Anything Else (2003)

"Jews start all wars."

Verwachtingen waren niet heel hoog, des te leuker was de verrassing! Woody Allen komt aanzetten met een van z'n betere en grappigste scripts van de afgelopen 15 jaar. Het grootste struikelblok is dat het door en door Alleniaanse hoofdpersoon niet door Allen zelf wordt gespeeld. Als compromise heeft Allen wel een van de meest hilarische bijrollen die ik in tijden heb gezien. Zijn paranoia en preken over de nutteloosheid van het leven heeft ie in geen tijden zo hilarisch kunnen spelen! Jason Biggs had nog het een en ander te bewijzen na American Pie. En ik moet zeggen dat ie dat ook wel deed. Hij overtuigde als de jonge versie van Allen, maar de gedachte dat dit enkel Allen-dialoog is (waarmee ik bedoel dat ie door Allen zelf gespeeld moet worden) bleef hangen. De verhaalstructuur is erg fijn en als een klassieke Allen (veel overeenkomsten met Annie Hall), met veel afwisseling en geweldige situaties.

Christina Ricci was uitstekend gecast en verder was het ook genieten van de andere bijrollen (Danny DeVito is zelden zo leuk geweest "It's like a suit", of die psychiater). Ook het beeldformaat bevalt goed. Het is voor de verandering in breedbeeld (2:35:1) geschoten wat goed werkt, het was allemaal heel fijntjes gefilmd. Wel zijn er een paar kleine minpuntjes. Soms valt Allen - als je bekend bent met zijn andere werk - wel erg veel in herhaling, en heeft ie dezelfde voorbeelden al eerder gebruikt (zoals de openingsgrap). Ook heeft de film na de eerste veertig minuten - maar het waren dan ook wel hééle leuke veertig minuten - zijn beste tijd wel gehad en zakt het daarna een klein beetje in. Allen de afgelopen tien jaar slappe hap? Absoluut niet, het is me een raadsel waarom z'n nieuwere films gekraakt worden. Gewoon weer een heerlijke Allen komedie!

Eens. Ook bij het zien van het trailer leek dit op een tienerfilm. Totaal verkeerd gepromoot kennelijk, en misschien verklaart dat het lage gemiddelde; dat het romkomgemiddelde erop af komt en daardoor natuurlijk teleurgesteld raken, ipv het Woody Allen publiek.

4,0*

Toevallig tijdens het zappen tegenaan gelopen en achteraf blij toe.

Leuke film met goed acteerwerk en lekker scherpe dialogen overgoten met cynisme. Woody Allen zet weer een typische praatgrage semi filosoof neer die zegt wat hij denkt en hierdoor de film zijn humor geeft. Biggs, die ik eigenlijk alleen maar als irritante oversekste sukkel ken, verraste me door in een redelijk serieuze rol geloofwaardig over te komen. Ricci was goed en ook DeVito speelt een rol die op z'n lijf geschreven is.

Zeker niet Allen's beste maar zeker erg vermakelijk. De poster hier is inderdaad niet representatief en doet de film geen eer aan.

3*

Uitgekeken, maar met veel moeite. Achteraf had ik er zelfs spijt van dat ik deze film heb uitgezeten. Zwak over de hele lijn...

pfff, matig. Het kabbelt maar wat voort en wordt eigenlijk nergens interessant. Het nerveuze karakter van Biggs begon me ook te irriteren na een tijdje.. Niet voor herhaling vatbaar

Deze film is eigenlijk niet echt goed, maar heeft toch een bepaalde charme waar je niet onderuit komt. Je hoopt gewoon vurig dat de hoofdpersoon(Biggs, die het verrassend goed doet) uiteindelijk goed terechtkomt en gelukkig wordt. Allen zelf ik ook weer eens lekker grappig en Ricci heeft het typische vrouwelijke dat Allen graag ziet in zijn films.

Een vermakelijke Allen film, al zakt het niveau soms een klein beetje in.

Jason Biggs is een acteur, die je van tevoren niet zo snel in een film van Allen zou verwachten, tenminste ik vond het in ieder geval een opvallende keuze. Achteraf gezien moet ik concluderen dat Allen het toch redelijk goed heeft zien en in Biggs een jongere acteur heeft gevonden, die hier zijn jongere ik in kan spelen. Biggs doet het verrassend goed en speelt op een losse en naturelle manier een sympathieke man, die ik zijn geluk op een gegeven moment wel gunde. Zijn spel met Ricci is de moeite waard, al vond ik de chemie tussen de twee dan wel weer iets minder.

Allen zelf heeft een grote bijrol als drukpratende oude man, die over alles en nog wat wel een mening heeft en dat vaak brengt, voorzien van een hoop cynisme. Allen vervalt dan vaak in herhaling in zijn films, maar toch blijft het vaak wel vermakelijk om te zien. Ook Anything Else is dat, al wordt het niveau en de dialogen nooit echt heel hoogstaand.

