptielen zitten, op zoek naar R2-D2 en C-3PO; allen CGI die de Supension of Disbelief doorbreken. Het allerergste is de Battle of Yavin, nu grotendeels CGI.

Zoals de schrijver zelf al aanhaalde, vroeger was het ergste wat een Special-Effects medewerker kon horen 'looks fake', maar nu er zoveel CGI in een film zit (kijk maar naar de Prequel Trilogy) is het haast ondoenlijk om levensechte CGI te maken. Niet dat dat hoeft, want de afgelopen jaren is onze standaard drastisch verlaagd, waardoor we nu zeggen: goede special effects, terwijl het eigenlijk de bedoeling is dat je ze niet ziet. Of zoals Maddox het al zei (van the Greatest Page in the Universe): het zijn geen 'special' effects als ze in elke fucking scene van de film zitten. Het ziet er nep uit, doorbreekt de Suspension of Disbelief en leidt dus enorm af van het verhaal.

Wat me dan nog het meest steekt is de opmerking van Lucas, dat het te duur is om de originele bioscoopfilms te restaureren. Kan ik me haast niet voorstellen, want Lucas is inmiddels miljardair. Het is door films als de Special Edition van de Star Wars Trilogy en de Prequel Trilogy dat ik een enorme afkeer heb gekregen van CGI en juist films als Blade Runner en 2001 veel meer waardeer, waar effecten met behulp van fotografie zijn behaald, niet door computers. Hopelijk komt het nog eens zover dat Lucas dit zelf ook inziet en zijn films recht doet.

Voor degenen die alsnog geïnteresseerd zijn in de originele trilogy, op de limitited edition DVD's staat een transfer van de laserdisc versie, die echt ontzettend brak is. Alsof Lucas hiermee wilde zeggen: voila, hier heb je je zin, en nu bek dicht.

En oh ja, Han Shot First!

Bron

Zoals Tieske! al zegt, bagger. Te weinig gore, te weinig spanning en veel te weinig schrikmomenten (ik telde er twee, die beiden maar matig waren). Romero doet ook totaal niks vernieuwends met het fenomeen zombie-film, gewoon een heel erg saaie variant op zijn eerste film. Tel daarbij dat debiele plot op, waarbij twee Clans al jaren ruzie hebben en je komt op 1* uit. Die halve ster is dan voor die paar shots tegen het einde waarbij een mens en een paard aan stukken gereten worden.

Op de een af andere manier voelt deze film veel langer aan dan Spoorloos, ook al scheelt het maar 5 minuten. Bridges is op zich niet slecht, al kopieert hij wel bijna letterlijk alle 'maniertjes' van zijn Franse Collega. De rol van Bullock is misschien nog wel beperkter dan die van Johanna ter Stege. Op zich wordt het goed opgebouwd, alleen moet er aan het Amerikaanse publiek blijkbaar veel meer worden uitgelegd dan aan het Nederlandse, dat is al het eerste minpunt. Tweede is dat de autorit, waarbij Barney Jeff vertelt wat er met Diane is gebeurd een stuk is ingekort, om plaats te maken voor het bespottelijke feel good einde. Daarmee maakt Sluizer echt de grootste blunder uit zijn carrière, en erger nog, het moment dat Jeff wakker wordt in die kist mist werkelijk waar alle impact. Verder vielen me nog wat andere zaken op. In Spoorloos vindt Rex twee blikjes, waarvan er 1 is platgereden, dat doet Jeff hier niet, maar toch zien we het shot dat er een blikje wordt platgereden, beetje overbodig shot dus.

Zonde. 2.5* en meteen een halve ster verhoging voor Spoorloos.