The Last Wave (1977)

Prima mysterieuze thriller van Peter Weir, deze opvolger van het bekendere Picnic at Hanging Rock.

Deze vroege film van de Australische regisseur verteld op sfeervolle en kalme wijze een intrigerend verhaal dat bol staat van de (Aboriginal)mystiek en dat boeiend blijft tot het eind.

Sterk geschoten, met vele duistere, onheilspellende momenten en een heerlijke dromerige sfeer.

De tegenstelling tussen het moderne, rationele denken en de cultuur van oudere beschavingen is een belangrijk thema in deze film, waarin bizarre natuurgebeurtenissen (zoals plotselinge hagelbuien midden in de woestijn, modderregens en een kikkerplaag) voorafgaan aan een apocalyptische climax.

Uitstekende sfeervolle donkere film van Weir.

aboriginal mystiek. erg goed.

erg traag, zeker voor deze tijd, en vaag en met een onduidelijk einde, waarom niet de waves laten zien ? De aboriginal mystiek is mooi, maar wat minder opzienbarend tegenwoordig. Wel goed geacteerd, maar voldeed toch niet geheel aan de verwachtingen, eerlijk gezegd vond ik het weinig mysterieus (helderziendheid is toch gewoon) en weinig thrillerachtig (wat is er zo spannend) , meer sfeer scheppend, het is zijn ontdekking van zijn helderdromen.

Na Picnic at Hanging Rock maakte Weir opnieuw een vrij sprirituele film. Maar deze film is helaas veel letterlijker en meer plotgedreven. Dat is jammer want de film is op zijn best in de droomtijd stukken. Het einde is vrij onwerkelijk door de verwarring van realiteit en fictie. Maar het had allemaal nog wel ietsje intenser en consequenter gemogen.

Wel aardig, niet meer.

Deze fiim ooit een keer gezien op tv. Wel mysterieus, wat ik me er nog van kan herinneren. Hoop hem een keer op dvd te vinden.

Een goeie thriller van Peter Weir waarin het leven van Aborignals centraal staat.

Over de film:

In an interview on the Criterion Collection DVD release, director Peter Weir explains that the film explores the question, "What if someone with a very pragmatic approach to life experienced a premonition?”

Australische mystiek.

Dat Criterion het wel vaker bij het juiste eind heeft bewijst hun release van deze vergeten, maar prima thriller uit Australië. Het is met name het onderliggende mysterie dat de kijker aan het scherm gekluisterd zal houden alsmede de lang uitblijvende ontknoping, die met lef wordt gebracht. Sfeervol en spannend.

Zeer goed.

In de herziening!

Advocaat Richard Chamberlain verdedigt 5 van moord verdachte Aboriginals en ondertussen is Australië in de ban van vreemde weersverschijnselen.

Peter Weir in de tijd dat ie nog geweldige lichtelijk vervreemdende films maakte.

Goeie film over een advocaat die wat over zichzelf te weten komt als hij een moordzaak aanneemt. Een redelijk mysterieus plot dat zich langzaam ontvouwt. Sfeervol, vooral vanwege de aanhoudende regen. De film werkt soms bijna hypnotiserend door het trage tempo en de soundtrack.

In deze vreemde, duistere mysteriethriller, met bedrieglijke voortekenen, stonden de tegenstellingen tussen twee verschillende culturen centraal. Jammer dat de herhaaldelijke onderbrekingen en toevoegingen de vaart uit het verhaal haalden; daardoor boeide de film niet en ontbrak de hartstocht. Richard Chamberlain bewees in de rol van de jonge, naïeve en principiële advocaat, een veelzijdig acteur te zijn.

Deze film heb ik vroeger ooit op tv gezien.

Volgens mij ergens eind jaren 70. Ik kan me de film niet meer goed herinneren maar weet wel dat ik het toen een hele spannende film vond. Ik weet niet wat ik er nu van zou vinden, maar ik ga proberen of ik de film ergens kan vinden zodat ik er nog eens naar kan kijken. Ben wel benieuwd of ik het nog steeds een goeie film vind.

Vooral de soundtrack viel me zeer positief op. Met een paar minimale geluiden max. effect.

