Il Divo (2008)

Hij is te koop! @ Freerecordshop.

Mooie montage, prachtige muziek wordt afgewisseld met ongelofelijke kloteherrie. Andreotti deed me met zijn stijve houding af en toe aan Ad Melkert denken.

Dat er moelijk wordt gedaan over een land als Bulgarije in de EU en een boevenland als Italië er ook gewoon bijhoort, is eigenlijk best wel bizar.
Ik ben in politiek geïnteresseerd, kan me de terreur in Italië ook nog wel herinneren uit de nieuwsreportages, maar in Il Divo proberen ze het allemaal zo moeilijk mogelijk te maken, zodat je na 10 minuten al niet meer weet wie wie is, en dat wordt er gedurende het verloop van de film niet beter op.

Houd je hoofd erbij, zou ik willen adviseren, maar zelfs dan geef ik geen enkele garantie dat je het nog kunt volgen.
Dat interessantdoenerij (zo zie ik het in dit geval) vind ik dan ook het grote manco, en vandaar mijn matige waardering.

Een prima film voor wie een beetje kennis heeft van en interesse heeft voor de Italiaanse politiek, maar voor mij persoonlijk ging het allemaal te snel en fragmentarisch om er een touw aan vast te kunnen knopen. Ik had verwacht dat sfeertekening en fotografie me toch wel bij de les zouden houden, maar ik moet bekennen dat dit niet overweldigend genoeg bleek om me toch met veel plezier naar de film te laten kijken. Sterkste vond ik hoe het hoofdpersonage neer wordt gezet; wat een kop, wat een man, die stoïcijnse blik, een karikatuur van zichzelf. Als portret heel geslaagd, maar als film bood het mij te weinig vermaak.

Zoals in vele reviews al geroepen is, een onbegrijpelijke film. In begin hoop je nog dat je na enige tijd het verhaal duidelijk zal worden, maar helaas. Ik houd echt wel van politieke films, maar hier was geen doorkomen aan. Het is dat ik gewoon alles af wil kijken waaraan ik begonnen ben, maar deze film was a hell of a job...

@The Goss

Niet getriggerd door de fantastische muziek en de nog fantastischere beelden met kleurrijke, ja, geweldige personages?
Dat verhaal is onbegrijpelijk, dat maakt het niet makkelijker, maar was het nou zo'n straf?

@ Ciai.

Ik vond Andreotti bijvoorbeeld krachtig neergezet, maar dat maakte nog niet dat ik dit een mooie film vond om geboeid naar te kijken en dat is en blijft voor mij toch een vereiste om een film tot goed te kunnen bombarderen. Het is niet erg om eens een niet geheel makkelijke film te kijken (andersom is het trouwens ook niet erg om eens een film te kijken waarbij je het verstand op nul moet zetten) maar ik vond het toch een redelijke straf om naar te kijken.

Ik weet niet veel van de Italiaanse politiek, behalve dat ze ongeveer elke 9 maanden een nieuwe regering hebben en er nu een idioot aan het hoofd staat. Van Androtti wist ik nog minder en deze film heeft dat inzicht nauwelijks vergroot. De film is warrig en probeerd veel te veel in korte tijd te vertellen. Daarnaast is de hoofdpersoon zo ondoordringbaar dat het me ook nog eens geen donder kon schelen. En dat is jammer, want op audio visueel gebied is het best aardig. 2* voor deze mislukking.

Il Divo lijdt aan hetzelfde euvel als zijn voorganger The Family Friend. Sorrentino presenteert wederom een film die beschikt over bergen potentieel, maar de aspiraties worden niet helemaal waargemaakt. Hij vergeet om zijn scenes uit te bouwen waardoor hij niet bij machten is om zijn kijkers onder te dompelen in zijn aantrekkelijke visuele wereld. Qua muziek is Sorrentino er op vooruit gegaan in die zin, dat hij zijn muziek niet al na een paar seconden afkapt.

