Wag the Dog (1997)

Ben het met je eens. Een best gewaagd thema, maar niet gewaagd uitgewerkt en soms op een verkeerde manier lachwekkend. Desalniettemin goed geacteerd.

Een satire die hardnekkig weigert om ook maar ergens grappig te worden.

1e ziening van Wag the Dog.

Zo ongelooflijk zouteloos.
Dustin maakt het nog het bontst van allemaal. Wat maakt die geweldenaar een lachertje van zichzelf in deze film.

Ook Robert De is zeldzaam slecht op dreef. Eigenlijk is Harrelson de enige die weet te overtuigen. Hoewel ik niets dan verachting heb voor de rol die hij speelt binnen dit treurige geheel. Wanneer laatstgenoemde zijn entree maakt zakt het niveau van het plot van bedenkelijk naar bedroevend.

Typisch geval van jammer.

Wag the Dog was opzicht best een vermakelijke film. Dustin Hoffman en Robert De Niro waren beiden een groot + punt voor de film, en ook Woody Harrelson had een leuke bijrol. Hier en daar is het niet echt boeiend, en veel gelachen heb ik niet. Ik had eigenlijk ook wat meer van het verhaal verwacht. Ach.. Een slechte film is het niet, en opzicht vermaakt hij dus wel.

3,0*

De scene die Pechtold net liet zien, was echt ijzersterk. Moet 'm maar eens herzien. Geloof dat de film naar het einde toe, wel iets minder wordt.

Eindelijk ook deze film een keer gezien.
Viel me eerlijk gezegd nog al tegen:
het basis-idee is goed en het begin erg sterk, maar na een minuut of twintig wordt het steeds gezapiger en eerlijk gezegd ook regelmatig niet al te boeiend tot saai.
DeNiro vrij op de automatische piloot en Hoffman start in zijn eerste scene's ijzersterk, maar begint daarna toch wel te veel met zijn spel te overdrijven en zit tegen "schmieren" aan.
Over het geheel genomen had de film veel harder en scherper gemoeten en is uiteindelijk daardoor toch een teleurstelling te noemen.
Leuke bijrol van Willy Nelson trouwens!

Een vijf, ofwel 2,5 ster.

Slimme politieke satire.

De film bevat een goed, grappig en doordacht verhaal, lekkere muziek van Mark Knopfler (helaas niet al teveel muziek, mocht wel wat meer eigenlijk) en puik acteerwerk; goed spel van De Niro, maar hij wordt compleet wegespeeld door Hoffman, die een prachtrol speelt als producer. De film bevat leuke scenes zoals het vluchtende meisje, De Niro die de CIA (kleine rol van William H Macy) overbluft, de Old Shoe hype creeëren, etc. Het tempo in de film is prima, maar soms wordt er vervelend gefilmd d.m.v. snelle inzoom. De film blijft echter steken, middenin het Old Shoe gebeuren, ongeveer bij de komst van Woody Harrelson, die hier niet echt een sterke rol speelt. De film verloopt dan wat traag en wordt minder scherp en grappig. Ook goede stukjes waren over hoe de producer niet wordt erkend (hoewel ze wel in die flinke huizen wonen met een behoorlijk luxe levensstijl). Goede en grappige film met een goed ondererp en twee uitstekende hoofdrollen.

3,5*

Intelligente en heel aardige komedie, maar ik had er toch wat meer van verwacht, gezien de goede verhalen en de sterrencast. Robert DeNiro en zeker Dustin Hoffman (geweldige rol, inclusief zijn uiterlijk in de film) stellen niet teleur met hun spel (Anne Heche vond ik trouwens ook niet verkeerd) en het plot is heel aardig, maar de uiteindelijke uitwerking had beter gekund. De film mist wat teveel echt grappige en scherpe momenten. Dat is iets wat bij een politieke persiflage niet onbelangrijk is. Uiteindelijk is de humor vooral subtiel, en komt uit grappige situaties en vooral de dialogen. Met name Dustin Hoffman doet het fantastisch in de dialogen. Hij is gewoon onherkenbaar.
Bizar trouwens hoe (onbedoeld) vooruitziend de film was. Heel veel dingen uit de film zijn later in de realiteit teruggekomen, al dan niet bewezen dat de boel ook echt zo heeft plaatsgevonden. Maar het is in elk geval zeer opmerkelijk, en als je niet zou weten dat de film in 1997 al is gemaakt zou je er allerlei verwijzingen in herkennen. Bijvoorbeeld naar de laatste oorlog in Irak en de Lewinsky-affaire.
Op het einde wordt de film zowaar nog een beetje langdradig, en keek ik uit naar het einde. Dat is best raar voor een film van maar 97 minuten.
Leuk trouwens om een nog erg jonge Kirsten Dunst in een bijrolletje te zien.
Een krappe 3.5*.

