Chung Hing Sam Lam (1994)

Heerlijke film!

Totaal anders dan ik verwacht had ook. Ik had een wat somberdere film verwacht, maar veel levendiger dan Chungking Express kom je ze niet snel tegen. Wat een camerawerk! Wat een montage! Wat een energie! Ik moest even wennen, maar na een tijdje werd ik gepakt door het ritme van de film en vervolgens ook nog door de personages. Het is vooral een gevoelsfilm en volgens mij vooral een film waar je erg voor in de stemming moet zijn. Ik kan me goed voorstellen dat mensen hier niets mee kunnen, maar evengoed dat het bij herziening fantastisch uitpakt. De film heeft in ieder geval mijn interesse in Wong Kar Wai verdubbelt.In the Mood for Love ook maar eens herkansen, al is die wel wat somberder. Op Chungking Express heb ik erg weinig aan te merken in ieder geval, al is zijn kracht moeilijk uit leggen zonder me te beperken tot de techniek en vooral de energie erachter. Verder kan ik alleen de acteerprestaties roemen, met name van Tony Leung en Faye Wong.

En oh ja, er komt ook een huilende handdoek in voor. De heer zij geprezen!

4* dik verdient! Het is altijd afwachten met zo'n film of hij blijft hangen, maar een halfje hoger zit er wellicht wel in.

Ik weet niet wat ik met deze Kar Wai aan moet.

Vooral op audiovisueel gebied is deze film erg ondermaats. Het lijkt soms wel of je naar een jaren 80 film aan het kijken bent, zo pover is de kwaliteit. Ook de constante terugkeer van California Dreamin' werkt totaal niet. Sterker nog, bij elke keer dat dat nummer terugkwam, kreeg ik meer hekel aan deze film.

Eerste verhaal was op sommige punten wel aandoenlijk. Vooral de hoop om de breuk te herstellen tegen beter weten in. Ook jammer van de characters die totaal niet uit de verf komen. Tony Leung acteert dan wel weer erg goed en ook de enige reden die mij de inspiratie gaf de film uit te kijken.

Geef mij maar een Mood for Love, Blueberry of 2046.

Bij dezen stel je dus dat iedere '80 audiovisueel pover is?

Chungking Express is op cinematografisch vlak een van de sterkste films die ik ken. Uiterst creatieve cameravoering gepaard met zeer solide combinatie tussen beeld, geluid en licht.

Daarnaast zie ik niet waarom een film audiovisueel altijd moet imponeren. Genoeg cineasten die vandaag de dag een meesterwerk maken zonder dat ze maar iets te bieden hebben op audiovisueel gebied.

Wat schoot in jouw ogen hier op dat domein wezenlijk te kort?

.
Het eerste verhaal over agent 223 biedt meer characterontwikkeling dan iedere andere Kar Wai die ik zag. Zelfs bij de kleinste dingen wordt er greintje emotie ingestopt. Dat de personages tevens zo ingetogen zijn kan natuurlijk te maken hebben met het concept - onbeantwoorde liefde.....

Een ietwat kort door de bocht remark misschien maar vond het allemaal wat vaal. Maar ik moet zeggen dat ik in de jaren 80 nog geen visuele pareltjes gezien heb overigens.

Ik heb veel van Doyle gezien en ik vond dit toch zwaar onder zijn niveau. Misschien dat het komt omdat ik het latere werk van Kar Wai eerder heb gezien en misschien wat unfaire vergelijkingen trek maar het duidelijke verschil op audiovisueel gebied tussen 2046 en deze vindt ik wel erg groot.

Als ik een film kijk waar Doyle in de crew zit verwacht ik wel audiovisuele schoonheid. Als hij ergens om bekend staat is het wel dat hij prachtige dingen kan laten zien. Bovendien toch één van de meest belangrijke elementen in de film. Het heef ter ook meet e maken dat ik van alle kanten hoor dat deze film audiovisueel zo dik in orde was.


Te spastisch camerawerk en ook qua kleurengebruik viel het me allemaal wat tegen. Ook kreeg ik het idee dat Doyle en Kar Wai iets te veel dingen wilden laten zien waardoor de film veel kanten op wil maar eigenlijk geen directie kiest.

Dat maakt het ook een beetje gek om zo'n groot verschil in beoordeling te hebben tussen deze film en bijvoorbeeld 2046. Alsof Doyle aanvankelijk geen smaak had of een slechte cameraman was maar later een briljant cinematograaf werd?

