Written on the Wind (1956)

In februari een Nederlandse DVD-release.

Prachtige film.....

Zo kun je het omschrijven. Kunst is iets te veel eer. Dit klassiek Hollywood-drama ís inderdaad een soap. Begint prachtig, maar naarmate het verhaal zich ontwikkelt, hoe voorspelbaarder het wordt. Ondanks de voorspelbaarheid bleef ik wel aan de buis gekluisterd, te danken aan het goede acteerwerk en prachtige sets (en auto's). Jammer dat er geen einde kwam aan het einde: die gehele rechtszaak had van mij achterwege gelaten kunnen worden

3,5* Geen zeperd, maar een aanrader voor de soapies.

Lekker vet aangezette soap met een dikke knipoog. Sirk was de grootste inspiratiebron voor Fassbinder, maar zo te zien ook voor de makers van Dallas en alle soortgelijke melodramatische televisieseries. Guilty pleasure entertainment. 4*

Deze film begint sterk maar zwakt steeds meer af. Goed spel van Dorothy Malone (die terecht een Oscar kreeg).

Wat meteen opvalt is de hoge kwaliteit van de transfer; bijna Blu-ray niveau. Criterion weet (weer) veel uit de beelddrager DVD te halen, bedankt!
Geweldig om na veel zwart/wit films uit de jaren 40/50 gezien te hebben, deze periode weer es in kleur te zien.

Verhaal is prima. De doorgaans al houterig bekend staande Robert Stack (The Untouchables, etc.) acteert dit keer uitstekend, boven verwachting althans. De onder- schatte en geblondeerde Dorothy Malone (The Big Sleep, etc.) ziet er erg verleidelijk uit, nog verleidelijker echter een jaar later in 'The Tarnished Angels' (waar Stack weer tegenvalt.) en speelt goed. Nu nog haar rijbewijs halen...
Geschrokken echter van de beroemde Lauren Bacall (The Big Sleep etc.) : ze zag er slecht uit ('aged a lot') en ik vind haar hier erg mat en aarzelend ('dimmed'), haast afwezig. Had meer acteertalent verwacht van deze ex-fotomodel, maar 't zat er hier ook -weer- niet in. Maar was Bogey al niet terminaal in die periode?
Rock Hudson is ook hier weer in zijn element en zijn layed-back acteerwijze is in deze film goed op zijn plaats.
Verder zijn prachtige old-timers te zien.

Overall een zeer onderhoudende en genietbare film, mede dankzij die bovengemiddel- de transferkwaliteit. . * IMDB 8,0/10.

ik sluit me aan bij je verhaal hogan, bacall's bijdrage is inderdaad wat ondermaats.
dankzij criterion toch een aanrader!

Aardige, vlotte film met zeer sterk acteerspel. Vooral Dorothy Malone overtuigt als nymfomane (zo kende ik haar nog niet!). Hudson vond ik hierin een rol spelen zonder veel om het lijf.
Ondanks dat de film in no-time afgelopen was, was ik niet geheel entertaind. Er ontbrak wat waardoor het ook echt meeslepend/indrukwekkend was. De film komt, ondanks een aantal serieuze scènes, niet van de surface. Er had meer uit gehaald kunnen worden!

Was inderdaad hilarisch om haar constant heen en weer te zien draaien met dat stuur op een rechte baan

Een mooie film met een goed verteld verhaal over een desintegrerende rijke familie en gerelateerde personen die dit willen plaatsen binnen hun eigen leven. De aandacht wordt hoofdzakelijk getrokken door zoon en dochter Hadley, bijzonder interessante personages die ook nog eens goed vertolkt worden (de aantrekkelijke Dorothy Malone als Marylee Hadley op kop). Rock Hudson doet het ook goed als de beminnelijke Mitch Wayne, maar Lauren Bacall doet het dan weer niet al te best (wat ook aan haar personage ligt, wat sowieso het minst kleurrijke van de hoop is).

Qua vormgeving vond ik de film niet super, maar ok: mooie kleuren, goede kostuums, mooie kadreringen. Maar echt doordacht als Sirk's All That Heaven Allows leek het toch niet, of misschien ligt het wat meer verscholen.
In het algemeen vond ik All That Heaven Allows een imposantere film van Douglas Sirk en eigenlijk had ik verwacht dat Written on the Wind nog beter zou zijn. Dit bleek niet het geval te zijn, maar wegens de tragiek en goede storytelling mispak je je zeker niet aan deze film.


3,5*

Geweldige, onweerstaanbare, melodramische film vol met het grootse, soms groteske acteren en de weelderige decors van de jaren 50. Wat een drama! 100% Genieten!

Jaja! Er was weer eens een onvervalste regenachtige zaterdagmiddag, ideaal moment voor dit soort onweerstaanbare Douglas Sirk-kitsch.

Fijn lekker intens spel all around, heftige kleuren en dramatiek op dramatiek.

Ik zal wel nooit echt een fan van Douglas Sirk worden, maar Written on the Wind werkte toch wel enigzins. Ik heb zojuist wat recensies van de film gelezen om erachter te komen waarom deze film nou zo'n klassiekerstatus heeft en ik kwam weer eens op het argument dat Sirks films ironisch gezien moeten worden, waarbij het dik aangezette drama satirisch werkt. Nou zag ik van bepaalde scènes wel de humor in, maar ik het neemt zich wat mij betreft toch allemaal wat te serieus om werkelijk de indruk te wekken dat het met een knipoog bedoelt is. Ik vind de film als satirisch statement ook te karig, al kon ik de grap nog wel waarderen van het schilderij waarop die rijke oliemagnaat met zo'n boortorenminiatuur annex fallus in zijn handen staat. Dramatisch gezien moet ik me dan weer door over-the-top scènes heenwerken zoals die waarin Robert Stack in een café te horen krijgt dat hij geen kinderen kan krijgen en vervolgens met een overdreven aangeslagen blik het café onder begeleiding van denderende muziek uitloopt en daar staart naar een vrolijk kind op zo'n electronisch hobbelpaard. Daar kan ik weinig mee.

Een Almodovar werkt ook met zulke overdrijvingen, maar daar werkt zowel het drama en de humor vaak bij me. Waarom het bij Sirk niet helemaal overkomt vind ik moeilijk te zeggen. Ik waardeer vooral zijn visuele kant. Die overdadige stijl met die glijdende camera's en dat warme technicolor. Waarom dan toch 3,5*? Omdat ik moet toegeven tijdens het laatste half uur meegesleept te worden door het drama. De beelden krijgen dan ook iets noirigs (maar dan begeleidt door technicolorkleuren) wat misschien helpt. Ik zal niet zeggen dat het me zwaar emotioneerde, maar toch vond ik het ineens best spannend en boeiend worden gek genoeg. Er zit daar ook wat meer schermtijd voor Dorothy Malone, die duidelijk het boeiendste personage had.
3,5*

Maar bij Almodovar werken het drama en de humor allebei beter dan hier. Ik vind Sirk geen slechte regisseur, maar al bij al valt hij me toch wat tegen. Misschien heb ik gewoon niet genoeg met dit soort melodrama. Ik kan het niet echt serieus nemen, maar vind het ook niet grappig of scherp. Het is al heel wat dat het toch nog enigzins werkt.

De categorie van: niet mijn ding. Ik had helemaal niks met die overdreven kitscherige aankleding en die dik aangezette karakters. Het ging me meer op de zenuwen werken dan dat ik er in mee werd genomen.