For Whom the Bell Tolls (1943)

Het min of meer autobiografische verhaal van Hemmingway die zowel in WO 1 als 2 vocht, maar ook in de Spaanse burgeroorlog aan de strijd deelnam. De rol was Cooper op het lijf geschreven. De scènes die hij samen met Bergman heeft behoren nog steeds tot de mooiste van de filmgeschiedenis. De regie was in handen van Sam Wood die zijn sporen in het tijdperk van de stomme film had verdient en die net zoals zo velen toen de "talkies"gemeengoed werden bijna niet meer aan de bak kwam. In het begin van de jaren 30 was hij voornamelijk aan de slag met de B-films, maar maakte toen wel furore met A day at the races en Ducksoup. Door deze successen kwam Wood weer in beeld van de studio’s en mocht hij eerst nog als mederegiseur optreden in Gone with the wind, daarna hadden de studio’s toch zoveel vertrouwen in hem dat hij weer grote films mocht maken. Met veel succes, denk maar aan Pride of the Yankees, Kings Row en The Devil and Miss Jones. Toch is Wood onder het grote publiek niet bekend, hij had natuurlijk nogal wat illustere tijdgenoten, Curtiz, Lang, Hawks, Ford, Flemming enz. enz. Wood heeft met For Whom the Bel Tolls een prachtige film gemaakt, Cooper zou hem later ook als 1 van zijn favoriete regisseur aanwijzen. Jammer genoeg is deze film de laatste jaren niet meer op tv vertoond, ik zag de film voor het laatst in 95 of 96 op zaterdagmiddag op de BBC, eigenlijk zouden tv stations verplicht moeten worden dit soort oude klassiekers te laten zien