Kan wel begrijpen dat je de ene film wat minder vind dan de andere maar hier 1* aan geven op visuele gronden komt op mij ongeloofwaardig over.

Verre van. Vond dit visueel ook hélemaal niks.

Sterker nog... Ik had In the Mood for Love en August Rush kort achter elkaar gezien en wilde heel graag weer zoiets zien. Dus hup, deze erin.
Na 20 min. maar snel uitgezet want ik was visueel eventjes verwend geraakt en dit zag er nou niet echt mooi uit, deze dus maar even uitgesteld.

Nee, maar ook jij slaagt er in je review niet in duidelijk te maken waarom de stijl van Doyle/Kar Wai hier niet en in andere films wel mooi zou zijn.

Goed, die snelle achtervolgingsbeelden zie je in hun latere werk niet meer terug dus als je dat lelijk vind kan ik me kritiek op dat aspect van de stijl voorstellen. Verder is de belichting bij Chungking Express wat minder gestileerd en de montage wat sneller.
Maar ik snap niet waarom repeterende slow-motion beelden van een agent die een cafe binnenstapt niet mooi zijn, en van iemand die noodles gaat halen wel. Zo is een groot deel van Chungking Express gefilmd in de stijl die je ook later ziet bij Kar Wai-films (In the mood, 2046, blueberry nights). Vooral compositie en kadrering van de beelden zijn heel herkenbaar. Het verschil in beoordeling (0,5* vs 4,5* ofzo?) lijkt mij dan wel erg groot.

Misschien heeft ook de setting er iets mee te maken? Het grauwe nineties-beeld van de straten dat we in 'Chungking Express' te zien krijgen wordt in '2046' een soort magisch-realistisch decor. Zelf vond ik '2046' om die reden ook enkele niveau's hoger...

(Qua stijl zijn bijvoorbeeld ook 'Happy Together' en 'My Blueberry Nights' (zelfs zonder Doyle) verwant, maar laatsgenoemde is esthetischer omdat de aankleding meer in functie staat van de compositie. Of beeld ik mij dat gewoon in? )

Het is hier al wel vaker gezegd maar dat hyperesthetische camerawerk van de nostalgisch/romantische films als In the Mood for Love of 2046 past gewoon niet bij het verhaal van Chunking Express. Dat is een hedendaags (1994) grotestads drama en geen dromerige romantiek/fantasie. Daar past het rauwere camerawerk gewoon beter bij, zelfde deed Doyle/Kar Wei ook in Fallen Angels.

Misschien, maar dan hebben we wel verklaard waarom we de latere films van Wong Kar-Wai echt mooi vinden, en deze minder...

Dat heet smaak, zo'n typisch menselijke emotie waar je eigenlijk niets mee kunt

Dat van die enkele niveau's kan ik me voorstellen en de verschillen die jij aangeeft kunnen daarbij zeker een rol spelen (zelf vond ik het dynamisch/rauwe van Chungking Express veel emotiever dan de kille stilering van 2046, inderdaad een smaakkwestie). Waar ik wel tegenaan loop zijn uitspraken als 'visueel helemaal niks' en beoordelingen van 0,5. Blijf dat ongeloofwaardig vinden.

Duidelijk iets waar je aan moet werken dan

Heerlijke film dit!

Mijn tweede film van Wai Wong en net als In the Mood for Love is ook deze film mij zeer goed bevallen. De hele film ademt een ontzettend luchtig romantisch sfeertje uit, daarbij ondersteunt door geweldige muziek. Het eerste verhaaltje is al alleraardigst, maar vooral het tweede verhaaltje beviel mij ontzettend goed. Tony Leung is echt een klasseacteur en laat dat hier ook weer eens zien. Daarnaast speelt ook Faye Wong zeer overtuigend. Heerlijk om te zien hoe onschuldig, origineel en ook lief zij op je overkomt. Het is einde van de film is natuurlijk wel voorspelbaar, maar in feite wel het perfecte einde wat mij betreft. Ik zat op een gegeven moment echt te hopen dat de film "zo" zou aflopen en gelukkig gebeurde dat ook. Nu snel 2046 maar eens een keer opzoeken, want Wong heeft me met deze film nu helemaal overtuigd van zijn kunnen.

4,0*

"California Dreaming"

2e poging gewaagd.