Gewoon een lekkere film, niks speciaals maar bijzonder vermakelijk. "this is nothing" is echt prachtig! Alleen tegen het einde vliegt ie een beetje uit de bocht maar verders prima.

Tegenvallende film. De claim-to-fame van deze film zit 'm in een paar voorspellende elementen (angst voor (moslim)terrorsten met massavernietingswapens, overspel en kort daarna een korte oorlog (Clinton)). Dat wekt verwachtingen, maar die komen helaas niet uit. Je verwacht een soort gedreven, scherpe, zwartkomische en urgente film, maar Wag The Dog is een wat gezapige film die niet scherp en grappig genoeg is. Best aardig vermaak, maar het stompzinnige einde kost de film nog een halve ster.

Krap 2.5*

Verrassend leuke film. Uiteraard eentje met een enorme knipoog. Wel leuke grappen en origineel verhaal.

Kirsten Dunst is inderdaad leuk om eens voorbij te zien komen in 1997, maar nog leuker vind ik dat John Cho ook een rol heeft. Namelijk Aide Guy # 3.

wat is dat toch de laatste weken? 't is nu al de tweede zeer saaie film die ik gezien heb (na bobby). slecht uigewerkt verhaal en zelfs De Niro kan de film niet redden. Dustin Hoffman zet hier een irritant typetje neer. zelfs als het regent en er is deze film op tv, is het nog altijd beter te gaan wandelen met de hond. beter zowel voor u als voor de hond.

De film heeft een leuk verhaal, hoewel ik het helemaal geen komedie vind. Het zou leuk kunnen zijn als ze er geen komedie van hadden gemaakt. Nu viel hij eigenlijk tussen twee dingen in. Jammer.

Leuke film met een heel sterke start en goede rollen van De Niro, Hoffman en Anne Heche. Soms flitsende dialogen (Why Albania? Why not?) en veel prachtige verwijzingen naar de werkelijkheid. Helaas is het laatste half uur een stuk minder, de film verloopt een beetje en sleept zich naar een moeizaam einde.

Een film waarvan het sterke uitgangspunt als een springveer uit elkaar getrokken wordt: op een gegeven moment is de rek eruit. Helaas wordt dat moment al na 30 minuten bereikt, waardoor het resterende uur een moeizame zit wordt. De formule van probleem-oplossing verzandt in een herhaling van zetten, met voorspelbaarheid als gevolg. DeNiro is grappig door zijn baard, maar niet door zijn spel. Hoffman weet het niveau hoog te houden, ondanks dat het scenario hem halverwege de film geen goede teksten meer voorschrijft. Ook hier blijkt één idee op repeat gezet. Nadat zijn bandje is afgelopen, begint het riedeltje weer van voor af aan. Dat gebeurt mij met deze film niet.

Hooguit prikkelend. Film is op z'n scherpst als het speelt met feitjes en verdenkingen en op die manier het idee van de gefingeerde oorlog met Albanië stuwt. De koele en enthousiaste wijze waarop Brean en Motss beginnen aan hun massamanipulatie mag er ook nog zijn, maar stilaan probeert het steeds iets geforceerder grappig te zijn. Motss' entourage, de liedjes, enz.

Film wordt, net als Hoffman met zijn repeterende war stories, dan ook steeds flauwer. Op het moment dat Schumann wordt voorgesteld, gaat het wat dat betreft definitief kopje onder. Er zit best wel wat fun in de absurde logica die de twee hoofdpersonen volgen, maar wat een bijtende satire had kunnen zijn, ontaardt in een overdreven aangezet, kluchtig knipoogje.

Na al deze lovende kritieken viel de film me wat tegen.
Te vaak gewoon niet leuk en regelmatig flauw.
Het verhaal is op zich wel goed en origineel.

[quote]josseheijmen schreef:
Een satire die hardnekkig weigert om ook maar ergens grappig te worden.

Mooi gezegd

Niet zo'n platvloerse komedie als gewoonlijk uit Hollywood komt, maar een heerlijke satire over het mediacircus rondom de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Het basisidee is hilarisch. Jammer genoeg gaat naar het einde toe met het ten tonele brengen van Woody Harrelson de stoom er een beetje uit.

La viste de la revuelta (Mexico 1911) dan zien we toch weer een hoop overeenkomsten, mooi om dat waar te nemen.