Les Enfants Terribles (1950)

Absurd en verontrustend verhaal van Cocteau in een doeltreffende en sombere uitvoering van Melville.

Het boek waarop the dreamers van Bertolucci is gebaseerd,is een ode aan dit verhaal.

Ver zijn tijd vooruit, maar zal voor sommigen iets te zwaar en te kunstmatig overkomen.

Met name dat laatste. Tieners die gespeeld worden door late twintigers maken het al erg ongeloofwaardig, het absurde verhaal helpt ook niet. Deze film heeft ook niet de esthetische schoonheid van de latere Melvilles. Zware tegenvaller dus.

Ha! Dat dacht ik ook meteen toen ik deze film gisteren op de TV5 Monde zag! Toch goed gezien dus!

Ja en ja.

Ik had moeite om me in te leven in de personages (eerlijk gezegd heb ik sowieso altijd moeite met personages die zich geflipt of zeer onaangepast gedragen!). Ze irriteerden me teveel, vooral Elisabeth.

't is al heel wat jaar geleden dat ik het boek las.

Ergens in mijn puberjaren (Ik had een zwak voor Jean Cocteau, Jean Genet, Oscar Wilde Jean Rhys, Anaïs Nin en Edgar Allen Poe).

Mijn kamer was een grote zolderkamer vol met plaatjes aan de muren, bakjes met "schatten" en ondertussen draaide ik plaatjes van The Velvet Underground en Swans.

De gordijnen zaten altijd dicht (nog steeds het liefst maar dat vindt mijn partner niet altijd goed).

Anyway...broer en zus leven ook in zo'n van de boze buitenwereld afgesloten leventje en hebben een vreemde haat/liefde-verhouding met elkaar.

Andere personen worden maar mondjesmaat toegelaten.

Fascinerend verhaal in sobere maar doeltreffende regie van regisseur Melville.

Aardig boek ja, mooi geïllustreerd ook (je zou bijna denken dat het verhaal er later bij kwam). Benieuwd naar de film, dus dank voor de reminder wendyvortex!

Voor mij blijft de film en het verhaal te veel op afstand, waarschijnlijk door de overdreven wijze van acteren en ik kan me ook niet verplaatsen in de ziekelijk hechte, maar ook problematische relatie tussen broer en zus. Misschien had ik eerst het boek moeten lezen.

Heel veel Cocteau en weinig Melville in deze verfilming van de novelle.Cocteau werkte uiteraard ook mee en verzorgde het script(duh) en de niet altijd aangename voice-over.De Cocteau elementen overheersen dus:magisch realisme met personages die eerder types dan karakters zijn en switchen tussen droom en realiteit,terwijl de intrige zich ontvouwt als een tragedie à la Racine(aan wie ook wordt gerefereerd)

Het boek had al een roze randje,maar in de film wordt dat allemaal nog explicieter:Paul en Gerard zijn beiden dolverliefd op Dargelos,Gerard is ook al dolverliefd op Paul en Elisabeth lijkt op een tomboy ,zacht uitgedrukt.Verder wordt Dargelos gespeeld door de actrice die Agathe speelt en sprekend lijkt op Dargelos in travestie....volgt u nog?

Het dromerige,hypnotiserende effect wordt nog versterkt door de steeds terugkerende zelfde akkoorden uit het concert voor 4x klavier van JSB .

Een bizarre prent die een bizarre relatie (liefde-haat) tussen een zus en broer centraal stelt. De dialogen voelen op geen enkele manier naturel aan (het geheel heeft iets theatraal over zich) en dat stoort toch wel serieus. Maar de film bezit wel een aantal interessante elementen die de film boeiend maken en de finale is lekker donker.

