The Howling (1981)

De beste weerwolffilms blijven THE WEREWOLF uit de jaren dertig met Lon Chaney en vooral CURSE OF THE WEREWOLF van Terence Fisher (1962). Die hebben niet de grove effecten van THE HOWLING maar een veel beter scenario, dat verschillende soorten emoties (huiver en ontroering) combineert op een ontwapende wijze. Ook de vertolkingen waren daar een klasse sterker. Die modernere versies kunnen mij veel minder bekoren, maar als ik dan toch daaruit moet kiezen heb ik nog liever AN AMERICAN WEREWOLF IN LONDON...

Wat ik ervan verwachtte: een doorsnee horrorfilmpje, niet meer en niet minder. Heb het niet zo op weerwolven eerlijk gezegd, dus je moet al echt met een superfilm afkomen wil ik hem echt goed vinden. Hier niet het geval dus, maar toch leuk om eens gezien te hebben.

Jammer. Had verwacht dat je hier meer van zou vinden. Bizar filmpje met een bevreemdende sfeer. Niet echt doorsnee imo. Maar goed. Misschien bij herziening aangezien dat nog wel eens wil werken bij jou .

Wat ik wel super vond waren de scènes in het bos. Heb zelden op zo'n mooie manier een bos gefilmd weten worden. Het deed me bij wijlen een beetje denken aan "Ying Xiong", een totaal andere film nochtans.

Ik begrijp wel dat je nog meer classic georienteerd ben met zo/n naam
Maar dit is ook eerder een komedie, althans ik kan deze film niet serieus nemen als serieuze horror. Met al dat cynisme in deze film

de beste van de drie weerwolwenfilms die begin jaren 80 uitkwamen met een zeer goede rol van dee wallace. waarom zij niet meer uit haar carriere heeft kunnen halen is mij een raadsel!

Viel toch wat tegen na herzieining. De film blijft erg mooie en coole scenes hebben maar nu viel ook op hoe slecht de soundtrack bv was op momenten. De transformatiescene bv is erg sterk maar wordt hevig verstoord door de muziek. Moet de score toch verlagen naar 3,5*

Een hele tijd geleden eens gezien met de gedachte dat ik een echte spannende horrorklassieker ging kijken maar ik kwam er bedrogen uit, teneerste is het allemaal behoorlijk saai allemaal en bebeurt er maar weinig en had het verhaaltje beter uigewerkt kunne worden, toch was de film niet echt heel slecht,, een aantal mooie effecten (waaronder de transformatie) en een aantal erg spannende scenes (vooral in het begin) maar verder heeft de film niets veel in huis en heb ik me er eerder mee verveeld. Zal hem binnenkort weer eens herkijken voor een beter oordeel aangezien het toch alweer een tijdje geleden is dat ik hem zag. Tot die tijd hou ik het op een krappe-

2,5 sterren.

Spielberg's wonderkind Dante scoorde toentertijd met deze licht-komische griezelfilm die heden ten dage erg blijkt te zijn gebeten door de tand des tijds. Redelijk.

Heerlijk smotsig horror sprookje. En dat zit hem vooral, of sterker zelfs eigenlijk alleen in de meesterlijke mise-en-scene en make-up. Wat een wonderschoon vormgegeven horrorfilm dit, hulde! Dit zorgt dan ook voornamelijk, tesamen met het redelijk vlotte tempo, voor vele angstaanjagende zeer memorabele scenes.

De focus bij het thema weerwolven zit hem bij deze vooral in het beestelijke aspect wat in haar (en de mens) schuilt. Dit tesamen met de vele woeste scenes deden me vooral denken aan de mythische tekeningen en verhalen die uit de middeleeuwen over weerwolven de ronde gingen. Het is erg verfrissend en effectief om dit in film te zien en geeft de film dan ook veel genre.

