Identificazione di una Donna (1982)

Ik zie toch duidelijk dvd staan op dat plaatje. Misschien bedoel je met nl-subs of zo?

Bij mijn weten is er alleen een Italiaanse DVD met Italiaanse ondertiteling.

Identificazione di una donna van Antonioni is minder sterk dan bijvoorbeeld zijn film Blowup. De hoofdrolspeler Tomas Milian roept, in de rol van een door echtscheiding uit balans geraakte filmregisseur, noch door zijn spel, noch door zijn uiterlijk veel bij me op. Hij speelt een personage dat alle wederwaardigheden erg gelaten ondergaat. Tijdens het kijken naar de film slaat die enorme passiviteit over. Dit ondanks de aanwezigheid van de twee aantrekkelijke actrices Daniela Silverio en Christine Boisson.

Ook het camerawerk van Carlo di Palma ziet er als van ouds soms prachtig uit. Maar op de duur boeit ook de fotografie niet meer in het kader van het zweverige verhaal over een man en zijn weinig heldhaftige zoektocht naar zichzelf. Het blijft te veel steken in een wat afstandelijk blijvend spelletje: het wel heel erg verloren blijven zoeken naar grijpbare herkenningspunten in het moderne vrouwbeeld om uiteindelijk niet echt de door haar voorgestane (on)gebondenheid, zoals het vaderschap van een niet bloedeigen kind, te kunnen accepteren.

Het spelen met wat vrijblijvendheden doet me denken aan de films Lost Highway en Mulholland Drive van David Lynch. In Blowup heeft het spel met mysterie nog iets zeer aantrekkelijks. In deze film uit 1982 van Antonioni en de twee films van Lynch gaat het mis met de vrijblijvende vaagheid. Zou het komen omdat er een duidelijk uitgezet plot ontbreekt? Het zou kunnen.

In vergelijk met de vroegere films van Antonioni, zoals bijvoorbeeld Il Deserto Rosso, blijft in Identificazione di una donna de zeer vitale vormgeving als plaatsvervanging voor een niet helemaal helder plot achterwege. De spannende beelden in het oude werk van de meester kunnen nog steeds de kijker op het puntje van zijn bioscoopstoel in de greep houden.

Het is in deze film allemaal wat flauw geworden. Flauw zoals het met de haren erbij gesleepte einde. Het is een flauwe, vervormde en collegiale knipoog naar Kubrick’s einde in de film 2001: A Space Odyssey.

30 juni komt deze uit in Engeland.. Het label is Mr. Bongo, en die schijnen nogal wisselvallig te zijn.. Maar ja, voor 10 euro heb je wel een Antonioni!

http://www.play.com/DVD/DVD/4-/5479288/Indentification-...

Deze dvd voor de prijs van € 16,99 zag ik eergisteren liggen bij Boudisque in Nijmegen. Mij geen moment bedacht en onmiddellijk deze dvd meegenomen. Nooit gedacht dat de dvd van de meest onderschatte film van Antonioni in Nederland te verkrijgen zou zijn.

Deze film na ruim 10 jaar weer eens herzien. Zeker niet Antonioni's beste film, maar wel het bekijken meer dan waard. Waar deze film bij mij hoog in scoort is het schitterende camerawerk van Carlo di Palmo. De beelden van Venetië oogden zeer mooi en dat kan ook gezegd worden van de korte erotische scenes. Ook de twee zeer aantrekkelijke dames Christine Boisson en Daniela Silveria mochten er wezen. Van de hoofrolspeler, de tobber Thomas Milian, die zich op het hoogtepunt van zijn midlife-crises bevond, was ik minder gecharmeerd. Deze acteur lag mij gewoon niet.
Deze film behandelt eigenlijk weer hetzelfde thema als in Antonioni's vorige Italiaanse films; de problematische man-vrouw relatie. Deze film deed mij qua verhaal ook enigszins denken aan "L'Avventura". Ook daar speelde het verhaal zich af in de elitaire kringen. Een vergelijking met "Blow-up" gaat bij mij niet op. Ik vond dat een totaal andere film.
Het einde van de film vond ik zelfs zeer goed. Thomas Milan vertelde in gedachte aan zijn zoontje dat als we een ruimteschip, die alle hitte zou kunnen weerstaan, op de zon zouden afsturen wij misschien het universum zouden kunnen verklaren. Waarop het zoontje de vraag stelde; "En dan"?
Dit deed mij denken aan de stelling 6.52 uit de Tractatus van Wittgenstein;
"Als alle mogelijke wetenschappelijke vragen beantwoord zouden zijn, dan zelfs nog zouden onze levensproblemen nog niet eens aangeroerd zijn". De existentiële crisis waarin Thomas Milan zich constant in bevond was daar het duidelijke bewijs van.

4,0* na herziening.

Fisher King heeft zich uitgeschreven, dus zijn stem is verwijderd en Xgogax stemt alleen op films van Michael Mann zoals uit zijn stemlijstje blijkt.
Het zijn dus maar twee mensen. Ik weet niet hoe jij aan 'veel' komt.

Bij het, met zeer lange tussenpozen, afstruinen van het oeuvre van Antonioni ben ik bij zijn, volgens sommige critici, laatste interessante film beland. En alhoewel de film wat slepende en warrige momenten heeft, blijft het gevoel van bewondering voor deze cineast recht overeind staan.
Wat ik zo bijzonder vind aan Antonioni is dat zijn films een reflectie zijn van de tijd waarin de film is gemaakt. Blow up en Zabriskie point zijn voor mij dè films uit de jaren zestig. Professione: Reporter is één van dè films over de jaren 70. En Identificatione di una Donna weet de jaren 80 zo levendig in beeld te brengen in mode, muziek keuze en decors dat het duidelijk niet alleen over het aloude thema van ongrijpbare emoties gaat maar ook echt aanvoelt als een tijdsdocument.
De symphonische pop van bands als O.M.D. Tangerine Dream, Japan en XTC is prachtig. Van sommige nummers worden alleen de intro's en instrumentale intermezzo's gebruikt. Waardoor er een prachtige in elkaar overlopende soundscape overblijt die de ruimtelijke architectonische beeldcomposities van passende ondersteuning voorziet. Antonioni heeft op dit gebied echt zijn huiswerk gedaan.

Alhoewel het verhaal soms wat warrig aanvoelt. wordt het best duidelijk waar het verhaal naar toe wilt, maar echte emoties blijven ook hier weer uit. De hoofdpersoon is ondanks zijn charme best een koele kikker, en zelfs de emotionele uitbarstingen van de vrouwen deden me niet zo veel. Antonioni heeft geen antwoord voor de leegte en zoektocht van zijn personages. It's just a Slice of life in een bepaalde periode van de geschiedenis: nu.

Edit: De scenes in de mist en in het oude huis (de belichting ) behoren makkelijk tot de meest memorabele momenten van Antonioni's oeuvre. Hypnotiserend!

Waanzinnig mooie film met heerlijke shots en die typische jaren 80 sfeer.
Prima soundtrack (juist dat oerlounge keyboardgeluid is leuk).
Niet helemaal strak, hier en daar onspoort ie een beetje.
Je ziet dan wat mindere scenes, maar vaak worden die even later goed gemaakt met de meest waanzige beelden.
4 sterren!