Zelig (1983)

Erg goed uitgespeelde one-joke-movie. Het zogenaamde archiefmateriaal ziet er geloofwaardig uit, wat alleen maar bijdraagt aan de kracht van de film. De film had zeker niet langer moeten duren. Als je niet beter wist, zou je deze nepdocumentaire nog geloven ook.

Zalige Woody Allen. De 'documentaire' is briljant in beeld gebracht. Allen weet de oude nostalgische sfeer - zoals ie vaker heeft laten - prachtig op het scherm te brengen. Het gebruik van archiefbeelden is briljant gecombineerd met het opgenomen materiaal, en alles ziet er schitterend uit. We zien hem zelfs naast Hitler verschijnen! Inhoudelijk is ie ook zo ongelofelijk sterk. Het kameleonidee is natuurlijk zoiezo al een briljante metafoor voor een groot menselijk/maatschappelijk probleem, maar daarnaast laat ie ook genoeg kritiek doorschemeren; de allesverdraaiende media, de verschrikkelijke hypes, de massa die altijd op zoek zijn naar een held en een zondebok; het o zo tolerante Amerika staat hier met z'n broek naar beneden. Maar het is ook gewoon heerlijk komisch. De transformaties zien er geweldig uit, de liedjes zijn hilarisch, en het wordt een waar genot als we de witte kamer sessies bekijken, waar we Woody dan eindelijk in de rol van Zelig (en anderen) zien kruipen. Leukste was toen hij onder hypnose was; `No more pancakes...` Briljant werk, zowel technisch, inhoudelijk als op komisch gebied. Meesterlijk!

4,0*

Het 'mocumentary' concept is in Zelig tot in de puntjes uitgewerkt: zeer gedetailleerd, zowel de interviews als de archiefbeelden ogen authentiek. Hier moet enorm veel werk in gegaan zijn. Bovendien is de opzet op zich erg origineel (nagedaan door Forrest Gump) en inhoudelijk best interessant, op vlak van maatschappijkritiek dan.
Maar of de film echt grappig is? Helaas slechts sporadisch. Ik vond de humor bij momenten zelfs nogal geforceerd komen. Ook de voiceover wordt al snel eentonig (ook al duurt de film maar 79 minuten) en ik hoor Allen vooral graag neurotisch ratelen: in deze film heeft hij nauwelijks een speaking part. Daarnaast speelt hij een heel ander personage dan gewoonlijk, veel minder hectisch en zelfbewust.
Al bij al is de documenaire aanpak dus het grootste nadeel van de film. Een gewone lineaire film had waarschijnlijk leuker geweest.

juist sterk dat je in deze film Allen nu en dan neurotisch ziet doen maar het niet kunt horen. Dat versterkt het documentaire karakter.daarnaast ben ik het totaal met je oneens dat een gewone lineaire film leuker was geweest. (gaat er dan ook een beetjeom wat je dan onder leuker verstaat). Het gehele verhaal, het onderwerp, alles hier leent zich juist voor een documentarevorm. dat maakt Zelig zo sterk. Alslineaire film was het gewoon flauwekul geweest.

Nogmaals, ik vind de aanpak origineel en de uitwerking briljant. Maar echt 'grappig' vond ik het helaas zelden..

...........ik ben blij dat ik blijkbaar een aantal kritiekpunten in je eerdere post heb weggenomen

Knap gemaakte mocumentary van Allen.

Ik ben het eigenlijk wel helemaal eens met de mening van Yeyo. Op de uitwerking van de film is niets aan te merken. De film is ontzettend knap gemaakt en Allen weet zichzelf enorm goed in de oude opnames te verwerken. Zo goed zelfs, dat het niet van echt te onderscheiden is. Daar moet echt een enorm werk ingezeten hebben. Het verhaal is daarnaast op papier best absurd. Maar ik kan me bijna niet voorstellen dat iemand die Allen niet kent hier in zou trappen, maar goed dat weet je natuurlijk nooit.

De film zelf heeft zeker enkele grappige momenten, maar is over de gehele linie toch wel minder grappig dan ik hoopte. De transformaties zijn erg goed gedaan en ook het moment dat bekend wordt dat Zelig verschillende kinderen en vrouwen heeft, is best hilarisch. Daar tussendoor vond ik de pogingen tot humor vaak wat minder geslaagd. Ook de voiceover begint ondanks zijn authentieke stem richting het einde wat te vervelen.

3,0*

Op zich wel leuk bedachte, goed uitgewerkte, sfeertreffende en inhoudelijke mockumentary, maar als ik deze vergelijk met Forgotten Silver vindt ik die toch beter uitgewerkt en geloofwaardiger. Ik wist van beide films dat ze niet echt waren, maar Zelig had ik gelijk door natuurlijk, maar dat komt omdat Allen zichzelf er in laat rondlopen. Juist de typische Allen-grappen vond ik hier beetje misplaatst, al moest ik wel vaak grinniken.

Maar in tegenstelling tot Forgotten Silver is deze mockumentary niet bedoelt om mensen op het verkeerde been te zetten. Men wist van te voren al dat het een nepdocumentaire was, waar Forgotten Silver aanvankelijk als een echte documentaire op televisie werd vertoond. Zelig is vooral een klein experiment in vorm, waarbij de docustijl ook een contrast creëert die het absurdisme alleen maar vergroot. Dit is bedoelt als absolute nonsens.

Ik ken Forgotten silver niet en kan dus niets zeggen over de vergelijking. Maar wat The One Ring hier aangeeft klopt natuurlijk als een bus. Alleen al het feit dat Allen zelf de hoofdrol speelt geeft aan dat dit niet serieus moet worden genomen. Ook de 'ziekte' van de hoofdpersoon is natuurlijk flauwekul. Ik zie deze film dan ook niet zozeer als een poging mensen op het verkeerde been te zetten door de film een documentaire-achtige vorm mee te geven, maar meer als een poging om een eigenlijk volstrekt flauwekul-verhaal op een bijna geloofwaardige wijze te brengen. En daarin, vind ik, is men geslaagd. Het feit dat het quasi-positief wordt gebracht en toch nog een aantal erg leuke grappen bevat, maakt dit alleen maar sterker.