De aanpak van Sorrentino om zo `n serieus onderwerp tot bloei te brengen werkt aanvankelijk wel goed. De manier van acteren oogt opzettelijk theatraal, waardoor de muur tussen mij en de saaie politici alvast een stuk kleiner wordt. Het gebruik van tussentitels die over het scherm zweven en achter daken en andere voorwerpen verdwijnen/opdoemen, vond ik zeker geslaagd te noemen.

2008 was volgens velen het jaar van de wederopstanding van de Italiaanse film met grootmachten als Gomorra & Il Divo aan het roer, helaas zijn beiden door mij (veel) te licht bevonden. 3,5*

Een van de beste films die ik dit jaar heb gezien, alles klopt aan deze film van het acteerwerk tot aan de muziek. Ik heb de film 2 keer gekeken omdat ook ik moeite had met het bij blijven van deze film. Na deze ervaring mag Andreotti zich van mij tot een meester noemen.

Ik heb in een recensie gelezen dat Il Divo een verbijsterend reëel beeld biedt van hoe men in Italië een land runt. Ondanks het goede acteren was het voor mij een slaapverwekkend geheel, waar geen einde aan leek te komen.

Cinematografisch vond ik het alleraardigst, maar het verhaal is net een bord spaghetti, erg warrig dus. Alle namen met bijbehorende belangen zijn wel erg moeilijk uit elkaar te houden, waardoor ik de interesse helaas een beetje begon te verliezen. Cinematografisch dus goed, acteurs verdienen ook een pluim, muziek was mi. in orde, alleen jammer van het verhaal.

Interessante film met mooie plaatjes en schitterende muziek. Mr Servillo als Andreotti vind ik overtuigend.

Hele goede film vind ik dit. De manier waarop Andreotti wordt neergezet vind ik absoluut geniaal. Het originele camerawerk en de sfeer die de film ademt bevallen mij ook.

Het enige nadeel is de ietwat rommelige opbouw van het verhaal. Dit kwam o.a. door de, voor mij, niet zo duidelijke introducties van de personages. Ondanks dat minpunt, vind ik de rest van de film zó goed, dat ik dat minpunt een beetje kan vergeten.

Het gemiddelde op MM valt me tegen. Il Divo verdient naar mijn mening meer waardering.

Pfoe, wat een film...

Bijzonder fragmentarische film met een rist aan personages die allemaal wel worden voorgesteld met leuke ondertitels maar het zijn er zo veel dat het moeilijk is om de draad van het verhaal te volgen. Bankiers, ministers, zakenmannen, maffiosi, spijtoptanten, rechters enz...

Ben redelijk vertrouwd met Italiaanse politieke geschiedenis, namen als Craxi, Moro, Brigate Rosse, DC, Falcone, Tangentopoli kan ik wel plaatsen, maar dan nog blijft dit een film die moeilijk te volgen is. Zeker niet voor iedereen. Op zich is het geen ramp dat je niet iedereen kan plaatsen, uiteindelijk komt het erop neer dat Andreotti zich met heel wat (malafide?) personen omringde, en wel op zo'n manier die het voor het gerecht schijnbaar onmogelijk maakte om de man daadwerkelijk te veroordelen: ingewikkeld dus.

Visueel is deze film ronduit fantastisch.. Sorrentino geeft een geweldige swung en stijl aan de film die het gewoonweg prettig maken om ernaar te kijken. En dan nog die prachtige muziek, hemels!

En niet vergeten: Toni Servillo die geweldig is als Andreotti. Zijn maniertjes, z'n loopje, z'n cynisme...behoorlijk komisch. Maar tegelijkertijd behoudt hij 's mans ondoorgrondelijkheid en mysterie. Zitten ook een aantal memorable scènes is: Andreotti's monoloog waar hij "schuld" bekend, het tedere moment tussen hem en z'n vrouw Livia terwijl op de achtergrond één of ander Italiaanse popsong klinkt, erg mooi.

Het visuele en de muziek plus de acteerprestatie van Servino halen het uiteindelijk boven het ondoorgrondelijke verhaal.

Wel vervelend: de ondertitels. Als er een Italiaans stukje tekst in beeld kwam verscheen daaronder de vertaling en daaronder nog eens de NL-ondertitel (omdat er toen ook gesproken werd). Drie lappen tekst dus, erg onoverzichtelijk en storend.

