Ms. 45 (1981)

De finale is van hoge klasse, bijna elke film van Ferrara bevat minimaal één briljante scène. Drie pluspunten: Zoë Tamerlis, de score en de ruige karakter van de film. Minpunten: weinig diepgang, ultra feministisch, ongeloofwaardig in veel scènes en het verhaal is niet overtuigend genoeg. Ms. 45 is eentje die een plek verdient tussen de slechte en de sterke films van Ferrara, d'r tussenin dus.. 3*

Helemaal niet slecht. Driller killer was echt weird, deze is stukken amusanter. Sfeer is goed, het geweld eenvoudig maar effectief . De scene aan het eind waarin ze als non verkleed op een feestje van de zaak iedereen begint neer te schieten in slow-motion is heel cool. The brave one heeft zogenaamd diepgang maar ik vind deze toch leuker. Toevallig dat beide films met een hondje eindigen. Ook hier is Angel of vengeance beter.Moet maar eens op dvd uitkomen, er zijn hele dure, weet niet waarom. Ik heb de oude videoband op dvdr gezet.

Niet zo ontzettend bijzonder maar zeker niet de minste rape/revenge flick in ieder geval beter dan die andere twee Ferrara filmpjes (The Driller Killer en Bad Lieutenant) die ik zag, af en toe inderdaad veels te feministisch maar het kille sfeertje en wat aardige scenes zorgen ervoor dat het prima wegkeek allemaal.

2,5 sterren

Idd vele malen amusanter dan Driller en Lieutenant. Een soort female Charles Bronson als in Death Wish. Ik houd hier wel van. Alleen jammer dat die hond het toch wel overleeft. Wat een irritant beest zeg!

Gewelige film!

Spannend, goed opgebouwd, ,mooie muziek!

vooral de eind scene waarin Tara helemaal los gaat is adembenemend!

Nog steeds 1 van mijn grote favorieten

Ik had het totaal niet verwacht van deze film, maar hij is enorm meegevallen! Erg leuke vigilante met wel een enorm korte tijdsduur. Het verhaal heeft eigenlijk niet veel om het lijf, maar de uitwerking was lekker nasty en sleazy. Zeker één van de betere films van Ferrara, die trouwens een cameo heeft in de film. De zwijgzame Zoë Tamerlis was uiterst cool en dat einde was ook wel leuk.

Deze poster lijkt wel heel erg gejat van For Your Eyes Only (ook uit 1981).

Of For Your Eyes Only heeft hem hiervan gejat natuurlijk...

Ik heb de film herzien vlak na een giallo.. en wat me opviel was dat er toch her en der overeenkomsten waren tussen de 2 films die misschien typisch 70's zijn: mode wereldje en een zware nadruk op styling. En natuurlijk Death wish. Terwijl in Death Wish Charlie constant moreel superieur blijkt, gaat deze film wel een andere kant op... Verder is deze film best heftig en ook best cool.. met name de transformatie: braaf - vamp - vampirella - non - is best geniaal.

Stoere wraak film waarin een meisje drastisch veranderd na 2 x slachtoffer te zijn geweest op 1 dag.
Goed geacteerd ook door haar.

3,5 ster

Abel does it again.

Ik ga hier maar niet klagen over ongeloofwaardigheid. Het kwam op mij veel meer over, eenmaal de narigheid voorbij (en dat is vrij snel), als een (git)zwarte over-the-top komedie. Drie films die meteen te binnen schoten bij bepaalde scenes waren: 'Psycho' (het oog/afvoerputje stukje), 'Halloween' (zegt niets, moordt des te meer en de feestdag zelf natuurlijk) en 'Carrie' (het slowmotion einde). Én heel even meende ik te bespeuren waar Carter Burwell inspiratie vond voor de soundtrack van 'Blood simple.' (het moment waar Zoë zich in een nonnengewaad kleedt), maar pin me er niet op vast.

Maar verder staat 'Ms. 45' geheel op (erg mooie) eigen benen, eigenlijk net zo'n overdonderende verrassing als het debuut 'The driller killer'. Een groezelig New York, dat op zich al een hoofdrolspeler genoemd mag worden, Zoë Tamerlis die een schitterende transformatie doormaakt, een verhaal dat misschien niet subtiel (of geloofwaardig, zoals al gemeld) is, maar wel heerlijk wegkijkt en tenslotte Ferrara die heel goed weet hoe hij moet filmen, wel met behulp van het bizarre scenario van Nicolas St. John.

Ik hou het voor nu nog even op een 4,5*, maar, net als bij 'The driller killer', kan dat nog wel eens een halfje hoger uitpakken, de volgende keer.

Blijkt een remake te zijn van Thriller - en grym film (1974). In bestelling.

Best gedurfd om een film te maken met een stomme protagoniste die bovendien nog eens een sociale fobie heeft. Toch is de psychologische aftakeling van het hoofdpersonage Thana (naar de Griekse engel des doods Thanatos) best interessant te noemen vanwege de rauwe, compromisloze aanpak. De manier waarop ze het eerste lijk wegwerkt is daar een perfecte illustratie van.
Daarnaast is ze ook helemaal geen typische 'vigilante'. De eerste moorden zullen bij de kijker eventueel een rechtvaardigsheidsgevoel oproepen, maar naarmate de film vordert, verandert Thana van slachtoffer naar regelrechte psychopaat.

Angel of Vengeance is al met enkele andere films in verband gebracht, maar deed mij vooral denken aan Repulsion van Polanksi: een vrouw zonder een sociaal leven, stikkend in haar eigen eenzaamheid die vanwege haar enigmatische karakter veel aandacht krijgt van mannen, die haar constant als klankbord gebruiken.
Maar in de eerste plaats is dit natuurlijk een typisch Ferrara-prent over groezelige appartementen, vervreemde personages en religieuze symbolen. (hoe Thana zich op het eind als non verkleed is geniaal.)

Abel Ferrara is een aparte maar wel interessante regisseur. Ik moest echt weer een film van hem zien. Ik ben begonnen met deze film want ik had gehoord dat dit een wraak film zou zijn, waar ik wel liefhebber van ben. Maar dit is wel een hele aparte. Het slachtoffer die uiteindelijk wraak neemt, maakt langzamerhand ook andere mannen dood die haar helemaal niks hebben misdaan. ik vind deze film niet ziek, maar het is wel opvallend dat de "Death Wish reeks" vaak wordt beschuldigd dat het ernstig ziek is. Dit is dan eerder ziek denk ik.

De film heeft iets positiefs. De film verveelde absoluut niet en er zit een lekker sfeertje in. De stijl is zoals gewoonlijk bij films van Ferrara opvallend maar wel goed. Ferarra heeft ook een kleine rol. Hij is degene die Thana als eerste verkracht. Hij was wel heel erg opvallend.
Hiermee houdt het positieve wel een beetje op en ik hou het toch maar bij een 2,5.
Waar ik trouwens het meest aan heb geërgerd is die afgrijselijke muziek .

Klik hier voor meer info over Abel Ferrara's Ms.45 !

Aardig.

Keek best lekker weg, al is de overload aan kills wel erg veel van hetzelfde. De karakters zijn vlak en zwak uitgewerkt. Spannend of boeiend werd het ook nergens, sfeervol dan weer wel. 4.5/10*