Il Bidone (1955)

Aardige, ontroerende film van Fellini.

Il Bidone is de tweede film uit de zogenaamde ”Trilogie van de Eenzaamheid”, die La Strada (1954), Il Bidone (1955) en Le Notti di Cabiria (1957) omvat.
Il Bidone is een van de minst bekende films van Fellini- en volgens sommige liefhebbers een “vergeten klassieker”. Het is ook een van de meest (neo-)realistische films van Fellini. Simpel van opzet, hoewel het zware diepgaande thema’s als eenzaamheid, medeleven en het begrijpen van menselijk gedrag behandeld.

Het is vooral een rauw en schrijnend portret van een eenzame ziel en zijn twee compagnons, die in het na-oorlogse Italië door het land trekt en arme boeren besteelt. De drie zijn diep-tragische tot eenzaamheid gedoemde zielen zonder hoop op een beter bestaan. In de eindscène’s wordt de kijker geprikkeld zijn eindoordeel te vellen: voelen we medeleven met een man die, tijdens zijn tragische einde, nog in staat is zijn laatste verovering, een ring, te tonen aan zijn metgezellen? Hij verlaat het leven, liggend als een gekruisigde…

Volgens de kenners is deze film een bewijs van Fellini’s onmetelijke medeleven met en liefde voor alles wat menselijk is, in welke gedaante ook. Diezelfde liefhebbers geven aan dat Il Bidone zo mogelijk nog ontroerender is dan La Strada en Le Notti di Cabiria.

Interessante thematiek, verpakt in een neo-realistisch, rechtlijnig verhaal. Omdat de kijkervaring niet optimaal was (nasynchronisatie, slechte band), geef ik echter, voorlopig, drie sterren. Wel interessant dat de ARD met I Vitelloni en Il Bidone twee van zijn minst bekende films uitzonden (er staan er nog acht op het programma!).
La Strada en Le Notti di Cabiria wil ik zeker ook kijken- al zal ik die zeker huren. Hetzelfde geldt voor bijvoorbeeld Roma, Satyricon en Amarcord. Voor I Vitelloni en Il Bidone lag was die mogelijkheid er niet…

Ik ben nog niet klaar met Fellini.

Interessante film.

Deze film is zeker niet alleen maar neo - realistisch van aard. Qua verhaal vrij simpel maar qua uitwerking neigt Fellini al wat voorzichtig naar het surrealisme. Vooral de bijpersonages zijn soms clownesk in hun gedragingen. Veel scènes ondersteunen niet alleen het verhaal maar dienen vooral voor de sfeer. Veel gekissebis, chaotische taferelen, vrouwen die zich achtergesteld voelen en veel humor. geweldig toen die vrouw in haar stoel naar voren werd gedrukt Onder het mom van: maak eens plaats! De film is eigenlijk een voorloper van La Dolce Vita. Ook hier veel feestjes. Alleen dan tegen een andere achtergrond geplaatst. Deze film handelt vooral over 1 man die een bepaalde levensstijl koste wat het kost wil handhaven, temidden van een vrij nuchtere naaste omgeving. Zeker vergeleken bij La Dolce Vita, waar een heel gezelschap in een zelf gecreëerde illusie lijkt te leven.

Deze film is net zoals La Strada en Nights of Cabiria wel een film die je ziel probeert te raken. Sommige situaties worden extra schrijnend neergezet. Daar waar Augusto extravagant wordt neergezet en daar van geniet komt daar plots verandering in als blijkt dat zijn eigen dochter zo `n nietig persoon is . Zal hij zijn leven beteren? Prachtig moment ook in de bioscoop! En dan het einde, eerst de conversatie met de dochter in de rolstoel en vervolgens de afsluiting nabij de prachtige bergpassen met diepe ravijnen. De muziek past er perfect bij, betoverend mooi. Het geeft zo `n autoritje net dat Italiaanse vrijbuiterssfeertje. Leuk, dat Fellini met het element geluid lijkt te spelen. Na de ontmoeting met het meisje dat aan een rolstoel gekluisterd was blijft de muziek weg. Een teken aan de wand, zo blijkt. Geen film dus die je onberoerd laat en die op je eigen waarden en normen inspeelt. En de mensen die de ethiekleer volgen nog wel eens voor een raadsel zou doen staan.

Il Bidone is gewoon een goede film, maar eigenlijk had ik ook niet anders verwacht. Tussen 2 meesterwerken ingeklemd. 4*

Eerder emotionele film, die ondanks zijn datering uit 1955, nog best te genieten valt anno 2012. Vrij vlot verloop van het verhaal met goede karakterweergaves van de personages. Realistisch beeld van het Italië vlak na de Tweede Wereldoorlog, een land dat opnieuw vecht om zijn identiteit en waardigheid. 3,5*.