The Curse of the Cat People (1944)

Er is geen enkele kat te zien in dit vervolg op Cat People - alleen een in een schilderij die je voor een ogenblik ziet.

Toch vond ik dit een hele leuke film - meer zo dan het origineel - en heel nostalgisch. Het speelt als zo'n filmpje die ze in de jaren 40 en 50 op scholen (in de vs) lieten zien, waarvan je leerde hoe je vrienden moet maken of dat je andere kinderen niet moet pesten.

Curse of the Cat People is daarom heel leuk om te bekijken - voor mij een camp classic.

Ik heb Cat People (nog) niet gezien, maar daarvan ondervond ik geen enkele last bij het zien van deze film. Toch hoop ik dat de BBC ook de eerste film binnenkort nog eens uitzend zodat ik ook die eens kan bekijken.
De film ziet er werkelijk verbluffend mooi uit (a la The Night of the Hunter), en de houterige acteerprestaties (van de volwassen cast leden, wel te verstaan) en dialogen dragen bij aan de charme van de film. 3,5*

Mooie, warme film vol verbeelding en mystiek. Geschikt voor alle leeftijden en een echte klassieker. 3.5*

grappig voorbeeld hoe sommige kunstwerkjes financieel tot stand kwamen. In dit geval dus door het te presenteren als een horrorfilm.
mooie film. Robert Wise heeft volgens mij zijn beste films in de jaren 40 gemaakt.

De film is - ondanks dezelfde personages en acteurs - niet echt een gerelateerde sequel op "Cat People". Het is een boeiende prent over de droomwereld van een een meisje, dat geen vrienden heeft. Het aangehaalde boek "The Inner World of Childhood" in de film is het werk van de Amerikaanse psychologe Frances Wickes uit 1930. Het viel heel erg in de smaak van Carl Gustav Jung, die er een jaar later een inleiding voor schreef. Er is geen kat te zien in "Curse of the Cat People", maar het verhaal over het verbeeldingsuniversum van een eenzaam kind is echt de moeite waard. Ook de sfeerschepping is bijzonder geslaagd. Ik heb er echt van genoten.
*4*

Dat is niet waar. In het begin van de film zien/spelen de kinderen met een zwarte kat

Mooie sfeervolle film door de ogen van een klein meisje. Er komen gelijk van dat soort films met die thematiek naar boven (Jeux interdits, Innocence), maar de film kan ook prima als vergelijkbare 'horror' titels uit die tijd worden gezien. Veel sfeer en een aangename lengte: niet teveel, niets te weinig.

Een fraai debuut voor Wise, die in de jaren 40 meer van dit soort films maakte, maar wiens oeuvre ik daarna totaal niet meer kan peilen.

Nóg beter dan het eerste deel, hoewel dit vervolg verder weinig te maken heeft met het origineel. Films is erg spannend en het verhaal ontvouwt zich heel mooi. Ik zou het geen camp durven te noemen. Een kinderfilm is het ook niet, want er zit een paar enge momenten in.

Ondanks het feit dat het grootste deel van de cast van Cat People gemobiliseerd werd voor dit vervolg, blijft er geen spaander heel van het oorspronkelijke verhaal. Nochtans wordt sporadisch verwezen naar deel één, waardoor het raadzaam is dit eerst te bekijken alvorens Curse of the Cat People af te spelen.
Dit deel is meer een ode aan de kinderlijke fantasie met bovennatuurlijke elementen, dan dat het een horrorfilm is. Zeker geen foute insteek, maar het mist toch de bepaalde mystiek die van Cat People een topper maakt. Verder mooi gefotografeerd, maar nooit eng.