Illégal (2010)

Na 5 minuten afgezet. Irritant camera-werk,irritante figuren. Helemaal geen zin om verder te kijken, zelfs niet doorgespoeld. Zo te lezen verder niks gemist.

Een film die volgens mij niet echt de ware toedracht van de asielproblematiek in België weergeeft. Teveel zwart/wit verhouding zonder nuances. 2,5*.

Stem dan ook niet... Of stem je wel vaker op filmsdie je niet gezien hebt?

Een bot, triest, onevenwichtig, traag, zwart/wit, moederlijk melodrama dat weinig ruimte tot nadenken biedt en aan de andere kant ook geen duidelijkheid schept (je mist argumenten), laat staan enige ethiek.

Het gebruik van handcamera's blijft me storen.

Net als hierboven beschreven staat, is het camera werk heel bewegelijk, maar alleen in het begin. Ik wilde de film ook bijna afzetten of doorspoelen. Ik heb toch even gewacht en tot mijn grote verbazing heb ik een PRACHTIGE film gezien. Echt de moeite waard om even in het begin door te zetten. Ik vond het echt een geweldige film. Heel somber, maar supergoed gespeeld. Ik zat er helemaal in. Zeker de moeite waard.

Tweede keer bekeken en het drama kwam nog harder binnen. Verhoog mijn waardering.

Een goede drama film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Goed achtergrond geluid

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Goed beeld (geen HD aanwezig)...

Te snel camera beweging...

Ik vraag me vooral af of deze film een realistisch beeld van de werkelijkheid schept...

Een heel verdrietige film waarvan ik hoop dat de inhoud niet op werkelijkheid berust is. Wat vreselijk voor die mensen zoiets mee te moeten maken, bah!

Mooi. Ik had wel het contact met haar familie meer gezien. Maarja, het laatste deel speelde ze goed mee met alle andere kinderen en volwassenen. En het einde ... Was wel goed, maar ook niet iets dat in het echt kon.

Het zal onze noorderburen wellicht niets zeggen, maar deze film deed me denken aan Semira Adamu. In 1998 werd Sémira Adamu, een twintigjarige Nigeriaanse asielzoekster, door Belgische rijkswachters met een kussen verstikt tijdens haar repatriëringsvlucht. Geen uitzonderlijke werkwijze om weerspannige asielzoekers het land uit te krijgen, maar deze keer waren de gevolgen onomkeerbaar. Het bracht wel wat teweeg in ons land. In werkelijkheid heet het gesloten asielcentrum 127bis (in Steenokkerzeel). Vrij harde en troosteloze film waarvan ik denk en hoop dat de omgang met de mensen in de film vandaag de dag niet meer gebeurt.

Steenokkerzeel bezocht ik nog niet, maar ik zag wel al enkele andere asielcentra en ben bekend met enkele nieuwe gesloten asielcentra waarbij het humanitaire aspect toch enigszins warmer is dan wat we te zien kregen in deze film. Maar het zou me niet verbazen dat dit de gang van zaken was dik 20 jaar terug. Mensen worden hier nauwelijks als mensen aanzien, meer als criminelen of zelfs erger (minder).

Een eye-opener in een zogenaamd beschaafde Westerse democratie. Sterke film die blijft hangen met prima setting en acteerwerk.