Moeilijk te volgen en vrij ontoegankelijke film over de Italiaanse politici Andreotti en zijn vermeende connecties met de mafia. In het begin meteen al komen er flink wat namen en gebeurtenissen voorbij gevlogen waarbij enige voorkennis toch wel vereist is.
Visueel gezien is de film erg sterk waarbij het camerawerk uitmuntend (een aantal lange en moeilijke shots). Ook de hoofdrol van Toni Servillo is uitstekend, en de ondoorgrondelijkheid van het personage komt goed naar voren.

mee eens! na een uur afgezet ongelooflijk wat een film dit

Wauw wat is dit toch een prachtige film, prachtig gefilmd met heerlijke originele camera vondsten, prachtige muziek en mijn god wat een geweldige rol speelt die Toni Servillo zeg echt waanzinnig goed, elke keer als ie in beeld kwam begon ik bijna te watertanden.
Maar goed wat is het daar (ook) een rotzooi zeg, ik ben nu 43 en ik begin steeds meer in een misantroop te veranderen en dat vind ik echt zwaar kl*te!!
Tuurlijk zijn er ook lieve, aardige en hulpvaardige mensen maar daartegen over staan zo ontzettend veel rotmensen dat ik er moedeloos van word.
Zo das ook weer van mijn hart.
Maar die Italianen hadden kunnen weten dat de borst geen zuivere koffie was want het is toch vragen om ellende als je de ééneiige tweeling broer van Nosferatu de touwtjes in handen geeft.

Biografische filmen, het ligt altijd wel moeilijk, en het ene levensverhaal, of een gedeelte daarvan, leent zich beter tot het maken van een film dan een ander.
Dit is weer zo'n verhaal, dat op zich wel interessant is, maar zich niet leent tot een verfilming ervan, tenzij je van een oersaai verhaal houdt.
Ik kan niet zeggen dat dit deel uit Andreotti's leven me kon boeien, integendeel, het is 'boring' tot en met, een slaapverwekkende vertoning, van begin tot einde, ondanks de toch wel treffende gelijkenis, en goede vertolking van Toni Servillo.

Interessant om heir een paar moorden de revue te zien passeren die ik 3 weken geleden nog bij The Godfather III heb zien passeren. En hoewel de trilogie mij zeer genegen is werden de moorden hier toch een pak killer voorgesteld. De rets had dan wel wat minder schwung, maar met zo'n personage is het natuurlijk niet zo evident.

Sublieme art direction, prachtige beelden.

… en een geweldig shot: een close-up op Toto Riina waar je nog een piepklein plasplekje op zijn broek zag. Du jamais vu …

Na Le Conseguenze dell'Amore komen Sorrentino en Toni Servillo weer in actie. Een ding weten we wel over Sorrentino (na ook wat van de aankomende This Must Be The Place te hebben gezien) Met muziek en soundtracks kan je bij hem echt niet klagen want daar lijkt hij ook veel aandacht aan te besteden. Il Divo is wederom weer een mooi opgebouwde politieke thriller en hierin worden alle politieke moorden keurig op een rijtje gezet en is Andreotti de enige activist op dat moment die ermee weg lijkt te komen. Wat ik wel weer vond is dat Il Divo vaak erg complex werd waardoor het moeilijk te volgen was. De ene keer is hij activist en de andere keer word het een potentiele verdachte maar echt een samenhang lijkt wel erg diep te zijn verstopt. Wat nog niet wil zeggen dat dit slecht is. Wat opbouw en montage slaagt Sorrentino hier weer in. Die gezicht van Toni Servillo aan het eind lijkt precies op het einde van The Consequences of Love. Je ziet het gewoon meteen. Het naschrift is dan ook weer best vaag. Andreotti word schuldig gevonden, en nu ineens is hij onschuldig, dan inene is hij weer schuldig verklaard, dan inene gebrek aan bewijs, weer schuldig, ping, pong, ping, pong. Mmmh.

Maar desalniettemin een mooi filmpje. Knap en creatief gemaakt met ook hier en daar verborgen humor.

3,5*