Les Enfants Terribles verteld een bijzonder verhaal en is een film die qua inhoud zijn tijd toch wel aardig vooruit was, want dat deze broer en zus meer voor elkaar voelen dan familieliefde wordt nauwelijks verhuld. Ik wou alleen dat het daarnaast ook nog een echt goede film was. In de eerste helft raast Melville als een gek door het plot heen, waardoor niets beklijft en het moeilijk is om in de film te komen. Pas na de dood van Elisabeths man en ze met z'n allen gaan wonen in diens landhuis kalmeert de film een beetje en kwam ik er pas in. Het wordt daar ook weer sfeervoller, al ligt dat meer aan de locatie dan aan Melville's regie, die eigenlijk weinig ervan echt laat zien. Alleen de openingsscène in de sneeuw verraad zijn visuele talent die hij later in zijn carrière zal ontwikkelen. Voor de rest is dit eigenlijk echt een boekverfilming, die op een zo literair mogelijke manier alles in beeld wil brengen. Erg vertellend kortom, met weinig gebruik van filmische middelen, terwijl schoonheid vooral gezocht wordt in voice-overs, die eigenlijk soms nogal geforceerd tussen de dialogen gepropt zitten. Niet de meest handige adaptatie van boek naar film die ik ooit gezien heb.

Maar de grootste stoorzender vond ik eigenlijk Elisabeth. Ik weet dat ze niet een heldin moet voorstellen, maar zij is het type personage die mij er bijna voor doet zorgen dat ik een film afzet. Ze schreeuwt een hoop, beledigt iedereen, laat nauwelijks een sympathieke kant zien en gedraagt zich constant als een dramaqueen, wat nog eens versterkt wordt door de onnatuurlijke dialogen. Het vergt een hoop fantasie dat iemand ooit langer dan vijf minuten met zo iemand kan omgaan, laat staan dat ze trouwt en later drie mensen vindt die bij haar wil wonen. Ach, ieder type personage verdient wel een film, denk ik, maar dit is er geen die ik persoonlijk graag zie. Niettemin, heeft ook zij er baat bij als de film wat tot rust komt in de tweede helft en ze iets meer nuances toont. Wel vroeg ik me af hoe ze zo geworden is en waarom ze ooit die behoefte is gaan voelen zich zo terug te trekken uit de wereld. Hetzelfde geldt voor haar broer. In de opening lijkt Paul nog een man van de wereld. Dat hij door zijn verwonding thuis moet blijven begrijp ik nog, maar de rest van de film suggereert dat broer en zus altijd al een beetje van de wereld afgesloten waren. Maar waarom? Ze lijken niet bepaald mensenschuw of een haat van de buitenwereld te hebben.

Het was een moeilijke film voor mij om me in te leven, maar van een afstandje kon ik het nog wel waarderen, door de fraaie openingsscène (en prachtige credits ook), een goede tweede helft en een voorspelbare, maar toch krachtige finale. Verdient eigenlijk een remake, met een wat meer filmische instelling.
Kleine 3*.

Melville weet,met name in de tweede helft van de film, niet onverdienstelijk een bevreemdende sfeer te scheppen, waar binnen de verstikkende, obsessieve relatie tussen broer en zus wordt weergegeven. Intrigerend en weerzinwekkend tegelijk. Het is alleen jammer dat de dialogen en acteerprestaties nogal onnatuurlijk overkomen en op die manier tegenwerken dat ik echt in het verhaal werd gezogen.

Die dominante Elisabeth heeft, hoe goed geacteerd ook misschien (althans dat hoop ik toch voor haar) een negatieve invloed op het kijkplezier en zal het zeker niet slecht doen in een toplijst van de meest onuitstaanbare personages ooit. Ook vind ik haar veel te oud ogen om nog voor “enfant terrible” door te kunnen gaan, ze lijkt meer een tirannieke moeder.

De film heeft iets verontrustends en naargeestigs over zich waardoor hij me wel zal bijblijven, maar er schort teveel aan de uitwerking om hem als echt goed te bestempelen.

Fantastische film!

Heerlijk al die niet voor de hand liggende verhoudingen.

Tijd ver voor, zou ik willen gebruiken.

Voelde inderdaad meer als Cocteau dan als Melville (ik dacht al dat hij zelfs de voice over zelf in had gesproken) en is bijna onvergelijkbaar met zijn debuut van een jaar hiervoor. Fascinerend maar ook afstandelijk en bevreemdend. En dat zulke thema's op deze manier in 1950 werden behandeld is op zijn zachtst gezegd bijzonder.