Il Ladro di Bambini (1992)

Zeer mooie film, die mij ook een beetje aan Central do Brasil doet denken, al vond ik deze nog een tikkeltje beter zelfs. Het acteerwerk van alle drie de hoofrolspelers is voortreffelijk.
Ben het eigenlijk volledig met Intruder eens. Je ziet bij elk personage een soort van ontwikkeling tijdens de film. Alledrie hebben ze elkaar uiteindelijk nodig om meer zelfvertrouwen te krijgen en daardoor uiteindelijk ook weer positiever in het leven te staan. Alle drie zoeken ze ook steun bij elkaar als ze geconfronteerd worden met de harde en koude buitenwereld.
Wel is het verhaal enigszins voorspelbaar en is de film visueel bijzonder eentonig. Ondanks deze kleine minpuntjes is Il Ladro di Bambini gewoon een erg sterke en oprechte film waar ik zeer van genoten heb.

Een dikke 4,0*

Je hebt gelijk: ik verwar eenvoud (minimalisme, om het in een ander -isme uit te drukken) met nihilisme.
Het overige is echter persoonlijke perceptie. De schaarste is hier gewoon leegte (voor mij, niet voor jou), en zelfs als de hoop het haalt, het deed me allemaal niets.
Mag dat?

Zeker! Les goûts et les couleurs...

Het ging er me slechts om te wijzen op het feit dat de boodschap van de film geen nihilistische is, zelfs integendeel, ook al is hij inderdaad erg minimalistisch. Maar dat is nu dus opgehelderd!

Ok. Dat foute woordgebruik, het zal me geen tweede keer overkomen.

Een krachtige film die de kijker steeds meer pakt. Het begint wellicht wat onwennig en soms zelf clichématig en vervelend, maar als de film vordert worden de karakters van de drie hoofdpersonen steeds duidelijk en interessanter. Deze ontwikkeling wordt duidelijk versterkt door het sterke script en het goede acteerwerk. Echt een film om te onthouden, al is het alleen maar vanwege het prachtige laatste frame.

Het is pas echt triest als je een film van TV kijkt en de volgende dag erachter komt dat je dezelfde film gewoon in bezit hebt. De film zelf is een onvervalst monument voor de kinderen over de hele wereld. Hoewel het verhaal niet veel om handen heeft zijn het de personages die de film maken. Vooral de twee kinderen spelen de ontwikkeling zeer sterk. De regisseur Gianni Amelio zorgt dat de boodschap goed verpakt is zodat het nergens hinderend is. Deze kleine film verdient een groter publiek dan dat het nu kreeg. Geef het een kans en sluit de (wees)kinderen in je hart zoals ik dat deed.

Vreemd dat dit de enige film is van Gianni Amelio die in Nederland is uitgegeven!

Een integere film die aan de ene kant laat zien hoe harteloos instanties kunnen zijn en aan de andere kant ook een soort reisverhaal is.

Absoluut meesterwerk. Integer en sober verfilmd, al is het zware kost en geen aanrader voor liefhebbers van actie. Acteerwerk is van zeer hoog niveau en het verhaal is aangrijpend. Betere films ken ik eigenlijk niet.

Niet mijn ding.

Te troosteloos gespeeld en mijn bedenkingen gaan vooral uit naar de gemoedstoestanden van vooral het jongetje nadat hij weer wat vrolijker werd, die lach op zijn gezicht was te frappant aanwezig . Kon zelf ook moeilijk binding vinden met de personages.

Visueel zit het vaak wel snor maar stoorde me toch teveel aan het uitzichtloze verhaaltje waar te geen schot in zat.

Verre van vermakelijk 2.7*

Mooi bericht van Intruder hier op deze pagina, waarin de film uitstekend wordt weergegeven.
Ik vond zelf het feel-goodgedeelte van Il Ladro di Bambini zo tegen het einde het sterkste. Inderdaad vanwege de eenvoud ervan. Mooie scenes zijn die van het zwemmen, de moppen, het uitje met de twee francaises. Wel moet ik zeggen dat het echt bijzondere toch net ontbreekt. Cinematografisch komt de film soms wat belegen over: met name de buitenopnames zijn erg verouderd, de nachtshots daarentegen wel weer fraai.
Il Ladro di Bambini is dus een mooi, tikje te klassiek drama. Met een beetje extra lef had het wellicht meer kunnen zijn dan dat.

