Chung Hing Sam Lam (1994)

Zal voortaan m'n kleurenbril opzetten en een aantal bakkie's koffie prepareren.

hehehhe effe een appeltaartje bakken en nu de tijd doden met chungkin express. Alsof ie er voor gemaakt is! pompompom.

Beetje lastig om dit te beoordelen.

De muziek is echt véél te aanwezig en bovendien kut. Het camerawerk is ook vrij matig. De film heeft ook weinig uitstraling en is eigenlijk iets te grauw voor zijn verhaal. Het verhaal daarentegen was zeer aardig, waardoor ik me in ieder geval niet verveeld heb, geërgerd heb ik me dus wel.

Deze Kar-Wai past in het rijtje met Happy Together. Het goede rijtje bestaat uit 2046 en Fa Yeung Nin Wa. Hopelijk is de volgende Kar Wai die ik bekijk eentje voor het laatste rijtje.

2*

Wat is er matig aan het camerawerk?

Grauw? De film is één en al uitstraling en feel-good. De straten, de cafeetjes, de restaurantjes, die aandoenlijke personages, de verschillende culturen en talen, de dynamische beelden en spontaniteit die ervan bruist, de nouvelle vague trekjes. Kar Wai Wong levert hiermee een vreugdevolle, Schitterende popcultuur-schetsing van de jaren '90. Dit is glans all the way!

Dat schokkerige gebeuren? Vond het iig irritant en weinig passend. Welke uitstraling, heb je wel gezien hoe lelijk de film eigenlijk is (grauw dus, grijzige kleuren)? Ik had het idee dat elk shot met een beetje grijs was bijgekleurd, zo vaal zijn de kleuren. Misschien moet jij de film eens herzien.

Erg doffe en vale visuals idd.

De cameravoering is vrij dynamisch maar nergens schokkerig toch? Begrijp overigens niet waarom 't weinig passend is. Past mijns inziens perfect bij de setting.

Er is helemaal niks ''bijgekleurd''. Er is voor zo'n 90% gebruik gemaakt van natuurlijk licht en is tevens weinig werk aan post-productie toegegaan.

Misschien moet jij de film eens herzien.

Vijf kijkbeurten vind ik momenteel wel genoeg.

Natuurlijk is dit qua visuals geen In the Mood for Love of 2046 maar dat kun je natuurlijk ook niet verwachten van deze film. De film is in minder dan 'n maand opgenomen, geheel gefilmd op locatie en weinig tot geen kunstmatig licht aan pas gekomen. Zelfs gedeeltes van 't script werden de dag of de ochtend voor de opname geschreven. Desalniettemin is de film visueel magnifiek.

Daar heb je ook helemaal gelijk in, is ook een niet faire verwachting. Ook omdat Kar Wai veel meer resources heeft en Doyle kan beschikken over geavanceerdere technologie. Beetje het probleem met mijn volgorde van het kijken van Kar Wai's oeuvre. Ligt dan ook aan mijn verwachtingspatroon toen ik hem voor het eerst zag. Zal 'm eens gaan herzien.

Top!

Ik vind dit nou niet echt een reden om een film goed te vinden. De kijker kijkt naar het resultaat niet naar hoe snel hij gedraaid is en wat voor lampen er gebruikt zijn op de set. Hoewel ik het wel met je eens ben dat het een goede film is. Maargoed het is overduidelijk, smaken verschillen

Uit waar in mijn bovenstaande stuk haal je een redenatie uit waarom ik de film goed vind?

Stiekem natuurlijk gewoon een romantische komedie waarvan er miljoenen zijn gemaakt.Aangezien W. dit ook weet was hij zo slim om van de film een nouvelle-vague eerbetoon te maken en daarmee de verering te oogsten van het arthouse publiek.De time-lapses en andere narratieve goocheltrucs zijn ook eerder bedoeld om het intellect te imponeren dan dat ze functioneel zijn.

De hand-held camera capriolen van Doyle zorgen ervoor dat de hectiek en de claustrofobie van het leven in HK goed zijn getroffen.Psychologisch sterke karakterschetsen van figuren die geen 2 weken zonder vriendin kunnen of ze raken aan de drank en de existentiële wanhoop.Uit het leven gegrepen toch? .Leung is prima als gebruikelijk en de mokkeltjes,vooral die stewardess,zien er prima uit.