Peter Weir blijkt wederom een interessante filmmaker, wiens neiging tot mystiek en eigenzinnigheid ik wel kan waarderen. Picnic at Hanging Rock was een tijd terug erg goed bevallen, en ook deze was ik erg benieuwd naar. Het is een thriller over een advocaat die een aantal aboriginals moet verdedigen tegen een aanklacht voor moord, en dit alles terwijl er nogal atypisch weer over Australië hangt. Het aspect van de moordzaak is redelijk maar niet heel veel meer dan dat, maar de continue dreiging dat er meer achter eigenlijk alles wat gebeurt zit, die is erg sterk gedaan. Mooie suggestieve film, met mysterieuze beelden en inderdaad een minimalistische maar effectieve soundtrack helpt daar ook bij. De film sleept soms wel een beetje, maar uiteindelijk ben ik toch wel fan van dit soort mysterieuze sfeertjes. Een welverdiende 3.5* wat mij betreft.

“Are you Mulkurul?”

Deze apocalyptische eco-mengelmoes van regisseur en co-schrijver Peter Weir, laat je kennis maken met het mystieke en spirituele van de Aboriginals-cultuur. De film begint veelbelovend, met een wonderbaarlijk griezelige scène op een schoolplein (waar hagelstenen uit een wolkeloze lucht vallen) Echter daarna veranderd de film in een soort rechtbank-thriller en volg je een Australische belastingadvocaat, geboren in Zuid-Amerika, (gespeeld door Richard Chamberlain), die wordt gevraagd om de zaak van vijf aboriginals op zich te nemen deze worden beschuldigd van moord. En terwijl mysterieuze weeromstandigheden Australië teisteren wordt ook zijn 'normale' gezinsleven op zijn kop gezet. Zeker, het script staat vol met intrigerende, occulte en apocalyptische ideeën, maar het mist veel samenhang. En door de uiterst langzaam opbouw die vooral diepgaand en serieus wil zijn, is er maar weinig sprake van spanning. De film bezat wel een fascinerende verontrustende sfeer maar het uiteindelijke eindresultaat was voor mij toch een beetje teleurstellend.

The last wave begint met een voorbode van een Apocalyps. Hagelstenen in de woestijn, Stortregens die files veroorzaken, zwarte regen die zomaar uit de hemel komt vallen. Centraal staat het verhaal van een advocaat die verdachten van een moord moet verdedigen. Zowel de daders als het slachtoffer zijn Aboriginals. Regisseur Peter Weir trekt de lijn van zijn vorige film Picnic at Hanging rock door. Een raadselachtige gebeurtenis die zijn oorsprong vindt in het mystieke. Met The last wave mengt Weir spiritualisme met een rechtbankdrama. Het eerste werkt uitstekend. De advokaat krijgt dromen die een geheim met zich meebrengen, krijgt visoenen van een toekomst die zijn ondergang tegemoet gaat, de cultuur van Aboriginals die hun rituelen als wet zien. Fascinerende scenes met puike score (waarin instrumenten als de didgeridoo gebruikt worden om een dreiging weer te geven). Echter, het rechtbank gedeelte (zeg maar het plot) is vrij standaard, de spanningen binnen het gezin eerder standaard.

The last wave mist dus samenhang en dat is meteen mijn voornaamste kritiek en de reden waarom ik niet volledig mee was tot aan de finale die mij eerder onverschillig liet.

Toch een lichte tegenvaller deze The Last Wave. De film weet nochtans goede punten te scoren qua sfeer, want de bizarre natuurverschijnselen en de regen die constant in de film aanwezig zijn, leveren wel een mysterieus sfeertje op. Ook de soundtrack past hier heel erg goed bij.

Jammer genoeg heb ik zelden op het puntje van mijn zetel gezeten. Van de droomscènes van David had ik meer verwacht, want beklijvend wordt het nooit. Het is toch vooral een verhaaltje dat wordt afgeraffeld zonder dat er echt spanning gecreëerd wordt. Enkel een momentje zoals wanneer één van de dochters opmerkt dat Charlie voor het huis staat, zorgt voor wat opwinding.

Verder wordt de film gekenmerkt door veel symboliek en spiritualiteit van de Aboriginals en een naderende apocalyps, maar echt intrigerend vond ik het nooit worden.

2.5*