Moonfleet (1955)

Een kinderfilm van het geweten van de cinema (volgens Godard). wederom een 5

Volgens een extra op de dvd werd deze film alleen echt bewondert in Frankrijk terwijl hij in de rest van de wereld onopgemerkt bleef. Ik vind het eigenlijk niet vreemd dat dit doodnormale vertelsel onopgemerkt is gebleven. De Franse commentator probeert nog wel aan te geven waarom deze film zo briljant, maar slaagt er niet in (hij had het ook wel enthousiaster mogen brengen).

De benaming 'geweten van de cinema' is zeer toepasselijk voor Lang, maar dat uit zich niet in deze film. Lang weet de film wel van een visuele kracht te voorzien, maar het verhaal overstijgt nooit het niveau van een kinder-avonturenboek. Pogingen om onderwerpen als corruptie naar voren te brengen komen iets te matig naar voren. Moonfleet is uiteindelijk een vermakelijke, maar niet echt bijzondere avonturenfilm. Wel leuk om te bekijken, maar niet een die nog lang zal blijven hangen.
3*

Pas weer herzien.
Eigelijk is dit helemaal geen kinderfilm. Maar eerder een wat ongewoon gothic verhaal. Dat dit een mindere film van Fritz Lang is ben ik het totaal mee oneens. Het is zelfs een van de beste van zijn jaren 40 en 50 periode.
De Charme van de film zit vooral in het rake gothic sfeertje zoals je dat ook aantreft bij de betere Hammer verfilmingen zoals hound of the baskervilles. En veel scenes leveren mooie contrasten op doordat het gaat om een kind dat zijn hoofd boven water moet houden in een corrupt wereldje, zoals in treasure island. Verwijzingen naar Alice in Wonderland zijn ook duidelijk aanwezig. Wat vooral indruk maakte Was de scene dat de jongen op het landgoed van Granger aankomt en hem stoort tijdens een diner
Het Franse commentaar op de DVD sloeg inderdaad nergens op. Slaapverwekkend en niet overtuigend.

Een van de weinige films van Fritz Lang waarbij hij gebruik maakt van het door hem vervloekte CinemaScope. Visueel is deze film zeker de moeite waard, met mooie decors en kostuums en bijpassende muziek. Maar voor een avonturenfilm beleven de personages maar bitter weinig mee! Bovendien vond ik de film een beetje als een nachtkaars uitgaan... ik zat eigenlijk nog op de climax te wachten toen de eindcredits al in beeld kwamen...

Desondanks toch een aardige avonturenfilm, dankzij de zorgvuldig aangezette gothic sfeer en het prima acteerwerk. Bij vlagen was er zelfs sprake van spanning en ontroering. En zelg nou zelf; een film met de fantastische George Sanders is toch überhaupt niet te versmaden?!

3*

Helemaal mee eens!

Ben nu eigenlijk wel benieuwd naar wat er in het bovengenoemde Franse commentaar zoal gezegd wordt; ik vond Moonfleet een bijzonder fijne film, en wel degelijk een vergeten pareltje. En wat een geweldige cast! Met de onevenaarbare George Sanders en Joan Greenwood (eigenaresse van de tofste stem in de gehele filmgeschiedenis) kon Lang zich al gelukkig prijzen, maar ook Stewart Granger biedt hier een heerlijk suave alternatief voor Errol Flynn.
4* voor de film.

Een schim van de vroegere Fritz Lang

Ik ken Fritz Lang eigenlijk alleen maar van twee van zijn bekendste films, M: Eine Stadt Sucht einen Mörder en Metropolis. Nu zijn dat twee werken uit zijn Duitse periode en is Moonfleet er één van zijn Amerikaanse periode dus ik was wel benieuwd. Hoe dan ook, het werd een tegenvaller van formaat.

Laat ik eerst met het enige pluspunt beginnen, de decors. Die zien er op sommige punten fenomenaal uit en geven een knap tijdsbeeld neer van 1757 maar ook de uniformen komen waarheidsgetrouw over waardoor het visueel wel allemaal in orde is. Eigenlijk blijkt Moonfleet wel ergens een buitenbeentje te zijn in Langs oeuvre doordat het geschoten is in Cinemascope. Eerlijk gezegd snap ik eigenlijk niet goed wat Lang tegen Cinemascope had. Het is nu niet dat dit visueel zo'n verschrikking is tegenover Metropolis of M.

Qua verhaal stelt Moonfleet nog het meeste teleur. Het begint allemaal als een degelijke swashbuckler film maar Lang wordt compleet in de steek gelaten door het scenario. Af en toe zit er een opflakkering in het verhaal zoals wanneer Fox zijn partners beginnen te muiten en het bijhorende gevecht, dat van mijn part gerust nog wel wat langer had mogen duren. Het grote probleem zit hem doordat de film bijna of helemaal geen spanningsboog kent hij daardoor maar wat voort kabbelt met als gevolg dat de aftiteling ineens over het scherm rolt en dat blijkt dat je de hele sentimentele climax gewoon gemist hebt.

Stewart Granger is wel goed als Mr. Fox maar ik kreeg gewoon de indruk dat hij dit meer op automatische piloot deed. Voor de rest ken ik geen enkele andere film met hem maar ik moest ook constant aan Errol Flynn denken. Niet dat dat zo slecht is maar die speelde ook vroeger constant van die typische mantel- en degen films. Jammer genoeg heft Jon Whiteley de prestatie van Granger op. Waar Granger degelijk overkwam is de kleine John Mohune gewoonweg irritant met zijn onvoorwaardelijke liefde voor zijn peetvader (met een veel te sentimenteel einde tot gevolg).

Teleurstellend maar nog enigszins de moeite voor de knappe decors.

1.5*

2,73 gemiddeld. Daar word ik niet vrolijk van

Niet erg spectaculair voor een avonturenfilm. Ik wist niet wat ik moest verwachten, maar het heeft me niet echt kunnen bekoren. Ik heb zowieso altijd een beetje moeite met films uit de jaren '50, tenminste met het handjevol dat ik heb gezien (waaronder Hound of the Baskervilles). Acteerwerk beetje houterig, alleen Sanders gaf beetje kleur aan zijn personage. Het jochie is ook nog eens irritant en je hoopt dat Fox hem gewoon achterlaat (zou ik wel doen als ik zo'n gemene vent was, zoals Lady Ashwood hem beschrijft). Hier en daar leuk plaatje of scene, maar duidelijk niet genoeg.