Het verhaal zit vol plotholes, en pas na een uur werd het goed duidelijk wie nou wie was en uberhaupt wat het belang in het verhaal was. Joe Dante heeft zo z'n sterke momenten en geweldige scenes maar is over het algemeen wat rommelig. De cast kon me ook gestolen worden. De leadingactors hadden zulke angstaanjagende typische eighties kopkes dat je haast zou zeggen dat de dames vrijwel direct uit een van de eerste reclames over inlegkruisjes kwamen. Ik kon me nooit echt indentificeren en dat is verrekte jammer.

Ondanks die minpunten blijven die ijzersterke scenes in het bos (met die heerlijke ladingen smook) toch in m'n hoofd zitten en ben ik behoorlijk positief over de film. De dreiging is aanwezig, de horror is aanwezig en er wordt goed gespeeld met het thema van de weerworlf. Zeker in haar subgenre een absolute aanrader!

Ik vond de film zelf enorm tegenvallen, echter, de animaties waren superieur voor die tijd. Maar waarom blijft die meid ergens tegen het einde aan netjes 5 minuten wachten totdat de weerwolf compleet getransformeerd is voordat ze "in paniek raakt"? En waarom krijg je aan het einde van de film Chewbacca Junior te zien?

Één van de betere weerwolffilms, wel wat gedateerd.
Ik ben deze film laatst tegengekomen op Laserdisc, puur gekocht voor de hoes, zag er mooi uit.

Vreemd dat ik hier zoveel mindere kritieken lees, want The Howling behoort zeker tot de betere weerwolf films uit de jaren '80.
OK, vergeleken met An American Werewolf in London is hij minder, maar qua verhaal en effecten is hij zeer vermakelijk.
Rick Baker en Rob Bottin hebben aardige transformatie scenes gemaakt en de sfeer op de kolonie is goed getroffen!

3,5*

Het verschil zit hem in het feit dat An American werewolf het klassieke verhaal volgt van de onschuldige die per ongeluk het slachtoffer wordt van een vloek. Hij is weerwolf tegen wil en dank. Deze film behandelt de weerwolf als een totale psychoot. Deze film heeft gekozen niet het klassieke verhaal te gebruiken.

Pakweg de eerste 50 minuten valt er in deze film weinig te genieten. De film neemt zijn tijd om het verhaal op te zetten, maar dat gebeurt naar mijn mening iets tè traag.

En Dee Wallace werkte ontzettend op mijn zenuwen. Ik kon geen moment om haar geven en haar hele zwakte wekte bij mij geen medelijden, maar juist irritatie op.

Het laatste gedeelte was dan iets aardiger. De transformatiescènes, hoewel gedateerd, zijn natuurlijk nog steeds wel indrukwekkend, en de hoofd-weerwolf (Robert Picardo) was best wel eng (voor die tijd in ieder geval).

Het idee van innerlijke strijd bij weerwolven was goed, maar er werd verder weinig mee gedaan. Het werd zelfs even spannend, maar de film was toen weer snel afgelopen. En Dee wallace leek meer op een weerkat dan een weerwolf.

Er zat wel wat humor in de film, en het was op een bepaald moment "spot the cameo", met optredens van bijvoorbeeld Dick Miller, Roger Corman en anderen.

De strijd tussen American Werewolf/the Howling is gestreden: American Werewolf blijft verreweg mijn favoriet van de twee.

Het huidige gemiddelde lijkt mij een mooi cijfer: 3 sterren.

Wat ik mooi vind is dat je midden in een verhaal wordt gegooid. Dat maakt het gelijk een stuk minder standaard. Pakkende setting, goede spanning en prima acteurs. Hoewel de transformatiescène nergens zo legendarisch is als in de eveneens in 1981 gemaakte An American Werewolf in London, is hij wel inventief te noemen. De film kreeg zowaar zes vervolgen; naar het schijnt de één nog slechter dan de ander.

Wat is het toch met Weerwolf films en porno bioscopen

Omdat de weerwolf een manbeest is: een sexueel concept. Roodkapje bijvoorbeeld en die engerd in oma's bed is natuurlijk eigenlijk een enge belager. Geen ratio maar 100% dierlijke lusten

Ligt nu voor 2,50 bij de FRS.

