Husbands and Wives (1992)

Als je geen zin in gepieker over relaties wilt krijgen moet je zeker niet naar een Woody Allen kijken.

Ik vond het een slap aftreksel van Manhattan die in alle opzichten sterker is. De interview-achtige scenes hebben we ook eerder gezien. Vooral de nostalgische sfeer uit Annie Hall en Manhattan ontbrak.
2,5* ook.

Wat voor een verbetering?

De onderlinge houding is inderdaad venijniger dan in Manhattan, maar qua leeftijd is vooral Allen er 12 jaar op vooruit gegaan. Zijn tegenspeelster blijft steeds rond de 19 jaar.

prima film!

Stevig deprimerend filmpje.

Mijn derde Allen (eigenlijk m'n tweede echte, Match Point buiten beschouwing gelaten) en naast Allen's typetje vielen me vooral de scenes in de huizen op. Veel kamers die steeds meerdere uitwegen hebben en waar personages kriskras door het huis sjezen, met de camera erachter en een hoop warrige conversaties. 't Is misschien toeval, maar na twee film is dat voor mij vooral typisch Allen.

De film zelf steekt vooral nijdig af tegen het hele romantische liefdesideaal. Relaties worden vooral cynisch neergesabeld als remedies tegen eenzaamheid en als egoistisch tijdverdrijf. Van happy ends is er eigenlijk geen sprake, enkel ironie en het dagdagelijkse leven dat rond, door en over de relaties heen blijft stromen.

Doorheen dat bijtende, wat toch de kracht van de film blijkt, is het vaak een beetje saaiig. Lelijk in beeld gebracht, muziek is me niet eens opgevallen, het acteerwerk was wel leuk. Maar niks om van achterover te vallen. Het kabbelt soms net iets te veel voort om echt boeiend te blijven.

Toch een 3.5*, omdat ik die nuchtere eerlijkheid wel kan appreciëren. Al ben ik dan te koppig om stijl achterover alles te geloven wat Allen inlepelt

Mijn intentie blijft: meer Allen films kijken. Maar wel een beetje tussendoor, want een echt groots regisseur lijkt het me niet.

Echt groots is hij misschien niet, misschien net wat te eentonig voor, maar Allen is wel degelijk een regisseur die in mijn top 10 lijst zou voorkomen. Dit omdat zijn films altijd een lust blijven vanwege geweldige dialogen, cynische kijk op het leven zoals jij ook al zei en Allen zelf die altijd een lekker zeurderig alter ego neerzet. Toch heeft hij imo 2 meesterwerken op zijn naam staan nml Annie Hall en Manhattan. Vooral die laatste.

Ik vind dat Husbands and Wives wel het niveau van Manhattan, Hannah and her Sisters en Annie Hall haalt.
De film is serieus en leuk tegelijkertijd. In het begin stoorde ik me wel aan die zeer beweeglijke camara, maar dat begon wel te wennen en werd later ook minder. (het leek op het camerawerk zoals in Festen).
Maar de film was fantastisch en ik heb me de volle 108 minuten vermaakt.
Ja, en dat Woody Allen op zeer jonge vrouwen valt, dat wisten we al, Niet alleen in zijn films, maar ook in zijn privéleven. Het is en blijft een apart figuur, maar een briljante regisseur en acteur!
Een 4.5*

Niet briljant geacteerd of gefilmd (die lelijkhied toch weeral, brr ), maar wel een fantastisch script. Hilariteit alom vanwege de tragikomische situaties (bv. met Sally op het feestje). Grijnzend bekijk je de ongeloofelijk pijnlijke toestand; om dan vast te stellen dat Woody Allen je met niks dan sadisme (?) overstelpt.
Ook de finale boodschap was mooi om horen, een verademing na de gebruikelijke happy-endings... Er bestaat misschien wel iets als liefde, maar geen geslaagde relatie (= huwelijk). Misschien is het toch nog Allen's personage dat er het best vanaf komt, want wie niet hoeft op te boksen tegen eenzaamheid moet het met een irritante ega stellen. Stof tot nadenken, waarvoor dank!
3,5*

Leuke dialogen. Ik vind Woody Allen over het algemeen wel leuke films maken doch wist deze film me op geen enkel moment te boeien. Al wilde ik wel weten hoe het af zou lopen, anders had ik de film afgezet.

2

Erg mooie, en vaak ook komische, film. Ongeveer even goed als Woody's "Crimes And Misdemeanors" (1989). Goed geacteerd door iedereen en het camerawerk vind ik juist geweldig.

