Un Amour de Jeunesse (2011)

Van de regisseur van Le Père de Mes Enfants (2009)

Trailer (YouTube)

Vanaf 16 februari 2012 in de bioscoop (Lumière)

Mooi levens echt verhaal ,met prachtige fotografie ,en boeiend spel van Lola Créton, Sebastian Urzendowsky aanrader voor drama genre

Mooi verhaal, en mooi geacteerd, maar had de facetten in het verhaal liever meer uitgespit gezien. Had eerder een tranen drama verwacht aan het verhaal te zien, maar het bleef toch allemaal netjes en aan de oppervlakte. Miste ook de binding met de personages, en me geduld raakte op na gelang het einde in zicht kwam. Toch wel een drama die de moeite waard is om te zien.

Door en door een trage, smachtende liefdesfilm (coming of age) en door de uitgemolken standaard uitspraken als: ik hou van jou, ik mis je, ik wil alles voor je zijn, ik kan niet zonder jou enz. irritant, vervelend en zonder enige inspiratie. Ik denk dat de regisseur een psychologisch portret heeft willen maken, maar de film is te gelijkmatig, mist structuur. De cast oogt niet sterk en Lola Créton is enkel uitdrukkingsloos. In een recensie las ik dat Mia Hansen-Love de liefde serieus neemt, misschien wat te serieus.

Het verhaal is goed. Ik vond alleen de hoofdrolspelers verwaande aansprekende figuren waardoor de film amper nog de moeite waard was.

Erg trage en op sommige momenten slaapverwekkend liefdes drama. Totaal geen boeiend of bijzonder thema. Ze skippen door de jaren van liefdesverdriet heen, waarin een zgn. 15 jarig meisje opgroeit tot jonge vrouw. Alleen het blijft dat 15 jarige meisje. Afknippen van het haar doet daar niets aan af.

Helaas boeide mij de film niet en heb hem uitgezet op het moment als zei de bioscoop verlaten en hij het volgende zegt over de film: 'IIrritante acteurs, teveel geklets, zelfingenomen'.

Mooier kan ik mijn mening over deze film niet verwoorden. NEXT!

Traag.

Verder een niet onaardige film die wil uitdiepen hoe een wat sentimenteel pubermeisje blijft hangen in haar eerste liefde. Best herkenbaar, volgens mij. En ook wel vertederend - totdat je te binnen schiet dat Camille niet de hele film door 15 is. Wat bij die vertedering nog wel wat versterkt is dat Lola Créton me nogal aan Anne Frank doet denken. Ongetwijfeld komt dat omdat ik van de week naar een tentoonstelling van foto's van weggevoerde kinderen ben geweest. Dat maakt de film natuurlijk niet beter, maar het zet me nog wel steeds aan het denken.

Qua acteren, ik vind dat de drie hoofdrollen best goed neergezet worden. Camille is misschien wel wat veel een tuttig nufje, maar ze wordt wel goed gespeeld, en dat geldt voor Sullivan en Lorenz zeker ook. Niks mis mee, vind ik.

Maar dat de film traag en langdradig is is zonder meer waar. Het kabbelt ook wel wat voort, zonder echte hoogtepunten of uitschieters. Misschien past dat wel goed bij het onderwerp en de manier waarop het verhaal verteld wordt - en hoe het tot het einde gaat. Beetje sentimenteel en zeurderig, dat wel.