Dead of Night (1945)

Yep, Same here

Dead of Night 4,5/5

"Dead of Night " is misschien wel de eerste werkelijk beangstigende horrorfilm in de filmgeschiedenis. Ok, ik geef toe, de RKO-films van Jacques Tourneur kunnen ook met deze eer gaan lopen.
Hoe dan ook "Dead of Night" is een verzameling kortverhalen die destijds zeker bij het naieve cinemapubliek voor een schok gezorgd zullen hebben.
Heden ten dage is de film erg moeilijk te vinden (ik bezit zelf een Franse DVD met gelukkig een originele versie) en onterecht totaal vergeten.
De verhalen lijken op het eerste zicht onafhankelijk van elkaar maar vloeien op meesterlijke manier in de climax samen. De reputatie van de film is door de jaren enkel groter geworden door de vele spoofs (o.a. in de Simpsons) en het schaamteloze recycleren van zeikers als Quentin Tarantino.
Hoogtepunt in de film is het (bekendste) verhaal van de buikspreker en zijn pop.

Dead of Night is mijns inziens de film die de lijnen uitzette voor de latere Britse Hammer studio. Esentiële horrorgsechiedenis!

'Eerste echte beangstigende horror film' lijkt mij maar relatief, aangezien ook films als Frankenstein en Nosferatu een hoop mensen angst aan hebben gejaagd. Een ding dat wel zeker is, is dat de vertelstijl die Dead of Night hanteert hierin zijn origine vindt.

Gezien de enkel maar goede recensies over dit verhalen kwintet, ging ik Dead of Night vol goede moed aan. De sfeer zit er zeer goed in en ook de verhalen spraken mij op papier enorm aan.
Het eerste segment is een hele korte en amper de moeite waard te bespreken, maar zet wel gelijk de toon voor wat er komen gaat.
Het tweede segment met het geesten jongetje is een klassiek spookverhaal dat goed de spanning erin weet te houden, maar alweer veel te kort is. Jammer, want uit deze setting en aankleding was een hoop meer uit te halen.
Het derde verhaal is zeer aardig en het uitgangspunt van twee verschillende dimensies die samenkomen wordt erg leuk vormgegeven door een creepy spiegel. Altijd voer voor een eng verhaal. Echter verliest dit verhaal zich grotendeels in de wat tamme conclusie. Toch alweer een gemiste kans.
Het golf verhaal lijkt er voor de afwisseling erin te zijn gegooid en de komische noot dat dit verhaal probeert te raken heeft mij compleet uit mijn element gehaald. Een ongelofelijke misser en een verhaal dat te verwaarlozen is.
Dead of Night lijkt achteraf een langzame opbouw te hebben naar een fenomenaal laatste deel. Het langste deel en dat is maar goed ook, want een korte speelduur had dit segment tekort gedaan. Het verhaal van de buikspreker is het hoogtepunt van Dead of Night, door het overtuigende acteerwerk en vooral door Hugo, de pop. Eng mannetje dat zich tot uitschieter van dit verhalenbundel mag kronen.

Uiteindelijk komen de verhalen aan het eind nog op een redelijk makkelijke manier tot elkaar en wordt de laatste akte al vanaf het begin makkelijk gemaakt te raden, maar desalniettemin is dit een prima film. Was het niet voor het komisch intermezzo geweest, had hier 4* ingezeten. Voor nu: 3,5*.

Aardige film, maar van horror is pas op het einde écht sprake. Daar komt alles dan samen, maar niet op een logische dan wel verklarende manier. Gewoon alles door elkaar gooien en het cirkeltje rond maken. Op zich niet eens zo veel mis mee, maar om nou te zeggen briljant, nee...

Ook valt de mix humor/suspense in het voordeel van de humor en het vele geklets doet de film ook weinig goed. De verhalen zijn verder best interessant maar worden te slapjes gebracht. Michael Redgrave en het laatste(voornoemde) segment stelen dan nog net de show en redden de film van de ondergang.

3,0*.

Een van de beste horrorfilms van de jaren veertig. Het is Ealing, en met dergelijke regisseurs aan het roer kan de humor natuurlijk nooit ontbreken; met name The Golfing Story (met het duo sportliefhebbers bekend uit The Lady Vanishes) is bepaald niet bedoeld om angst aan te jagen. Maar het moet gezegd worden dat Dead of Night de test des tijds verbazingwekkend goed heeft doorstaan. Poe en Val Lewton in een Britse blender. Ruime 4*

Van alle verhalen zijn het de spiegel en de pop Hugo die het meeste indruk maken. Hugo mag gelijk de geschiedenis in als de meest angstaanjagende pop allertijden.
De rest is aardig met ook nog een geslaagd wat komischer intermezzo.
Verhaaltjes zijn tamelijk briljant in elkaar gezet qua raamvertelling en de climax mag er ook wezen.
Klassieke Engelse horror.

Met horror heeft deze film toch weinig te maken maar een leuke mystery film is het wel en vooral dankzij het laatste gedeelte met de pop Hugo. Dat filmpje was was zeer goed en ook wel boeiend. De andere filmpjes (het filmpje met de spiegel was ook nog wel leuk) zijn niet echt geweldig met als dieptepunt die onzin met het golven (dat met het balletje was waarschijnlijk in 1945 een bijzonder special effect ). Het verhaal waar de andere filmpjes binnenvallen is opzicht wel aardig en zeker de laatste 5 minuten ervan waar alles samenvalt. Dat was best briljant gedaan. De muziek was trouwens ook wel goed toegepast en maakt deze film nog wat extra spannend. Deze film is waarschijnlijk de voorloper van de Twilight Zone films en series want daar heeft deze film veel van weg.

Ook al komt deze film uit 1945 echt gedateerd vond ik hem niet (m.u.v. dat golven) en hij keek ook wel aardig weg.