De film is iets te laf om echt te overtuigen als horror zijnde. Prima sfeer en die beesten zagen er geweldig uit, maar echt eng werd het nergens. Vies trouwens ook niet.

Ik heb de Howling gekeken en ben teleurgesteld. Om eerst maar eens iets positiefs te noemen, de transformaties waren erg goed. Eigenlijk waren de transformaties één va de weinige spannende en interessante momenten in de film. Ook de weerwolven na de transformatie waren best aardig. De grote minpunten liggen in het verhaal en verloop, de personages en de dialogen.

Het verhaal is ronduit saai door de wijze waarop deze gebracht wordt. In het begin word je zomaar in het verhaal gegooit, zonder enig idee waar de personages mee bezig zijn en wordt hier nooit een duidelijke verklaring voor gegeven. Daarna verloopt het verhaal in een razendsnel tempo en toch lijkt de film een eeuwigheid te duren. Alles voelt als een excuus om maar tot die climax te komen waarin de weerwolven allemaal open en bloot tevoorschijn komen. Gooi er maar een seksscéne in, waarom ook niet. Niks mis mee, maar ik heb nog nooit zo'n oninteressante oppervlakkige en nutteloze seksscéne in een film gezien. Werkelijk gaap materiaal. De hoofdpersonage Karen irriteerde me mateloos. Wat een tergend slechte prestatie leverde zij in deze film. Als een gillend schoolmeisje loopt ze maar een beetje rond te dartelen. Nee voor deze personages voel ik geen medelijden. Afslachten die hap.

Howling herzien.

Ondanks de verlopen houdbaarheidsdatum van een aantal speciale effecten, blijken deze juist ook weer een sterk punt te zijn van de film. Baker’s eigen assistent blies het avontuur van baas Rick alsnog naar een goed make-up-einde, terwijl de beroemde grimeur zelf was verkast naar de set van concurrent Landis. Wisselvalligheid troef dus, met een belachelijk geanimeerde sex-scene maar niet op een storende manier.

De legendarische Dante kan tegenwoordig weinig meer klaarmaken, maar destijds wist de regisseur precies die juiste snaar tussen humor en horror te raken. Hier neigt het geheel meer naar gegriezel met opvallende boeken, posters en foto’s in de achtergrond die de oplettende kijker zullen doen glimlachen. De knipoog naar Chaney Jr. is niets minder dan een eerbetoon aan de schitterende zoon van ‘de man met de 1000 gezichten’, die zijn vader zo sterk opvolgde als ’s werelds beroemdste weerwolf. Na de eindtitels dus nog even blijven zitten. Waar herzien al niet goed voor is: een volle ster erbij.

Zeer goed.

Back in the day...

Toen Joe Dante nog wist hoe het moest. En dat was leuk! Heel leuk zelfs, vooral richting het eind. Zeer indrukwekkende transformatie(s). Er is weinig ruimte voor humor, maar toch weet het veel fun te bieden in de vorm van actie. Het mysterieuze gezelschap en het wat surrealistische begin maakt het allemaal erg tof. Alleen mist het middenstuk net wat betere 'filler'.

Verder erg genoten, verhaal verloopt prima en het einde doet de rest eer aan. Ben niet echt benieuwd naar de vervolgdelen, al is Christopher Lee in deel 2 misschien wel cool. Als eerste weerwolf flick beviel dit prima, ook al heeft het me eigenlijk nooit aangesproken. An American Werewolf in London is de volgende die er een keer aan mag geloven.

Tony's Cinema Trash: The Howling (1981) - tonypulp.blogspot.com

De vervolgen zijn ruk. American Werewolf daarentegen........ en vergeet ook Near Dark niet en Cat People.

Tof, Cat People kende ik nog niet! Ik ga ze zeker even langs, thanks.

Prima horror. heerlijk dat er nog vrouwen zijn die alleen en met een zaklamp een donker bos in gaan en er is ook nog allerlei gebrul te horen.
Spannend!