The Messenger (2009)

een film die ik samen met me broer heb gekeken. Als je dan ziet hoe iemand komt vertellen dat je zoon van 20 is omgekomen en dat bedenken dat m'n eigen broer ook 20 is, moest ik toch wel even slikken. goede film met hevtige en aangrijpende momenten. goed geacteerd van beide.

Indrukwekkend verhaal met heel heftige scène's qua menselijke emoties. Af en toe ging het wel een beetje door merg en been dus dat kwam heel realistisch op me over. Ook de karakters van de twee "messengers" zijn erg sterk neergezet door Harrelson en Foster.

Het gedeelte dat ze op een trip gaan had van mij wast korter gemogen. Ik vond dat een beetje langdradig. Verder vind ik het wat minder uitgewerkt waarom hij zich zo aangetrokken voelde tot die ene weduwe. Eenzaamheid snap ik. Maar er moet toch iets meer mee hebben gespeeld .... dat kwam niet zo duidelijk op mij over.

Maar al met al echt een behoorlijk sterke en emotionele fim die je geen moment loslaat.

Het zal aan mij liggen maar deze film vond ik erg tegenvallen. Heel erg langdradig en een verhaal had het niet. Wat is er zo bijzonder aan eht einde??? Het zal dan wel top geacteerd zijn maar deze beoordeling vind ik niet geheel terecht

Eerder teleurstellend drama rond twee militairen met oorlogservaring die de weinig benijdenswaardige taak hebben om ouders te melden dat hun kind in de oorlog gesneuveld is. De vertolkingen zijn knap en je krijgt een idee van wat de oorlogsgruwel (achteraf) met mensen doet, maar dit onderwerp had een (veel) beter scenario verdiend.

Uitmuntende acteerprestaties van Harrelson en Foster verhinderen niet dat dit toch een lichte teleurstelling is geworden. Met name het verhaal begint op de langen duur wat te slepen en lijkt alsof men niet goed weet welke richting uit te gaan.

De opzet is nochtans erg interessant. De familie van gesneuvelde soldaten inlichten is one hell of a job, dat blijkt. Vaak hartverscheurend en soms ook wat bevreemdend. En logischerwijs ziet niemand hen natuurlijk graag komen.

Wat ik dus onthou van deze film zijn voornamelijk de uitstekende performances van de hoofdacteurs.

In de verder gemakkelijk te vergeten film We Were Soldiers zit een gedenkwaardig stuk waarin we het moment waarop ouders verteld worden dat hun soldatenzoon omgekomen is vanuit het perspectief van de berichtgevers te zien krijgen. Heel veel wordt er daar niet mee gedaan, maar ik dacht toen nog dat er een film in zat. Die is er uiteindelijk dan ook gekomen met The Messengers. Het is misschien gemakkelijk, maar het zijn de notificatiescènes die hier de meeste indruk maakte. Ze ontroerde me allemaal en geen een kwam nep over, ondanks dat ze ook weer allemaal anders zijn.

Uiteraard kun je niet alleen een film maken met alleen dat soort scènes (tenzij het misschien een documentaire was, maar wie durft er een camera te zetten op ouders die te horen krijgen dat hun kind gestorven is een oorlog?), dus is er ook nog een verhaallijn omheen gewoven. Helaas met iets minder succes. Ben Fosters worsteling met zijn traumatische ervaringen in de oorlog, zijn woede en de onvermijdelijke onthulling van wat er gebeurt is zijn allemaal goed uitgevoerd, maar volgens het boekje, tot op het cliché af. Zijn relatie met Morton vond ik nog wat zwakker. Eigenlijk gewoon helemaal niet overtuigend, ondanks het goede acteerwerk. Fosters relatie met Harrelson vond ik sterker en boeiender. Harrelson heeft ook de mooiste rol en krijgt veel van de beste dialogen, vooral aan het begin als hij uitlegt hoe de nabestaanden benadert moeten worden en waarom. Het grootste probleem is echter een wat stuurloos script dat niet echt ergens naartoe lijkt te werken en daardoor soms in totaal overbodige en misplaatste scènes belandt, zoals die waarin Foster en Harrelson op de bruiloft van Fosters ex belanden. Een erg ongeloofwaardige en geforceerde scène.

Deze zwaktes ten spijt zullen de notificatiescènes me bijblijven.
3*

Grauwe film (zie poster), die, net als zoveel films, de trauma na een oorlog aan probeert te duiden. Ditmaal in messenger-verpakking.

Woody Harrelson is geweldig als kale relhetero, en ook Foster doet het bij vlagen goed (met scherpe blikken, ook al is zijn ene oog half invalide). Spijtig genoeg heeft hij forceringsneigingen tijdens het gesprek tussen zijn personage en die van Harrelson, tegen het einde.

Het verhaal gaat welbeschouwd nergens heen. Gelukkig is er nog het vakantiehuisje om de film wat luchtigheid aan te reiken.

Zeker geen slechte film, maar wel eentje die steeds verder in de put der vergetelheid zal zinken.

3*