Muziek in het 1ste deel goed,maar die hippie-meuk van de Elliotjes,neen dank u.

Heerlijk vlot filmpje van Wong-kar Wai, wel heel anders dan ITMFL en 2046 maar so what. Dit filmpje moest het voor mij vooral hebben van het 2e gedeelte en dat komt o.a. dat ik de twee dames, de serveerster en vooral de stewardess zeer aantrekkelijk vond. Het speelse acteren van de serveerster gaf mij bovendien een heerlijk gevoel. De fotografie van Doyle vond ik verder ook prima hoewel ik af en toe wel moest wennen aan zijn snel bewegende hand-held camerawerk. De soundtrack vond ik verder ook best goed gekozen hoewel dat "California Dreaming" mij op een gegeven moment toch behoorlijk de strot uit kwam. Geen slecht nummer maar een of twee keer horen vond ik toch meer dan genoeg.

4,0*

De derde film die ik van Wong Kar-Wai zie, en net als de andere twee Tony Leung in de hoofdrol op zoek naar liefde. Het lijkt er dus op dat Wong niet echt veel thema's heeft. Of dit inderdaad zo is, zal ik spoedig achter komen, ik heb namelijk net de DVD-box "The World of Wong Kar Wai" in huis, dus andere films zullen nog wel volgen.

Deze film heeft zeker mooie dingen te bieden, maar kan uiteindelijk niet bevredigen. Af en toe echt mooie beelden, maar ik vond de montage erg onrustig. Wat meer rust (en dan bedoel ik niet zozeer in de vluchtscènes) had de film goed gedaan. Verder is de film wat muziek betreft een ramp. Leuk reggaenummertje hoor, maar na verloop van tijd gaat het toch vervelen. Met California Dreaming is het nog erger gesteld, ik vond het al geen geweldig nummer, maar nu kan ik het echt niet meer aanhoren. Verschrikkelijk.

Aardig verhaaltje verder, maar ook dit is behoorlijk onevenwichtig met alle wisselende perspectieven en wisselende hoofdrolspelers.

Wat wel fijn is, is het verhaal niet zo ver terug in de tijd plaatsvindt, als je het vergelijkt met 2046 en In the Mood for Love. Dat jaren 60 sfeertje in die twee films beviel me wat minder dan het jaren 90 sfeertje in deze film. Dat redt de film niet, want Chungking Express krijgt van mij 2,5*, slechts een halve ster lager dan 2046, die in mijn herinnering toch een stuk beter was en die dan ook een spoedige herziening verdient.

Meevaller. De beste Wong Kar-Wai tot nu toe.

De film is een stuk beter te volgen dan In the Mood for Love of 2046, waardoor het meteen ook een stuk toegankelijker wordt. Het eerste verhaal over agent 223 was verder niet zo denderend, maar het Hong-Kong sfeertje zit er goed in en het verveelt geen moment. Waar ik wel even moeite mee had was het abrupte einde en de overgang naar het verhaal van agent 663.

In dit tweede deel slaat Kar-Wai meteen een hele andere toon aan: de sfeer wordt luchtiger, het camerawerk speelser en, inderdaad, de dames een stuk aantrekkelijker. Wat een verschil met het eerste deel, waar ik af en toe het gevoel had naar een maffia-epos te kijken. Opnieuw heeft het verhaaltje weinig om het lijf, maar bij vlagen is het zelfs vermakelijk.

Muziek stoorde mij overigens niet. California Dreaming wordt teveel herhaald, maar het blijft gewoon een goed nummer. Hetzelfde truckje gebruikt Kar-Wai overigens ook in In the Mood for Love met Quizas, Quizas, Quizas. Verder nog een aantal keer de Chinese versie van een Cranberries nummer gehoord, wat dan wel weer aardig is.

Misschien smaakt dit toch naar meer en kan ik Wong Kar-Wai nog een kans geven. Verdiende 3***

edit: Zie net aan de reacties dat de meeste Asiamania gekkies dit niks vinden; zal wel verklaren waarom deze film mij net wél ligt.

Ik weet niet wie je daar precies mee bedoelt, maar ik denk dat de titels van het Asiamania label jou over het algemeen meer zullen liggen dan films als Dolls, Tokyo.sora, die je zeker niet op het Asiamania label gaat terugvinden. Al geloof ik dat het label failliet/overgenomen is.

Het was gewoon een reeks van A-film waar ze mee gestopt zijn. Waarschijnlijk wegens teruglopende verkoop.

