Il Divo (2008)

Fijne Sorrentino weer. Hij wil zijn magistrale gevoel voor beeldtaal en thematiek nog niet perfect samen te smelten maar een unieke feel blijft zijn cinema wel hebben. Bij This Must Be The Place ging hij wel pijnlijk de fout in en dingen te matchen die conflicten oproepen maar bij Il Divo deed ie het gelukkig beter.

Zijn dynamische cinematografie is weer eens magistraal en gelukkig weet ie nu wel een narratie en sfeer te creëeren die passen bij zijn dromerige manier van beeld vangen. Gelukkig gaat ie niet voor een realistische capture van Il Divo maar geeft hij de voorkeur aan een surrealistische aanpak, wat echt erg goed werkt. Fijne mix van pop en klassiek ook. Gabriel Fauré's "Pavane" werkt altijd.

Sorrentino en Servillo als duo zorgt altijd voor vuurwerk en ook hier komt hun chemie weer prima tot ontbranding, en Servillo lijkt ook het beste in Sorrentino naar boven te brengen. De surreëele aanpak en de beeldtaal van Sorrentino zorgen voor een mooi samenspel. Deze zou bij herziening nog wel kunnen groeien. This Must Be The Place was hopelijk maar een incident. Dat antwoord krijg ik morgenochtend met La Grande Bellezza.

EIndelijk eens een film waarbij ik geen probleem heb om het verhaal te volgen, dat is er namelijk niet.

Duurde even een kwartiertje voordat ik daarachter begon te komen, aanvankelijk dreigde inderdaad een niet te volgen warboel.

Met een om deze film uit te kunnen kijken noodzakelijke dosis welwillendheid duikt er een andere laag op, het gaat niet eens over Andreotti. Waarover dan wel?

Moeilijk te zeggen, daarom is het ook een film : een kaleidoscopishe stortvloed aan impressies d.m.v beeld en geluid die rond de essentie wervelen van thema's als waarde/zin-vol versus totale futillitiet en toeval versus de wil van God.

Ik heb hier op Moviemeter zelden zoveel gewichtige superlatieven gelezen als bij deze film, met name over de beeldtaal, het visuele, de muziek, de acteerprestaties, de "art direction", de cinematografie, die ik trouwens allemaal onderschrijf. Alleen begrijp ik niet goed hoe al deze uitgesproken cinematografische loftuitingen te rijmen zijn met de relatief lage gemiddelde score. Moviemeter gaat toch over cinema?

cinematografie behelst met name het visuele. Er zijn nog wel meer aspecten aan een film.

Begin 2009 schreef je:

"... een grote karikatuur van Andreotti en de hele politiek. daarom wordt het enorm afstandelijk, warrig en soms zelfs wat surrealistisch. Volkomen misplaatst allemaal, ik snap echt niet wat voor bedoeling hij hiermee heeft."

Kort daarna werd het:

"Kennelijk bedoeld om de politiek echt als een hel te zien of zo, maar om te zeggen dat het niet karikaturaal is lijkt me onmogelijk."

En nog iets later werd het zelfs:

"Over the top met een bedoeling is nog steeds over the top."

Nog los van een zekere tegenspraak in je commentaar, is dat "karikaturale"/"surrealistische"/"over the top" niet net wat cinema de moeite maakt (of tenminste kàn maken), kos? En behoort dat aspect niet ook bij het "cinematografische"?

Dat kan ja. Maar hoeft niet. Het kan ook totaal verkeerd uitpakken.

En ik zie niet echt welke tegenspraak je bedoelt. Integendeel.

Tegenspraak i.v.m. Sorrentino's "bedoeling".

Oei. Sorrentino heeft dus wel degelijk twee kanten voor mij. In nog sterkere mate dan in Le conseguenze en This must be the place vind ik de hoofdpersoon van Il divo zo weinig interessant, dat de film een moeizame zit wordt. Dit soort berekenende figuren en hun strategische moordpartijen, stomvervelend is het. De poppy vormgeving van Sorrentiono gaat dan alleen maar irriteren, en zo eveneens in het nadeel werken van de film. En dat ik niet elk vermoord gezicht kan plaatsen is niet zo erg, maar bijvoorbeeld de scene met de bezoekende vrouw die het kantoor betreedt, je hebt geen idee waar dat over gaat en zo blijft het een op zichzelf staand moment dat niks teweegbrengt bij de kijker. Belangrijkste advies aan de regisseur: bevolk je films minder met leeg en onveranderlijk bordkarton en meer met melancholische, zoekende karakters.

Een moeilijk te beoordelen film vond ik. Aan de ene kant een vrij flitsende film met de technische wijze waarop de film werd gebracht, maar aan de andere kant ook stug met de vele personages die de revue passeren in heden en verleden waarbij je als niet-Italiaan niet altijd even veel herkenbaarheid in terugvindt. De personages worden dan wel geïntroduceerd met een wat ondertiteling, maar het was voor mij gewoon too much information.

Ondanks dat Sorrentino zijn best doet om de informatie catchy te maken, slaagt hij hier niet altijd in. Het springt te veel van het ene naar het andere. Ik miste samenhang en een duidelijk plot. Het voelde te fragmentarisch aan.

Interessant was wel het personage Andreotti die uitstekend gestalte werd gegeven door Toni Servillo. Een mysterieuze man die aanzien afdwong door zijn stoïcijnse optredens. Een film die toch wat voorkennis vereist al maakt het visuele technische aspect op sommigen momenten veel goed.

Ik had gelukkig al wat kennis van de Italiaanse politiek en geschiedenis waardoor ik de personen en gebeurtenissen wat sneller kon plaatsen, desondanks is het zaak goed je aandacht erbij te houden. Ondanks de schitterende beelden en geweldige acteerprestaties van Servillo, de film voor mij wat te droog.

Oervervelende film over de machtige italiaanse politicus Andreotti (Toni Servillo), die in het Italië van de jaren '90 zijn tegenstanders zonder pardon uit de weg laat ruimen. De vreemde hoofdpersoon, die als een soort gebochelde vampier door het beeld schuift, levert niet bepaald flitsende cinema op, hoe regisseur Paolo Sorrentino ook zijn best doet, met virtuoze cameravoering en hippe montage. Aan de voortdurende stortvloed van namen en gezichten valt geen touw vast te knopen en van enige verhaalsopbouw is geen sprake.