Syn Babilonu (2009)

Slotfilm van het NFF dit jaar, en tevens de Iraakse inzending voor de Oscars.

Zeker de moeite waard om hem gezien te hebben.

Liefdevol, ontroerend, aangrijpend, overtuigend en eerlijk drama over drie generaties Irakezen en de dictatuur, de oorlog en moordeskaders die hun levens geruïneerd hebben. Over een land met cultuur- en taalbarrières en de worstelingen die dat voor Irak zelf met zich meebrengt. Tussen alle ellende en hartverscheurende scènes zijn er gelukkig ook wat lichte momenten.

Bashir Al Majid is geniaal als de twaalf jaar oude Ahmed in dit mooie ontroerende drama , de film verslapt nooit en is een visueel genot om te kijken.

Enigszins teleurstellend vond ik het allemaal, het was een mager verhaaltje en vrij eentonig. Het schreeuwerig jongetje vond ik irritant.

Leuk om een keer gezien te hebben, al was het niet allemaal geweldig, inderdaad, een erg mager verhaaltje.

Niet slecht gedaan, aardig om Irak eens niet vanuit Amerikaans perspectief te zien. Simpel verhaaltje, houdt nogal abrupt op. Het ventje schreeuwt zich een slag in de rondte, de meeste mensen wel. Collectieve shellshock misschien?In een andere film uit de regio (Afghanistan) werd er alleen maar zo gecommuniceerd, hier blijken ze wel degelijk normaal te kunnen praten. Al maken ze daar slechts spaarzaam gebruik van.

Ik ga de hele week niet meer klagen als ik ergens te lang moet wachten.

Een goede dramafilm...

Volgens mij een waargebeurd verhaal...

Mooi verhaal...

Maar niet zo echt spannend...

Uitstekend acteerwerk...

Jonge acteur Yasser Talib speelt goed en grappig fluit speelt...

Mooi HD kwaliteit...

Het is wel moeite waard...

Deze film geeft een heel indringende weergave van wat een impact het regime van SH heeft gehad en wat voor een ellende er heerste na de eerste golfoorlog. Heel tragisch om te zien. Het verhaal wordt wel simpel gehouden maar ik vind het hier wel bij passen. Het wordt dan ook meer dan gecompenseerd door het ene schitterende plaatje van Irak na het andere. En de tragedie komt toch wel heel duidelijk over zonder al te veel drama.

Tegen het einde aan vond ik het verhaal trouwens wel meer vorm krijgen. Als ze die man in de bus ontmoeten die onder dwang bij het leger van Hussein moest. Zijn schuldgevoel was heel tragisch. Het einde zorgde ook voor een flinke brok in mijn keel als de kleine man ontdekt dat hij zijn oma is verloren. Hopelijk gaat hij nog op zoek naar de man die hij in de bus had ontmoet....

Indringende film..... knappe beelden..... gaf mij een enorm gevoel van verbondenheid.... hoe goed wij het hier hebben.... hoeveel leed er is .....

Deed me ook soms denken aan "Orpheus"..... op zoek gaan naar de geliefde voorbij de Styx....

De eerder trage progressie van de film, de vele lange close-ups zijn achteraf beschouwd geen minpunt voor deze film. Integendeel ze verhogen de na-oorlogse pijn die de filmmaker beslist als hoofdthema heeft vooropgesteld al heeft hij ook wel het accent willen leggen op het verplicht en gedwongen soldaat zijn onder het Saddam-regime, zowel in de oorlog tegen de Koerden als tegen de VS als op de onmacht bij de familieleden.

Enkele harde, bijna hallucinante beelden, zeker naar het einde toe en emotionele act van de twee hoofdpersonages.

Twee nietige donkergrijze stipjes in een kale, schier eindeloze vlakte. Tussen dit indrukmakend begin en de ontroerende slotscène ontvouwt zich het droevig stemmend verhaal van een ontredderde Koerdische vrouw, die met haar kleinzoon in een kapotgeschoten Irak op zoek is naar haar zoon, die al twaalf jaar vermist wordt. Te midden van de huiveringwekkende beelden laat vooral het van lieverlee door wanhoop getekende gezicht van de oude vrouw je niet meer los. Een indrukwekkende film van regisseur Al Daradji.

het schreeuwerige stond ook mij nogal tegen. Jammer, want het verhaal interesseert me erg. Als Lakposhtha Parvaz Mikonand (2004) echt nog erger is, dan voorspelt dat weinig goeds, aangezien ik die ook nog wil zien.

De film speelt zich af in de tijd drie weken na Saddam Hoessein in Irak. Het is een roadmovie over een oma en haar kleinzoon die op zoek zijn naar hun zoon en vader. Als film is het wat saai en niet zo interessant, al krijg je wel een beeld van het verwoeste Irak na de oorlog. Eigenlijk is het meer een documentaire over de verwerking van een tijdperk.