Maar het gros van de Asiamania-films zijn inderdaad veel meer genrefilms dan de films die Lord Flashheart er kennelijk mee associeert.

Ah oké. Ben er ook niet zo enorm in thuis.

Magistrale film. Echt een ronduit heerlijk ritje van 100 minuten.

Het heeft hier en daar zo zijn oneffenheden. Het camera-effect bij achtervolgingen is leuk maar qua uitwerking kon het wat scherper. Bovendien is het qua kleurengebruik zo af en toe net wat te flets, maar misschien dat je met In The Mood For Love wat dat betreft ook gewoon te gewend bent. Het eerste van de twee verhaaltjes stopt nogal abrupt, ik had zelfs het eerste minuut niet door naar een andere agent te zitten kijken, had gevoelsmatig veel meer met het verhaaltje gedaan kunnen worden. Verder is de film wat mij betreft echt schitterend. Leuke verhalen met aardige symbolen, scherp ge-editte scenes en uitstekende camerabewegingen en posities. Erg levendige cinematografie. Leuke soundtrack ook.

Maar de grootste attractie is de fotografie van Doyle. Ik ben nu echt gek op reflecties, prachtig om te zien hoe het kader van het schot opgedeeld wordt in een scene die plaatsvindt, maar de focus ligt op de weerspiegeling van -bijvoorbeeld- een vissenkom, een bekasting van een roltrap, of wat dan ook. Wat al net zo mooi is zijn die meervoudige spiegelshots via het glas of door het water. Mooiste scene was uiteindelijk toch wel met die kaarsen, wat zag dat er prachtig uit! Simpel maar effectief.

Enkele geweldige scenes maken het uiteindelijk af, heerlijk laatste kwartier. Iconische momenten in een memorabele film. Tony Leung is altijd geweldig, wel wat sterker dan de rest van de cast, maar Faye Wong is daarom niet minder charmant. In The Mood For Love is uiteindelijk nog wel een (stuk) mooier, visueel ook wat meer afgewerkt en inhoudelijk ook wat sterker, maar dat maakt dit alsnog wel een uitmuntend film.

4.5*

Ik had verwacht een van de weinige boze tongen bij deze film te zijn die waarschijnlijk weer niets van de Aziatische cinema begreep. Het verbaast me dus dat hier zoveel negatieve reacties staan, zelfs van de Asialiefhebbers. Hier kan ik mij dan mooi bij aansluiten.

Dit is mijn 3e Kar-Wai en de eerste waaraan ik een onvoldoende geef. De film is niet bar slecht, maar doet toch heel duidelijk onder voor In the Mood for Love en Blueberry Nights. Geen intiem en ontroerend drama dit keer, maar een energieke en afstandelijke film.

Visueel vond ik het nog wel goed, alleen ook op dit vlak veel minder dan de bovengenoemde films. Ik houd eigenlijk niet zo van dat snelle camerawerk, maar Doyle weet ondanks het schokkerige effect alles toch nog duidelijk in beeld te brengen. Het ziet er allemaal goed uit, maar geef mij toch maar dat slome, zwoele camerawerk dat ik van Kar-Wai gewend ben.

De doorslag naar een onvoldoende komt door de personages. Ik had niet verwacht dat juist Kar-Wai zulke vervelende, onrealistische personages neer zou zetten. Het lijken wel een stel kinderen in de ballenbak van de MacDonalds. Dat je personages wat excentriek zijn oké, maar hier gedragen ze zich zo kinderachtig en vreemd dat ik me het bloed onder mijn nagels vandaan ergerde. Alles zal wel heel erg poëtisch bedoeld zijn enzo om de personages maar bijzonder te laten lijken, maar ik vind dat de film zichzelf hier verzuipt. Typische mensen kun je toch ook op een normale manier neerzetten?

Dit ligt mij dus helaas niet, al heb ik nog wel vertrouwen in Kar-Wai. 2,5*.

Edit: Wel weer een erg lekkere soundtrack en een goede Tony Leung.

Criterion DVD Link

Wat een prachtige film! Een uitbarsting van creativiteit, inventiviteit en fantasie.

Een film over 'gewone' mensen met hun gekke, excentrieke trekjes die hen erg bijzonder maken.

Kar-Wai heeft het leuke van de nouvelle vage overgehouden in deze film: het vluchtige, speelse en het feit dat het maak-karakter van de film nog duidelijk is.