Het begin van de film is rommelig, beetje chaos scheppen om in de sfeer van de film te laten komen? Prima, ga daar dan mee door of laat het doorschemeren in de rest van de film,want op deze manier zit er geen structuur in. Afijn, zit je aardig in verhaaltje één, wordt je vrij snel in nummer twee gegooid, alweer onnodig rommelig.

Het 2e stuk is ook veel sterker met veel ongeloofwaardig heden die je dan maar met een korrel zout moet nemen maar het is iig. een stuk grappiger en vooral een pak frisser.
Positief waren de acteurs/actrice (vooral de schoonmaakster/manusje van alles) en Tony natuurlijk, al werkte de onnozelheid van Tony echt mee.
Vijf keer dezelfde soundtrack gebruiken is ook knap trouwens, en die versnellingen waren kitscherig en onnodig.

De film schippert eigenlijk tussen een 2.5* en een 3.5*, jammer.

En waarom vind je dat?

Het oogde goedkoop en dat was het waarschijnlijk ook. Niet dat ik mijn stemming daardoor liet beïnvloeden, maar 't viel wel op. De belichting was trouwens wel goed gedaan, daardoor vloekte het met eerstgenoemde.

Budget was inderdaad niet al te veel maar artistiek is het alles behalve goedkoop.

Het lijkt mij dat je 'n bril nodig hebt, of een helder verstand. De Time-lapse techniek ziet er eenvoudigweg prachtig uit, is essentieel en dromerig en past perfect in het geheel.

Zal voortaan m'n kleurenbril opzetten en een aantal bakkie's koffie prepareren.

hehehhe effe een appeltaartje bakken en nu de tijd doden met chungkin express. Alsof ie er voor gemaakt is! pompompom.

Beetje lastig om dit te beoordelen.

De muziek is echt véél te aanwezig en bovendien kut. Het camerawerk is ook vrij matig. De film heeft ook weinig uitstraling en is eigenlijk iets te grauw voor zijn verhaal. Het verhaal daarentegen was zeer aardig, waardoor ik me in ieder geval niet verveeld heb, geërgerd heb ik me dus wel.

Deze Kar-Wai past in het rijtje met Happy Together. Het goede rijtje bestaat uit 2046 en Fa Yeung Nin Wa. Hopelijk is de volgende Kar Wai die ik bekijk eentje voor het laatste rijtje.

2*

Wat is er matig aan het camerawerk?


Grauw? De film is één en al uitstraling en feel-good. De straten, de cafeetjes, de restaurantjes, die aandoenlijke personages, de verschillende culturen en talen, de dynamische beelden en spontaniteit die ervan bruist, de nouvelle vague trekjes. Kar Wai Wong levert hiermee een vreugdevolle, Schitterende popcultuur-schetsing van de jaren '90. Dit is glans all the way!

Dat schokkerige gebeuren? Vond het iig irritant en weinig passend. Welke uitstraling, heb je wel gezien hoe lelijk de film eigenlijk is (grauw dus, grijzige kleuren)? Ik had het idee dat elk shot met een beetje grijs was bijgekleurd, zo vaal zijn de kleuren. Misschien moet jij de film eens herzien.

Erg doffe en vale visuals idd.

De cameravoering is vrij dynamisch maar nergens schokkerig toch? Begrijp overigens niet waarom 't weinig passend is. Past mijns inziens perfect bij de setting.


Er is helemaal niks ''bijgekleurd''. Er is voor zo'n 90% gebruik gemaakt van natuurlijk licht en is tevens weinig werk aan post-productie toegegaan.


Vijf kijkbeurten vind ik momenteel wel genoeg.


Natuurlijk is dit qua visuals geen In the Mood for Love of 2046 maar dat kun je natuurlijk ook niet verwachten van deze film. De film is in minder dan 'n maand opgenomen, geheel gefilmd op locatie en weinig tot geen kunstmatig licht aan pas gekomen. Zelfs gedeeltes van 't script werden de dag of de ochtend voor de opname geschreven. Desalniettemin is de film visueel magnifiek.

Daar heb je ook helemaal gelijk in, is ook een niet faire verwachting. Ook omdat Kar Wai veel meer resources heeft en Doyle kan beschikken over geavanceerdere technologie. Beetje het probleem met mijn volgorde van het kijken van Kar Wai's oeuvre. Ligt dan ook aan mijn verwachtingspatroon toen ik hem voor het eerst zag. Zal 'm eens gaan herzien.

Top!