Voor mij was het in ieder geval een prima zondagavondfilmpje. Leuk, luchtig, niet al te zwaar en vermakelijk genoeg om de tijd gemakkelijk door te komen.

3,0*

Jason Biggs heeft duidelijk goed naar Woody gekeken, want hij speelt de rol uitstekend, en precies zoals Woody zelf altijd was - en is.

Het begint allemaal hoogst vermakelijk en grappig. Ongeveer op het midden van de film worden dingen wat irrelevant, en de film komt er nooit meer helemáál bovenop, hoewel het heel de speelduur wel voldoende blijft. Het is qua verhaal een vrij normale romkom, er gebeurt weinig speciaals, maar Allen's script en uitspraken maken het uiteraard weer het aanzien waard.

De rol van de moeder van Amanda was overigens overbodig en slecht. Het praten naar de camera voegde ook weinig toe. Doe het óf consequenter, of gewoon helemaal niet.

Verder prima, leuke grapjes, leuke hoofdrollen, leuke tussendoorfilm. Snap weinig van het gemiddelde hier. Waarschijnlijk komt het 'verkeerde' publiek erop af door die afgrijselijke filmposter.

ruime 3,5*, 7,5/10

Er was een tijd dat ik niets moest hebben van Woody Allen films. Ik vond het toch vooral een hoop geouwehoer over relaties en ik heb dan ook vele jaren geen Woody Allen films meer gezien. De laatste paar maanden heb ik er echter weer een aantal gezien en heb ik toch wel een grote bewondering gekregen voor de filmmaker Woody Allen. Hij heeft een heel herkenbare stijl en, ondanks het vele geouwehoer over relaties, zijn z'n films toch vaak verrassend origineel en boeiend. Inmiddels is het geouwehoer over relaties ook heel herkenbaar geworden voor me, en kan ik me er veel beter bij inleven. En aangezien de man nog vele vele andere films gemaakt heeft, heb ik mij voorgenomen dat ik er zoveel mogelijk van wil zien. En dit is de eerste van die grote groep films die ik nog ga bekijken. En ik hoop maar dat dit inderdaad een mindere film van hem was, want bij het zien van deze film kreeg ik bijna weer het gevoel alsof ik weer terug bij af ben. Dit is inderdaad een film met veel geouwehoer over relaties en helaas verder niets. Ik hoop maar dat er niet al te veel van dit soort teleurstellingen gaan komen bij het zien van de rest van de films.

Allen nummer 20 voor mij, en weer raak. In deze film vertelt hij je iets over het leven en de liefde op duidelijke, leerrijke, grappige manier, met veel aandacht en zorg.

We zien het uiteenvallen van een niet-compatibel koppel en de jongen die niet kan afgeven. Levensbeschouwelijke gesprekken worden afgewisseld met grappige intermezzo's met Danny DeVito (geniaal hier) en Allen zelf, die dit keer een paranoïde gun-nut annex academicus speelt. 4*.

De film wordt helemaal gedragen door de dialogen, maar...

Enerzijds zijn die zeker niet over het ganse verhaal even sterk. Anderzijds komen die veelal heel toneelmatig over, waardoor de film veel van z'n charmes verliest. De camera-talk doet daar ook al geen goed aan.

Daarbovenop een ontstellend zwakke, puberale Ricci, en zo stijgt Anything Else nergens boven de donkergrijze middelmaat.

Biggs en Allen doen het goed (al werd ik na een uurtje stilaan draaierig van Allen die maar met z'n armen bleef zwaaien), maar een paar fijne oneliners volstaan niet om het geheel te dragen. Te weinig pit, te weinig finesse.

Mijn eerste Allen. Ik moet eerlijk toegeven dat ik nooit een interesse heb gehad in de man zijn werk.

Sinds '82 bijna jaarlijks een film uitbrengen is best indrukwekkend te noemen, maar dat hoeft niet te betekenen dat het dan ook meteen goed is.

Ik snap de gedachte achter deze film wel, maar de uitvoering is niet geweldig. Biggs' karakter word op een gegeven moment gewoon net wat te zeurderig en Ricci's personage neigt soms ook naar het irritante. Het personage van Allen zelf is dan wel weer vermakelijk, maar daar is ook alles mee gezegd.

Het verhaal kabbelt maar wat voort zonder dat er echt noemenswaardige scenes of gebeurtenissen plaatsvinden. Dit maakt deze film naar mijn mening wat langdradig en soms gewoonweg saai.

De filosofische gedachte achter het verhaal kan ik wel waarderen, maar de uitwerking vind ik matig.

Misschien is Allen gewoon niet mijn ding. Maar ik zie niets dan een gekunsteld verhaal, onechte dialogen, een rare vriendschap, slechte grappen en dat eeuwige quasi filosofische gezeur over Dostojevski, Sartre en Camus. En dat gepraat direct in de camera vond ik ook niks!

De vierde wand!

Ik weet wat een Verfremdungseffekt is, maar hier vond ik het dus niks!