Appunti per un'Orestiade Africana (1970)

Wat zie ik, nog geen stemmen voor een Pasolini

Goed, poging tot en poging, zo kun je de film misschien het best omschrijven. Zoals geweten kwam de Oreste nero er nooit, en we kunnen hier ook zien waarom. PPP toont zich een volslagen decadent die eigenlijke dezelfde opvattingen over Afrika huldigt als de gemiddelde mondo maker, met dit verschil dat hij wel hoop ziet gloren aan de horizon. De hoop van de Grote Revolutie natuurlijk, want deze brave man dacht echt dat het hele continent richting Mao zou gaan, wat hij dan op voor mij onbegrijpelijke wijze gelijkstelt met de-min of meer- instelling van de democratische rechtsstaat en de triomf van de rede aan het slot van de Oresteia, in de eumeniden dus. Dit zou dan een triomf zijn over het verfoeilijke westerse neo- kapitalisme en kolonialisme, en tegelijkertijd een overwinning op dark- age tribal warfare.

Visueel is dit een verzameling beelden die PPP schoot in oost- Afrika, met name Kenia, Tanzania en Oeganda, aangevuld met stock footage van oa slachtpartijen in Biafra mondo- style. Dit alles wordt begeleid door PPP als wat nichterige voice over, van wie je je afvraagt of hij nu eerder op zoek is naar een Orestes of naar gezelschap voor de komende nacht. Het is althans bekend dat Pasolini zijn werkbezoek ook gebrukte als sex vakantie.

Onthustsend waren de gesprekken die Pasolini voerde met Afrikaanse studenten op de campus van de universiteit in Rome, die ventjes staarden hem aan alsof hij niet van een ander continent maar van een andere planeet kwam. Pijnlijke multiculti miscommunicatie.

PPP gaf uiteindelijk blijkbaar het project op omdat hij niet wist wie hij de Furien resp. Eumeniden moest laten spelen, en dat was waarschijnlijk maar beter ook.