Shadows (1959)

Heb de Cassavetes-collectie maar chronologisch aangepakt en dus begonnen met Faces. Was gelijk verkocht. Dit is nu krachtige Cinema. Had de neiging om binnen 2 dagen de hele box te verslinden, maar iets wat heel lekker is, daar moet je de tijd voor nemen vind ik, dus heb er 3 weken over gedaan.

Maar dan zou je toch moeten beginnen met Shadows?

Je hebt gelijk, ben dus begonnen met Shadows, bedankt voor je opmerkzaamheid.

Een fascinerende film. Zelf ben ik iemand die nogal houdt van hypergestilleerde films (bv. het werk van Dario Argento en Jean-Pierre Jeunet), wat de films van Cassavetes - en zéker deze Shadows - bezwaarlijk genoemd kunnen worden. Het is érg ruw allemaal, van het soms wat hoekige acteerwerk als de montage die soms een erg knullige indruk maakt.
Een ander type films waar ik van hou (wat voor mij overigens ook de film van Argento en Jeunet hebben), zijn films die van een sterke sfeer doordrongen zijn. En Cassavetes' films voel je als kijker echt, de personages komen bijzonder geloofwaardig over dankzij Cassavetes' regie en het talent van sommige van zijn acteurs. Het "hoekige" van zijn filmstijl zorgt ook bij vlagen voor een erg bruisende, levendige sfeer. Zeker in combinatie met een goede jazzscore zorgt dit ervoor dat de film aan je ribben blijft kleven.

Het ontbreken van een echt afgelijnd verhaal en de ruwe montage die vaak de scène net intenser maakt, maar vaak ook erg storend overkomt, zijn mogelijke struikelblokken. En zo'n beetje de enige die Shadows van de 4* houden. Cassavetes' films zijn bijzonder interessant en mijn respect voor hem als filmmaker is erg groot: ook deze Shadows maken me - na Love Streams (mijn voorlopige favoriet) en The Killing of a Chinese Bookie - erg benieuwd naar ander werk van deze Amerikaanse outlawcineast.


3,5*

Geweldige film met geniale dialogen.
Om maar een voorbeeld te geven:

"I went to college. And All I ever got out of it was dissipation. A lot of early bells disturbing my sleep. A lot of supercilious professors, slob professors, shooting off their mouth about something, trying to teach me something that they already failed at in life themselves"

Ik kan me dan ook moeilijk voorstellen dat deze film geïmproviseerd is zoals op het einde vermeld wordt. Is dit wel waar?

Het is vooral een zeer sfeervolle film door de leuke jazzmuziek en het zwart-wit gebruik. De film heeft je beet van begin tot eind, laat je niet meer los en doet je meeleven met de personages. Een bijzondere ervaring.
De acteerprestaties die zeer geloofwaardig overkwamen, waren fantastisch. Ik heb zelden acteurs zo overtuigend zien lachen en echt voor alle rollen had ik sympathie (behalve dan voor David), maar vooral de rol van de onverschillige maar toch kwetsbare Lelia Goldone vond ik geweldig.
Ik kan me ook moeilijk voorstellen dat deze film in 1959 is gemaakt. Sommige dingen in de film moeten dan toch wel erg controversieel zijn geweest? Ik heb dan ook veel respect voor John Cassavetes. Ik zou het nooit geraden hebben dat de film uit 1959 komt, moest ik het niet geweten hebben.

De film deed me zeer hard denken aan de werken van Jim Jarmusch zoals Down By Law en Stranger Than Paradise. Het kan niet anders dat John Cassavetes een groot voorbeeld voor Jarmusch is. Jim Jarmusch is dan ook één van mijn favoriete regisseurs dus ik hoop dat dit ook het geval wordt bij John Cassavetes en ik kijk dus bijzonder hard uit om meer films van de man te zien!

Prima debuutfilm van Cassavetes.

Onlangs heb ik een box aangeschaft met daarin een vijftal films van John Cassavetes. Voornamelijk omdat ik “A Woman under the Influence” echt een zeer sterke film vind en dacht en hoopte dat de rest van zijn oeuvre mij ook wel zou kunnen bekoren. Dat blijkt met Shadows gelukkig ook te kloppen. Want hoewel het niveau van “A Woman..” nooit wordt gehaald is dit toch een zeer prettige film, die heerlijk wegkijkt.

Ik had een tiental minuutjes nodig om in de film te komen. En ik heb het woord hier in een aantal andere reviews al voorbij zien komen, maar relaxt is inderdaad het woord waar ik aan denk bij deze film. De film is super sfeervol en ik kan niet anders dan zeggen dat het gewoon allemaal erg fijn is om te kijken naar te gebeurtenissen die op het scherm voorbij komen. Er lijkt trouwens ook niet echt een begin of einde aan de film aanwezig. De personages zijn echt heel naturel en samen met de goede dialogen en de fijne jazz-muziek wordt een uiterst relaxte sfeer gecreëerd door Cassavetes. Het acteerwerk is, ondanks dat er veel geïmproviseerd moest worden en veel onbekende acteurs in meespelen, erg goed.

Wel valt op dat de film soms een beetje rommelig overkomt. Daarnaast zien sommige scènes er vrij ruw uit. Maar aan de andere kant heeft dat ruwe wel weer iets aparts, iets ongrijpbaars. De film lijkt in ieder geval met veel liefde gemaakt en het enthousiasme straalt ervan af. Een uniek filmervaring en een bewijs dat Cassavetes een gedurfd filmmaker was.

4,0*