Home (2008) (II)

Wazige film...

Een huis is nog geen thuis

Speciale licht abstracte, licht absurde film, waar ik wat gemengde gevoelens bij heb. Gemengd omdat het uitgangspunt wel leuk is, en de acteurs erg hun best doen om er iets van te maken. En dan vond ik het ook een ietsiepietsie saai, omdat de volledige film zich op eenzelfde setting afspeelt, wat me dan niet kan boeien.

De aanwezigheid van die helse autosnelweg moet je hier in feite als een begrenzing zien van hun persoonlijke vrijheid en leefruimte. Tot voordien leefden ze een gelukkig, onverstoord leventje aan de rand van dit onafgewerkt stuk weg. Het was hun wereldje, dat verder reikte dan hun huis en hun tuin. Dan razen plots honderden auto's voorbij en is de weg een vijand waar ze dagelijks mee te maken hebben : de drukte, het geluid, de vervuiling. Een vijand waaraan ze proberen te ontsnappen door zich binnen in het huis op te sluiten . Gelukkig bestaat er zoiets als ruimtelijke ordening en is zo'n situatie ondenkbaar.

De diepere betekenis gaat over het bijna heilige karakter van een thuis, een plaats waar de mens zich op een wanhopige manier aan vasthecht, zelfs al is die bedreigd door externe factoren. Het symbolische einde past wel in het plaatje, want vrijheid is nog een belangrijker goed, die niet aan één locatie gebonden is. Maar dit is beslist een film die niet voor iedereen is weggelegd. Daarvoor is het allemaal te minimalistisch.

Prima drama met een leuk concept. De hele situatie in het algemeen en de gevolgen die dit oplevert leveren erg geinige momenten op, maar een komedie zou ik dit niet willen noemen. Het is hoe dan ook een boeiend geheel van een familie die steeds meer vrijheid verliest en hoe daar mee wordt omgegaan...

Warm gezin aan drukke snelweg

Het gezin van Marthe en Michel is gelukkig op het Franse platteland. Man, vrouw, twee dochters en een zoontje zijn erg op zichzelf, maar genieten volop van elkaar en de afgelegen plek waar ze wonen. En om die woonplek gaat het in deze film. Hun huis staat namelijk pal naast de snelweg. Alleen wordt die weg al tien jaar niet gebruikt. En het ziet ernaar uit dat de snelweg voorlopig ongebruikt blijft.

En dus fietst de jonge Julien over het prachtige asfalt, heeft pa Michel een luie stoel op de weg gezet en steken alle gezinsleden gemakkelijk over naar de overkant waar een zandweg hun enige verbinding met de bewoonde wereld is. Vooral moeder Marthe voelt zich thuis op deze bijzondere stek.

Maar dan ziet Julien op een dag werklui die met de weg bezig zijn. Op de radio (Radio autoroute) horen ze dat de snelweg na tien jaar eindelijk open gaat. Hier is de familie niet blij mee. Maar duidelijk is dat vader, moeder en drie kinderen nog geen idee hebben van wat hun te wachten staat.

Het zijn deze komische en absurde elementen die tezamen vooral tot een drama leiden. De film laat zien hoe de drukke snelweg het hele gezinsleven op zijn kop zet en uiteindelijk ontwricht. Hoewel de inleiding van de film nog komisch lijkt, vergaat het lachen de familie al snel. Voor een echt geslaagde film is het allemaal te absurd en te incoherent. Zeker als de climax nadert.

Wel mooi aan de film is de manier waarop de warme band van de gezinsleden in beeld is gebracht. Om die band voelbaar te maken, toont regisseur Ursula Meier vooral heel gewone scènes. Je ziet de manier waarop het gezin in de badkamer met elkaar dolt, hoe er gekliederd wordt met water, hoe er gelachen wordt en gestoeid. Het zijn deze scènes die het verhaal toch nog enige overtuigingskracht meegeven. Daardoor ga je lang mee in het rare verhaal.

Matige reacties hier, maar was toch wel onder de indruk van deze wat naargeestige film. Zeer apart concept, een gezin dat aan een verlaten en slechts half aangelegde snelweg woont. Het lijkt in eerste instantie een wat absurde komedie, maar geleidelijk begint het toch wat te wringen, en dat is een gevoel dat steeds erger wordt. De personage blijken wat vreemde trekken te hebben, vooral moeder, en hoe langer de film duurt hoe benauwender het wordt... letterlijk.
De afloop is wel enigszins teleurstellend. Niet de muziek en de shots, die waren prachtig, maar het was enigszins abrupt en bovenal, het liep goed af. Het is een concept dat Haneke had kunnen bedenken, maar die had het vermoedelijk in stijl afgemaakt...

Leuk en interessant idee maar teleurstellend uitgevoerd.

uitstekende film, visueel puur genot. Wat een beelden! Veel aandacht besteed ook aan de rekwisieten. Acteerwerk zeer naturel. Regie fantastisch. Montage idem. Het verhaal: origineel idee. Geen verhaal waar we er al zoveel van hebben. Echt Europees. Dus voor Hollywood-volgelingen misschien niet zo interessant. Maar een wazige film @Multivitamine, wat snap je dan niet?
Enfin, ieder zijn smaak. Ondergetekende heeft iig een topfilm gezien.