Non Si Sevizia un Paperino (1972)

Fulci toont met deze film toch echt aan een wel heel begaafde filmmaker te zijn met een bijzonder gevoel voor timing én verhaal. Dat dit laatste in zijn latere horrorfilms niet terugkomt is een zonde want Non Si Sevizia un Paperino verteld het rauwe en pijnlijke verhaal van een dorpje wat getijsterd wordt door een kindermoordenaar waarin het verhalend element erg sterk naar voren komt en waarbij emoties met momenten zeer sterk zijn uitgewerkt. De scene in het bos waarbij het kinderarmpje gevonden wordt is in mijn ogen één van de meest confronterende momenten uit de filmgeschiedenis. Ook hoe hij de bruutheid van de dorpsbewoners toont, geweldig! Beste film Fulci!

Mijn goeie god wat een wereld film is dit zeg, echt heel erg genoten.
Jammer dat ik hem al heb gezien want nu blijft er nog maar één over van L.C. die ik nog moet zien. (The psychic)
Als ik geweten had dat deze film zo goed was had ik er waarschijnlijk wel meer mijn best voor gedaan.
Oke, de film, erg spannend en best wel luguber, het expliciet in beeld brengen van het wurgen van een kind kon toen (gelukkig) nog, niet dat ik daar op kick ofzo maar die dingen gebeuren jammer genoeg dus waarom zou je je ogen daarvoor moeten sluiten, best wel confronterend toch?
De mooiste scene van L.C. blijft voor mij het einde van de Beyond maar die scene op dat kerkhof staat vanaf nu op 2!!
Werkelijk een fenomenale scene die me lang bij zal blijven net als de perfect gekozen muziek.
Wel leuk dat hij ongeveer hetzelfde 10 jaar later zou gebruiken in mijn favoriete L.C. film. (De afranseling met kettingen)
Absolute aanrader!!!!!!!

Whoeha, net deze poster gekocht op E-bay, wat is het leven toch mooi

Eén van de eerste Fulci-films in het horror/giallo-genre, later zou ie defenitief de Italiaans "master of gore" worden met klassiekers als Zombi 2, The New York Ripper en The House By The Cemetery.
Misschien speelt hier het verhaal een nog wat grotere rol dan gebruikelijk bij Fulci, dat betekent niet dat er een aantal onsmakelijke scenes inzitten...het hoofd dat op de rotsen te pletter slaat is toch op z'n minst een genreklassieker te noemen.
Verder nog een martelscene op een kerkhof en een volwassen dame die een klein jongetje verleidt...full frontal nude!!
Verplichte kost dus voor de genre-liefhebbers.

Ja absoluut een genreklasieker in het horrorgenre.
persoonlijk ben ik al een grote fan van fulci, en ook in deze film overtreft de beste man zich.
Ik heb deze film al jaren op vhs en met elke kijkbeurt weer, gaat hij niet vervelen.
heerlijke goremomenten,en mooi en luguber verhaal, en prachtig acteerwerk.
Ook het camerawerk is werkelijk subliem, en oogstrelend mooi.

Vanavond gezien... indrukwekkend.

Zonder twijfel een van m'n favoriete films van Fulci.
Want dit was echt behoorlijk goed! De film is indrukwekkend gefilmd dat geldt ook voor meerdere scene's, prachtige muziek, sterk acteerwerk en de film is erg sfeervol en ook bruut. Maar het is wel fenomenaal gemaakt. Fulci laat hier een behoorlijk goede film zien die echt veel meer publiciteit verdiend. De montage is ook zeer goed en het scenario maakt indruk. Deze film deed het helemaal voor mij . Een meesterwerk van Fulci. 5,0.

Don't Torture a Duckling heeft de reputatie één van de beste gialli te zijn, maar viel me toch behoorlijk tegen

De regie is nochtans degelijk: Fulci gebruikt typische, bruuske panning en speelt met de deep focus techniek. Ik meende zelfs in een scène de split-field diopter (van o.a. De Palma's films) te herkennen, maar dat durf ik niet met zekerheid te zeggen.

Ook de look van de film mag er wezen: het Italiaanse platteland wordt op een dromerige manier in beeld gebracht. Het gaat bij momenten dan weer zover dat de film op een nogal willekeurige manier een poëtische sfeer tracht op te roepen. Het is eigenlijk bewuste style over substance, wat de film iets licht pretentieus geeft.

Wanneer een film op die manier iets meer pretendeert te zijn, is het helaas wel zo dat de gebreken sterker in de verf te komen staan. Waar ik normaal slecht acteerwerk, bizarre dialogen en een eentonig, rammelend detective-plotje wel door de vingers kan zien bij een giallo, is het hier vervelend door de ernst waarmee de thema's behandeld worden.

Fulci was een vakkundige regisseur, maar toch vind ik hem bijlange niet even kunstzinnig als sommige andere horrorfans. De eindscène is alleszins toonbeeld van gebrek aan esthetisch inzicht: we zien hoe een pop (die de moordenaar moet voorstellen) klungelig van de berg dondert en tijdens zijn val meermaals wordt opengereten door de rotsen, allemaal bijgestaan door de zachte soundtrack van Ortolani en enkele dromerige flashbacks. Weinig artistiek, al poogt het dat helaas wel te zijn.

P.S.: wat een vrouw die Barbara Bouchet.

Meer info over deze geweldige exploitatiefilm en meer kun je hier vinden: Exploitation Movie Top 10.

Redelijk.

Fulci's films vallen me keer op tegen, zo ook deze weer. Verhaaltechnisch en acteerwerk is het weer ondermaats. Vond het ook een vrij langdradig gebeuren. Pluspunt is de sfeer, maar ook die heb ik stukken beter ervaren bij andere oude Italo producties. 5.5/10*