Fallen Angel (1945)

Wow... wat is die Linda Darnell toch geweldig; uitstraling, performance. Ook een keer een relaxte Dana Andrews (doorgaans, evenals Glenn Ford, een wathouterige acteur). Spannend tot de laatste minuut wie de werkelijke dader is.

En let eens hoe regiseur Preminger die Hays Code tacklet: wanneer Andrews en Faye op de hotelkamer zijn, en vanuit 't raam alleen HOT is te zien van verlichte letters HOTEL
Eén van m'n fav "Noirs". 4.5*

DVDreview: http://tinyurl.com/mcdag

By-the-way,
FALLEN ANGEL zit trouwens in de FOX FILM-NOIR COLLECTION.

Otto Preminger's opvolger van Laura, een beetje een vergeten film vandaag. Aanwezig zijn Preminger's typisch vloeiend camerawerk en lange takes. Het is een typische noir, zeker qua plot, maar een film die goed wegkijkt. Alice Faye is misschien wel de ster van de film, maar Dana Andrews vond ik minstens even goed. Zeker aan te bevelen voor de noir fans.

Net als Laura, ook van Otto Preminger, maar deze vond ik relatief wat minder. De echte noir elementen komen pas na een uur. De gebruikelijke moord scenario zoals in de meeste noirs, wordt nogal snel op het einde opgelost. Wel zien we weer een coole Dana Andrews en een echte femme fatale, Linda Darnell. Ook al snap ik niet wat men hier in haar ziet, echt een grote teef. In My Darling Clementine speelde ze ook al zo afstotelijk.

Ook hier hebben we weer de gebruikelijk goede dialogen zoals in de meeste Preminger films en een redelijk onvoorspelbaar plot. Spiritualisme, loverboy gedrag, misbruik van vrouwen en moord komen voorbij. Al met al weer een prima noir.

3,5*

Dana Andrews charac., quote: " I'm tired, I've had a million jobs and feel like I'm a million years old".

Een teleurstellende film. Ik had er zo veel van verwacht, maar het was het allemaal 'net niet'. Aan de cast is niets op te merken, de drie hoofdrolspelers zijn geweldig. Faye bewijst dat ze meer kan dan musicalfilmpjes, maar ze staat niettemin in de schaduw van Linda Darnell. Het was niet echt slecht, maar interessant kon ik het ook niet noemen. Deze noir was niet voor mij weggelegd. Ik hou meer van de vlotte film noirs als Pickup on South Street. Jij misschien nog een aantal aanraders daarvan, Dogie?

Ai, ik vind deze Noir vooral prachtig qua acteren en camerawerk, zoals de opening en 'verbeelding' van enige innuendo's: wanneer Faye en Dana naar hun hotelkamer gaan en door het venster alleen 'HOT' van 'HOTEL'' te zien is.

Meer tips in jouw Noir-smaak zal ik zsm in de Film-Noir thread geven.

Prima film-noir, waar ik me goed mee heb vermaakt. Ik dacht het hele plot in de smiezen te hebben, maaer bleek aan het einde tòch op het verkeerde been gezet te zijn. Gelukkig heet ik niet Sherlock.



Nou, qua uiterlijk snap ik het wel, maar ze gedraagt zich wel als een lellebel. Wat de uiteindelijke dader dan ook in haar zag? Die zat al maanden daar koffie te drinken en wist nog niet wat voor vlees hij in de kuip had zitten?

Het gebuert zelden dat ik een film aanzet zonder dat ik me er ook maar iets van af weet. Ik zou dat vaker moeten doen. Van Fallen Angel wist ik alleen dat hij gemaakt was door Preminger, dat Dana Andrews erin zat en dat het waarschijnlijk een film van de jaren '40 was. Ik vermoedde dat het een film-noir was. Bij de meeste films die je blindelings in gaat merk je waarschijnlijk al snel wat voor een vlees je in de kuip hebt, maar Fallen Angels beste kant is dat het zijn kaarten niet snel op tafel legt. Dat het verhaal potentie had voor een noir was al snel duidelijk, maar omdat de film lang meer als een drama speelde begon ik me langzaam af te vragen of het nog wel een volbloednoir zou worden. Dat deed het wel. Dit is echter een film die vooral om de karakters draait en daar lang stil bij blijft staan.

En ook op het gebied van personages zijn er verrassingen. Het lijkt zelfs wel de bedoeling van de film om je beeld bij de belangrijkste karakters steeds om te gooien. Aanvankelijk herken je bekende noirarchetypen: de onbetrouwbare, maar sluwe man (ANdrews), de verstandige, fragile boekenworm (Faye), de goedkope bardame (Darnell) en de cynische, opmerkzame agent (Bickford). Aan het einde blijft er weinig overeind van dat beeld. Andrews blijkt bijna een idioot te zijn. Faye blijkt een stevig in haar schoenen te staan en tevens een onverwachte bakvis in haar te hebben. Darnell speelt wellicht de meest intelligente persoon van de hele groep en blijkt niet simpel te winnen zijn. En Bickford is een sadistische schurk (zijn geweldadige ondervraging is een hoogtepunt van de film).

Door de langzame opbouw met veel aandacht voor karakteruitdieping werkt het, maar ook omdat de casting perfect is. Alice Faye is met name erg goed. Ze is een vergeten actrice, maar in haar tijd was ze één van de grootste sterren van Hollywood en met haar rollen in musicalrollen scoorde ze veel meer nummer 1 hits dan beter herrinnerde filmzangeressen als Judy Garland en Doris Day. Waarschijnlijk heeft het gebrek aan echte klassiekers in haar filmografie ervoor gezorgd dat Faye's naam niet bekend is gebleven. Faye was woedend over de hoeveelheid van haar scènes die weggeknipt waren in de uiteindelijke versie van Fallen Angel, maar wat mij betreft blijft ze sterk over. De film zelf heeft altijd in de schaduw gestaan van het populairdere Laura. Niet helemaal onterecht, want dat is een uniekere film, maar Fallen Angel is op zichzelf een goed gemaakte film die zeer het bekijken waard is.
4*