Blijf het heerlijk vinden, die appartementen, dat gekibbel (over literatuur, relaties, levenvisies). Allen lijkt telkens ongeveer hetzelfde te doen, maar creëert daarmee toch heel verschillende films. Deze mockumentary is geloof ik zijn meest serieuze, en daarmee eentje die me toch best zwaar op de maag viel. Maar dat is positief, het bewijst alleen maar hoe geweldig ik deze man vind. Illustreert hier wat heel rake dingen, en ik ben nu juist wel echt weg van dit soort camerawerk, vooral ook hoe het wordt gebruikt in de appartementen, waar wat heen en weer wordt gelopen. Heerlijke film!

Voormij ligt Woody Allen zijn kracht in het personage wat hij meestal speelt, alle personages lijken verdacht veel op elkaar maar daarmee zet hij ook wel weer gelijk een hele eigen sfeer en manier van acteren neer.
In deze film zijn de personages een combi tussen Manhattan & Hannah And Her Sisters en komt ook nog heel dicht in de buurt ook! Hannah And Her Sisters blijf ik de beste Allen film vinden tot zover maar deze film ligt er ook niet ver vandaan!
Vind de manier van filmen erg leuk gedaan, weleens eerder gezien maar door de Allen sfeer in deze film kwam het voormij gevoel nog beter tot zijn recht.
Manier van filmen en de docu style door de film heen zorgen ervoor dat je nog meer gehecht gaat worden aan personages en dan vooral in het bijzonder het personage van Mia Farrow, wat een prachtige vrouw is ze toch en wat een emotie in haar blikken richting de camera toe!
Woody zelf was weer als van ouds, gewoon het personage tonen waar hij het beste in is!

1 van de betere Woody allen films voormij! vooral omdat Woody erg veel gedaan heeft met de manier van filmen!

4,5 sterren, erg van genoten!

"You use sex to express every feeling except love."

Een van de sterkere scripts van de geweldige Woody Allen. Weer veel relatieproblemen, cynisme en inzichten komen naar voren. Ik houd van zijn cynische kijk op het leven en liefde. Met personages weet hij altijd geweldige situaties te schetsen die zowel hilarisch op het scherm zijn, maar zo verschrikkelijk in de realiteit. Het beste personage is natuurlijk voor Woody Allen, ik kan uren naar hem luisteren. De verhaalstructuur is erg leuk met de interviews/therapie tussendoor. Het hoogtepunt is voor mij zijn manuscript. Andere plus is dat er zo nu en dan weer een bekende acteur langs, zoals Liam Neeson en Juliette Lewis.

Helaas is het viuseel een van zijn zwakkere films; niet alleen is het ontzettende lelijke begin jaren '90 mode en de saaie herfstsfeer zijn de boosdoeners, ik doel vooral op het camerawerk. De cameraman lijkt vaak verdwaald. Het is duidelijk dat er veel geëxpirementeerd wordt, maar het komt lang niet altijd ten goede. De regie had dus wast strakker gemogen, maar Woody Allen blijft een held voor mij, met zijn geweldige scripts en acteerwerk. Ik ben nu trouwens ook wat te hard voor het camerawerk, er zaten hele fraaie lange shots tussen maar ook veel gerommel. Uiteindelijk heb je een bovengemiddeldegemiddelde Woody Allen film, oftewel een geweldige drama-komedie.

4,0*

Deze film blijft ook bij een 2de herziening zonder moeite staan als een huis, dit is 1 van de betere en misschien wel het beste werk van Woody Allen
De film is echt een luchtig maar zeer realistisch drama over relatie prikkelingen en de manier hoe mensen doen en denken.
De manier van filmen en de documentaire achtige style van vertellen geven deze film dat beetje extra mee om hem met kop en schouders te laten slagen.
Ook de sterke en niet te vaak aanwezige voice over deed de film alleen maar goed, 1 ding is zeker Woody Allen wist waar hij mee bezig was en tovert weer al een erg sterke maar niet te zware film op het doek over relaties, menselijke gevoelens en beslissingen.

Gaat gewoon naar de 5 sterren, en krijgt gewoon een wel verdiende top 10 plaats, voor mij de beste Woody Allen film tot nu toe

Redelijk pittig – en bij momenten toch ook wel humoristisch- relatiedrama waarin de acteurs zich lekker uit kunnen leven.

Ik moest even wennen aan het wat chaotische gezwiep van de camera, maar dit is wellicht vooral gedaan om je het gevoel te geven dat je dicht op de huid van de personages zit. Die zijn voornamelijk druk met gesprekken over hun relaties en zo’n beetje alles wat daar zoal aan mankeert. En dat is véél, zo blijkt wel. De ruzies werden me zo nu en dan bijna te veel, maar desondanks wist het me toch elke minuut te boeien. Leuke toevoeging zijn de “interviews” waarin de personages terugblikken op het verleden en over de anderen praten.