Schitterende film op alle vlakken.

Ik heb weinig acteurs op zo'n overtuigende manier zien spelen als hier. De term 'acteren' vervaagt en een manier van 'zijn' wordt ontwikkeld. Waren er maar meer van deze briljante mensen die nog de moeite doen om heel hun ziel in een personage te steken.

Het inerte verhaalverloop wordt op een haast perfecte manier weergegeven door het de juiste richting uit te sturen. Terwijl anderen veel scènes als irrelevant beschouwen, zie ik ze eerder als noodzakelijk. Ze nemen de tijd om even stil te staan bij de situatie, wat de kijkervaring alleen maar hoger en hoger tilt.

Hert camerawerk is niet bepaald schitterend te noemen, maar heeft toch iets speciaal en staat niets in de weg. Het ziet er allemaal wat dof en somber uit, wat hier derhalve subliem uitkomt.

Weinig films vertellen zo'n aangrijpend verhaal en slagen er ook volledig in de kijker te fascineren gedurende de hele rit. De evolutie die de drie personages doormaken is ontzettend goed uitgewerkt. Il Ladro Di Bambini is een ontdekkingsreis, waarin je eigenlijk verder moet kijken dan je neus lang is, in plaats van zomaar te aanvaarden wat je ziet. Deze film speelt zich voor het grootste deel onderhuids af.

Topper.

Een vrij cliché verhaal over drie personen die elkaar niet uit kunnen staan, maar gedurende een reis naar elkaar toegroeien die ook nog eens filmisch weinig bijzonder is. Wat moeten we ermee? Gewoon kijken zo blijkt, want ondanks dat het allemaal wel erg voorspelbaar is wordt het geheel toch de moeite waard door de integere uitwerking. Geen sentimentaliteit, maar oprecht verteld en mooi geobserveerd. De drie hoofdacteurs zijn allemaal fantastisch. Mooi vooral hoe dat jongetje ook echt een jongetje kan spelen, zeker bij traumatisch getinte kinderrollen zie je dat niet vaak.

Interessant is wat er op het einde met de caribinieri gebeurt. Dat hij de woede van zijn meerdere op zijn hals haalt vinden wij als kijker onrechtvaardig, maar eigenlijk is het wel logisch, want al zijn acties zijn nogal roekeloos en dom. Dat juist uit zoiets iets moois komt geeft de film iets extras.
4*

Wat een verschrikkelijke saaie film. Kon de oogjes niet tot nauwelijks open houden.

Er gebeurd weinig bijzonders. Alleen de hechte band die Antonio met de kids op bouwt zorgt voor wat mooie vermakelijke beelden. Maar verder erg matig allemaal!

Mooi drama, die ik dankzij de pakketservice heb gezien. Een goed punt van de film is, dat het nooit vals sentiment wordt. Het blijft aangrijpend, zonder dat het te overdreven wordt.

Het verhaal is hier en daar wat cliché, maar het is erg mooi om te zien dat de drie personen steeds meer naar elkaar toe groeien, naarmate de film voordert. Dat zorgt voor een paar erg sterke scenes. Verder was het acteerwerk uitstekend, ook van de jonge kinderen. De film begon wat traag, en ik had een beetje moeite om erin te komen. Later in de film paste de traagheid er juist erg goed bij. De film verliep lekker langzaam, zonder overhaaste momenten. Het einde was dan ook erg mooi.

Een goeie film dus. Met sterke acteerprestaties, en ook visueel zat het allemaal goed. Simpel verhaaltje, waar dus vooral de ontwikkeling van de relatie tussen de kinderen en Antonio centraal stond. Over het algemeen een sterke film, die zeker aan een herziening toe zal komen.

3,5* met een grote kans op verhoging