Magnifieke rollen van Tony Leung en Faye Wong ook.

Mooi spontaan en fris verwoord, goongumpa.

Ben benieuwd wat je dan van Kar-Wai's Fallen angels vindt...

Dankje. Ik zal 'Fallen Angels' zeker eens opzoeken.

Verhaaltechnisch iets compleet anders dan ik had verwacht, maar uiteindelijk erg mooi. Ik wist ook niet dat het twee volledige andere verhalen waren. Was dan ook nogal verward halverwege. Conclusie is toch dat dit bij mijzelf lag. Visueel af en toe uitzinnige film, ondersteund twee prachtige liefdesverhaal. Het is een melancholische film met humor. 4 sterren.

Snap trouwens niet bij het doornemen van de reacties dat sommigen deze film visueel waardeloos vinden (überhaupt al eigenlijk niet), terwijl ze andere van Kar Wai Wong wel ontzettend mooi vinden. Het is toch echt hetzelfde vaatje waar door de regisseur en Doyle uit getapt wordt.

Gisteren herzien, en weer enorm genoten. Vandaag voel ik zelfs een soort afterglow van deze film (iets wat ik altijd heb bij films die écht wat voor mij betekenen).

Het maakplezier, het enthousiasme en de creativiteit spatten er gewoon vanaf.

Ik ken weinig films met zoveel sfeer. De gejaagde, met neon-verlichte straten van nachtelijk Hong Kong, de Indiërs die letterlijk op elkaar leven, de bars, de blikken ananas, de prachtig spontane Faye Wong, California Dreaming....

Inhoud en stijl komen perfect bij elkaar met de snelle montage en het schijnbaar impulsieve camerawerk. Het gebruik van reflectie en transparante voorgronden geven het ook een vluchtige, ongekunstelde schoonheid mee.

Onweerstaanbare en inspirerende cinema.

Herkenbaar. Voor mij niet bij deze film, maar in het algemeen werkt het vaak wel zo!

Best leuk, maar niet zo leuk als gehoopt. Had iets meer ''drama'' verwacht, maar deze 'Chungking Express' is best luchtig. De film is sfeervol en vliegt voorbij. Jammer van de 'Dreams' cover van The Cranberries.. verder vond ik het wel leuk allemaal, maar tegelijkertijd weinig bijzonders. De personages deden me ook niet zoveel. Gelukkig kent de film wat geestige scénes (ananas, handdoek) en creëert regisseur Kar Wai Wong een heerlijk - druk - sfeertje. Vermakelijk filmpje toch wel.

Mooi gezegd. Ik kies mijn favoriete films over het algemeen ook op basis van het 'afterglow' effect wat jij beschrijft. Chungking Express voldoet hier zeker aan, aangezien ik de film al dagen aan het herbeleven ben.

Gemiste kans.

En dan doel ik op het tweede gedeelte, dat van mij volledig geknipt had mogen worden. Sowieso is de overgang erg abrupt, maar de omschakeling in genre is mij te onbeheerst.

Het eerste deel is uitstekende cinema, voorzien van een hoofdpersonage wiens leegheid van het scherm spat. Ik heb het sowieso voor dit soort taferelen, en zeker als dat goed uitgevoerd wordt.

Het tweede gedeelte laat een andere agent zien, eentje die verwikkeld raakt met een druk madammetje. In het begin is dat nog leuk, na een kwartiertje heb ik dat echter gezien. Het enige dat me dan nog in het oog sprong zijn de scènes waarbij Bin-jip z'n mosterd haalde.

Het acteerwerk is over het algemeen wel goed. Tony Leung en zijn drukke tegenspeelster doen wat ze moeten doen maar kunnen niet verhullen dat de inhoud te eentonig is.

De bloemen zijn dan vanzelfsprekend voor Takeshi Kaneshiro, die het eerste verhaal met glans naar een hoog niveau tilt.

Kar Wai Wong blinkt hier meer uit als regisseur dan als schrijver. Visueel valt hier constant wat te beleven. De openingsscène en enkele soortgenoten hebben een geslaagd effect, maar vooral de leegte die gecreërd wordt in het eerste deel getuigt van vakmanschap. In het tweede deel zitten er ook wel wat spitsvondigheidjes - de muziekkeuze hoort daar niét bij -, maar gaandeweg verslapt de aandacht toch wel.

3