Het meest pakkende moment uit de film vond ik een dialoog tussen Allen en Lewis, waarbij hij haar geïrriteerd toeroept dat hij medelijden heeft met haar vriendje, omdat die wel door een hel moet gaan met haar, waarop haar gezicht betrekt en ze antwoordt: “ I’m worth it”. En zo is het soms maar net.

Annie Hall, Manhattan, Crimes and Misdemeanors en Hannah and Her Sisters zijn waarschijnlijk de films van Woody Allen die het meest als zijn meesterwerken genoemd worden. Terecht, maar er zijn er veel meer. Husbands and Wives is daarvan waarschijnlijk degene waarvan me het meest verbaasd dat hij niet in één adem genoemd wordt met de beste werken uit zijn oevre. Wat mij betreft behoort hij zeker tot de top 5.

Het is een iets minder komische film dan ik had verwacht. Er is humor, maar de nadruk ligt hier duidelijk meer op de dramatische kant van het verhaal, met vrij realistische personages en een cynische kijk op liefde die eens niet gerelativeerd wordt door Allens gebruikelijke humor. De film opent met een ironische opmerking van Allens personage op de vraag die een presentator op televisie aan het publiek stelt (Presentator:"Einstein was celebrating his 70th birthday anniversary and there was a colloquium given for him, and he said: 'God never plays dice with the universe -". Allen: "No, he just plays hide-and-seek."), maar daarna blijven deze typerende oneliners toch vooral achterwege. De dialogen zijn op een dramatischere manier scherp en zelfs Woody Allen zelf lijkt zich voor eens ingetoomd te hebben en zijn maniertjes in de kast gestopt te hebben en op een naturellere wijze acteren. Dat doet hij erg goed, overigens.

Dit is dus niet de Woody Allen waar je het best naar kunt kijken om te lachen, maar onder zijn serieuze werk staat dit wellich bovenaan. Het zit vol prachtige observaties en situaties, maar ik waardeerde vooral de menselijkheid hier. Ja, de personages hebben op zijn zachtst gezegd hun fouten, maar waar dat in veel Allenfilms nogal beoordelend gebracht lijkt te worden, lijkt er hier juist een affectie te zijn voor hun fouten. Zonder het te romantiseren dan. Als Pollack en Davis op het einde weer bij elkaar komen voelt het als een goede beslissing aan. Zelfs het domme aerobicsmeisje lijkt niet compleet voor schut gezet te worden. Natuurlijk is haar scène waarin ze haar astrologisch verantwoorde kijk op het leven toelicht op een groep intellectuelen erg geestig, maar tevens stond ik aan haar kant, omdat de camera haar zo insloot tussen haar luisteraars die boven haar uittorenden. En Pollacks personage zit ook duidelijk fout in die scène, ondanks dat zij de domme dingen zegt. Er zitten veel van dat soort mooie momenten in.

Allens films worden meestal wel goed geacteerd, maar dit is waarschijnlijk het beste ensemble die hij bij elkaar heeft weten te verzamelen, met uitzondering van misschien Hannah and Her Sisters. Allen zelf doet het zoals gezegd verrassend goed in een wat meer ingetogen rol en Farrow is fijn. De bijrollen lopen echter met de film weg, met Sydney Pollack, Lysette Anthony, Liam Neeson en een fenomenale Judy Davis. En dan is er nog Julliette Lewis. Mijn God, wat blijft dat toch een geweldige actrice. Erg ondergewaardeerd wat mij betreft. Haar scène in de taxi met Allen is de beste in de film.

Het enige wat niet uit de verf komt is de documentairestijl, waar Allen zelf notabene nogal trots op was. Het voelt hier echter te ondoordacht en overbodig aan. Gelukkig staat het de film ook weer niet in de weg.
4,5*

Erg mooie recensie One Ring, erg leuk om je enthousiaste mening te horen of beter gezegd te lezen

Kort:
herkenbaar en geestig. Zonder meer een van zijn beste...
Een beetje "lachen met een traan".
Vooral Judy Davis vond ik sterk.

Is deze film een beetje te vergelijke qua sfeer met "The ice storm" van Ang Lee?

sluit me gemakshalve bij de recensie van The One Ring aan, waarbij dan aangetekent dat er drie zaken zijn die me het meest zijn opgevallen aan deze film:

Dat een film met Allen als acteur ook bij achterwege laten van snedige en rake one-liners boeiend kan zijn;
Dat het, net als vele van zijn films weer een film is met zeer sterke tekst en zeer realistische personages;
Dat het acteerwerk weer erg sterk is;
Dat bij deze film het semi-documentaire element niet alleen niet werkt maar zelfs volstrekt overbodig is.

Al met al een zeer boeiende film die me aan het beeld gekluisterd hield.