La Maman et la Putain (1973)

Erg sterke film van Jean Eustache die op rauwe, scherpe en compromisloze wijze een donker en cynisch beeld schetst van de complexiteit en de emoties die gepaard gaan met de relaties die Franse jongeren na de culturele en politieke revolutie van ’68 aangaan.

La Maman et la Putain is een onbekendere klassieker uit de periode van de Nouvelle Vague, die tevens bekend staat als het einde van deze periode. Het is een drie en een half uur durende eerlijke, persoonlijke en intense film over de hedendaagse seksuele mores en over de verwarringen, de onzekerheden en de complexiteiten van moderne menselijke liefdesrelaties.

Ondanks dat de film erg lang duurt, blijft La Maman et la Putain de volle lengte boeien. Het duurt eventjes om er in te komen, maar het levendige, intrigerende en scherpe beeld van de problemen waarmee de drie hoofdpersonages te kampen hebben, alsmede de vele discussies en dialogen waarin deze tot uiting komen, zorgt er voor dat je steeds meer in de wereld van Alexandre, Marie en Veronika getrokken wordt.
Eigenlijk bestaat deze film vooral uit ontzettend veel gepraat tussen de hoofdpersonages. De hoofdpersonen doen weinig meer dan praten, whisky drinken, roken en het afspelen en beluisteren van platen. En toch blijft het allemaal boeiend, niet in het laatst door de herkenbaarheid en de gedetailleerdheid waarmee de verscheidenheid aan emoties getoond worden.

Het acteerwerk is naturel en intens en de film is geschoten in erg mooi zwart-wit, met enkel statische, lange shots en close-ups.
De vaak doelloze dialogen zitten vol humor en zijn stimulerend en levendig. De dialogen en de gebeurtenissen komen rechtstreeks uit het leven van Eustache zelf, die van de film een zeer persoonlijke film heeft gemaakt.

La Maman et la Putain lijkt vanwege zijn rauwe en scherpe verbeelding van de interpersoonlijke problemen met betrekking tot de liefde en vanwege zijn surplus aan dialogen nog het meest op het werk van John Cassavetes. Deze film werd door de Franse critici uitgeroepen tot de belangrijkste Franse film van de jaren zeventig.

Een intrigerend en ijzersterk statement over de liefde en de problemen en emoties die deze veroorzaakt.

Dit is echt zo'n film die daags nadien nog in je hoofd blijft doorspoken. Zo herkenbaar in het tonen van de complexiteiten die samengaan met de liefde en met relaties.

De rol van Alexandre wordt ijzersterk vertolkt door Jean-Pierre Léaud, een van de hoofdrolspelers uit de Nouvelle Vague-periode, met onder andere de hoofdrol als de 12-jarige Antoine in Truffaut's debuut Les Quatre Cents Coups (1959) en deze verbluffende rol in wat wel het einde van deze periode en het begin van een nieuwe periode wordt genoemd.

La Maman et la Putain is een van de lievelingsfilms van Richard Linklater, en dat is geen toeval. Wie van pure dialogen in zijn films houdt, kijkt deze film.
Een van de beste films over de liefde en een van de beste films uit de Franse Nouvelle Vague.

gimli heeft helemaal gelijk wanneer hij zegt dat deze film maar in je hoofd blijft doorspoken. Ik heb deze film nu enkele maanden geleden gezien, toch denk ik er regelmatig aan terug.

Je moet van hem houden, maar Léaud speelt subliem. De rol is hem dan ook op het lijf geschreven, Truffaut liet hem al soortgelijke rollen spelen en niet voor niets.

Enorme aanrader, ondanks de ruim 200 minuten die deze film duurt.

Gaan we van dit meesterwerk nog eens een DVD-release zien?

Alles aan deze film kun je omschrijven als een grote tour-de-force. De lengte, de lengte van de dialogen, de acteerprestaties. Geweldig. Jean Eustache, het moeilijk begrepen genie van de post-Nouvelle Vague levert hier zijn onbetwiste meesterwerk af in de vorm van La Maman et La Putain. Een speelfilm rond het liefdesleven van Alexandre (Jean-Pierre Léaud), 220 minuten schoon aan de haak.

Jean-Pierre Léaud bewijst andermaal de Godenzoon van de Nouvelle Vague te zijn (aanwezig sinds het eerste uur als klein manneke in Les Quatre Cents Coups). Geweldig rol van Léaud, maar ook van Bernadette Lafont die de 'hoer' Veronika speelt.

Absoluut het kijken waard, het is een hele zit, maar iedereen die geinteresseerd is in de Franse cinema zou deze film een keer gezien moeten hebben.

.

