This Is It (2009)

chevy93 schreef:
Voor de een is Michael die pedofiele engerd die wel aardig kan zingen. Voor de ander is Michael het ultieme (pop)muziekidool, de man die geweldig kan zingen, als de beste kan dansen en de meeste en grootste hits van allemaal heeft gescoord. Ik schaar mezelf richting dat laatste.

Vrijdagochtend 26 juni, 2009.
Het is vakantie en dan ga ik op vrijdag altijd tennissen.
Ik zet mijn computer aan om nog even wat dingen te kijken.
Op een site zie ik een banner.
Vannacht is de King of Pop overleden valt er te lezen.
Onbegrip.
Nog altijd onbegrip, even mijn moeder erbij geroepen.
Nee, het staat er toch echt!
Google levert hetzelfde op.
Wat is hier in godsnaam aan de hand?

Zo zag die ochtend van mij eruit. Ik weet alles nog tot in detail. Maanden later besef ik pas dat het één van de meest legendarische momenten is in de muziekgeschiedenis. De hele wereld is in rep en roer: Michael Jackson is dood! Hoe kan dat nou? Hij had zelfs 50 concerten gepland!

Nu had ik nooit zo'n hoge pet op van Michael Jackson. Misschien wel omdat het doodgedraaid wordt in mijn familie. Pas zo'n 10 jaar na mijn eerste (bewuste) kennismaking met Michael voel ik wat al die fans voelen. Wat mij betreft is hij de meest legendarische artiest ooit.
De hype begint uiteraard en overal verschijnen de CD's (weer) in de schappen. Nu heb ik toch maar een CD opgezocht en pas nu besef ik hoe geniaal zijn nummers zijn, hoe ze op eenzame hoogte staan en hoe ze de muziekwereld compleet veranderd hebben.
De Dijk zong het al: "Je weet pas wat je mist, als het er niet meer is."

Dan is er die memorial. 1 miljard mensen waren getuigen van zijn memorial service. Emotioneel is het zeker. Bv. Paris met haar laatste woorden en We Are The World/Heal The World. Alleen mensen met een hart van steen, blijven hier emotieloos bij.

Wat blijkt: er zijn beelden van de "rehearsels" van de This Is It-tour! Even fit en gedreven als altijd zou dit één van de grootste en beste concertreeks ooit worden. Elk nummer maakt dat eens te meer duidelijk. De danspasjes kloppen, de muziek is sterker dan ooit en de zang is ook niet de slechtste. Pas tijdens het kijken van This Is It begon ik te beseffen hoe groots hij was en hoe erg hij gemist gaat worden. Kippenvel bij zo'n beetje elk nummer. Ik zou het heel graag willen beschrijven, maar dat kan ik gewoon niet. Iedere Michael Jackson-liefhebber weet wat ik bedoel. Alle anderen zullen een beetje loos om zich heen kijken, afvragend wat ik nou bedoel. Het blijft (gelukkig) nog redelijk aan de droge kant. Oftewel, weinig emotionele momenten. Hoewel het bij Man in the Mirror toch zwaar wordt. Het is ook zo'n mooi nummer.

Eigenlijk is deze 'recensie' veel te matig voor een grootheid zoals hij. Ik kan dan ook moeilijk verwoorden hoe ik me voel (jegens hem). Desondanks vind ik toch dat ik dit moet plaatsen, omdat het vanuit het hart komt.

R.I.P.