La Maman et la Putain werkt anno 2010 inderdaad waarschijnlijk nog het best wanneer je m bekijkt als parodische opsomming van t tijdperk dat dergelijke types produceerde. Leaud speelt de cumulatieve achterbakse sissy van zijn personages in de jaren zestig; lang voordat Apatow het betamannetje zijn seksuele gram liet halen op het witte doek moet Leaud toch ook een soort held geweest zijn voor ons kansloze, egocentrische, pseudointellectuele losers.
Maar toch vind ik de film ook zeer sterk at face value: Eustache wilde relationele ontwikkelingen laten zien zonder de shortcuts die dramatisering hierbij altijd gebruikt. Dat betekent heel veel loos geouwehoer, maar het realiteitseffect wordt met groot succes nagestreefd

Heb eigenlijk niet veel toe te voegen aan gimli's opmerkingen behalve dat ik het wel mee vond vallen met het cynisme (zie de link voor Rosenbaum's review met daarin een betere omschrijving van het gevoel dat gimli wellicht onder cynisme verstaat... ik ken geen andere film criticus die beter is dan hij in het plaatsen van films in de juiste context!)
Jean-Pierre Léaud is hier inderdaad ijzersterk. Ik kan me vaak maar moeilijk in hem / zijn rollen verplaatsen (zag ook La Chinoise op dezelfde dag, maar daar speelt hij gelukkig een acteur ) en ook hier is hij aanvankelijk maar een rare opzichtige spraakwaterval. Door de lengte van de film ging ik hem echter steeds beter begrijpen en ook meer mogen; ik kon me iig wel voorstellen dat de twee vrouwen wel iets in hem zagen. De film bevat blijkbaar veel autobiografische elementen van Jean Eustache, maar ik stel me zo voor dat de rol die Léaud hier speelt ook niet ver van hem af ligt... en zo niet, dan is het alleen maar meer een bewijs van hoe goed hij het hier doet. Zijn twee vrouwelijke tegenspelers zijn minstens zo goed. Françoise Lebrun is echt helemaal mijn type (btw dit is ook degene die Lucsz bedoeld, Bernadette Lafont speelt de 'moeder' figuur Marie, een wat kleinere maar toch zeer belangrijke en goede rol)
de parodie en nachtmerrie opmerkingen van de commentatoren hierboven slaan redelijk nergens op, uiteraard.

JonathanRosenbaum.com » Blog Archive » The Way We Are

Nergens te koop?

Ik heb de film gepindakaast, maar nu ben ik opzoek naar de ondertitel ervan.

Iemand?

Dat lijkt me ook niet. Ik moest tijdens de film ook een aantal keer aan Before Sunrise/Sunset denken. Het is duidelijk te merken dat Linklater voor die film inspiratie uit deze film heeft gehaald.

La Maman et la Putain is overigens een lange zit, maar dat is absoluut niet erg, want de film is gelukkig erg goed. Ik had aanvankelijk wat moeite om in de film te komen, maar het voordeel van zo’n lange film is dat je er in kunt groeien. Dat gebeurde hier gelukkig ook.

De film bevat een hoop dialoog. Aanvankelijk lijkt het nogal losjes, maar naarmate de film me opzoog, viel me op dat de dialogen wel degelijk erg goed geschreven zijn. Sex, roken, drinken, muziek luisteren en met elkaar praten, vooral veel met elkaar praten, daar gaat deze film over.

Het knappe is dat de drie hoofdrolspelers mij enorm weten te boeien. Ze acteren alle drie behoorlijk sterk en het vele praten ging mij nooit tegenstaan, mede ook omdat de sterke sfeer erg losjes is. Verder is het statische camerawerk de moeite waard. De shots zijn lang en het zwart-wit geeft in combinatie met de stijlvolle Franse muziek altijd wat extra sfeer aan bepaalde scènes is mijn ervaring, zo ook hier.

La Maman et la Putain is een mooie film. Een erg goed drama over de liefde en persoonlijke relaties, die bijna veertig jaar later nog steeds actueel lijkt en niets aan kracht heeft ingeboet.

4,0*

Zet de Pernod maar klaar, paar pakjes Gauloises binnen handbereik....217 minuten Franse film uit 1973.
Dat maakt het een flinke kluif en dan nog eens zwart/wit, geen soundtrack-muziek en heel veel dialogen, maar zo aan het begin van een weekje vakantie hebben we er alle tijd en rust voor.
En het is na een wat kwakkelende eerste 20 minuten een magnifieke emotionele roller-coaster-ride, met fantastische rollen van de drie hoofdpersonages, geweldige dialogen, fantastisch camerawerk en een hevige intensiteit.
In 1960 zagen we in "Paris Nous Apparient" het bohemien-leven en dit is 13 jaar later...na de '68-revolutie...en inmiddels zijn de idealen verdwenen en beginnen de jaren 70 onverbiddelijk te komen....de eerste keer dat we een moderne supermarkt bezochten in de cinema-historie?
Wel gebleven de relatie-troubles in een driehoeks-verhouding en een heel klein beetje rebellie (Sticky Fingers!).
Er is tijd om af en toe een plaatje te draaien: Zarah Leander, Marlene Dietrich, Edith Piaf en er worden heel veel café's bezocht.
De laatste Nouvelle Vague-film? Zo ja, dan is het één van de toppers uit dit sub-genre.