Quai des Orfèvres (1947)

Helemaal met je eens FisherKing. Briljante film, met top acteerwerk en geweldige zwart/wit beelden. Vanaf de eerste minuut tot de laatste seconde heeft de film mij niet meer losgelaten. Ook 4,5* van mij voor dit toppertje.

Dit keer geen thriller van Clouzot, maar een prachtige Film Noir. Hier kunnen de huidige detective verhaaltjes nog wat van leren tralala.

Prachtige film, heel de film zat ik mee te denken wat er gebeurd zou kunnen zijn, en op het eind vielen alle elementen samen. Nu gebruikt men dat tegenwoordig heel vaak, maar niet zo goed als Clouzot dat deed! Prachtig tralala.

Leuke retro nummers, maar een verhaal dat nog steeds staat als een huis. Prachtige rollen en mooie zwart wit beelden tralala.

4.5*, maar verhoging niet uit te sluiten! Clouzot is een held

tralala

Bijzonder sfeervolle zwart-wit film.
De film kent erg veel leuke personages die mooi op elkaar inspelen. De angsthaas, de pervert, de geslepen inspecteur etc. etc.
Quai des Orfèvres heeft een erg goed plot. De paniek onder de verdachten wordt almaar groter. Vooral angsthaas / loser Bernard Blier, die het nota bene niet gedaan heeft. Hij wringt zich in allerlei bochten maar valt uiteindelijk alleen maar meer op.
Ik zou graag alle Clouzots zien, ik heb er nu 'pas' 3 gezien.

In het begin van de film lopen twee dames over straat. Ze lopen ergens naar binnen, gaan trappen op en komen dan terecht in een soort muziekwinkel. Tussen de daar aanwezige andere mensen treffen we, wat eigenlijk pas later blijkt, twee van de hoofdpersonages uit de film aan. Van de eerste twee dames ziet het publiek in de rest van de film niets meer terug.

"It’s fine to be mysterious, but you cannot mystify the audience", is een uitspraak van Hitchcock. Hij zou in een film nooit zo’n uitgebreide beginscène met figuranten monteren die de kijker op het verkeerde been zou kunnen zetten. Bij de Master of Suspence moet alles vanaf het begin tot het einde zoveel mogelijk functioneren binnen zeer strak opgestelde plotlijnen om te voorkomen dat het publiek in het gevoel door zo’n franse slag afgeleid zou kunnen worden van de door hem uitgespannen emotionele hoofdlijn.

Toch heeft Ouai des Qrfèvres veel charme. Misschien juist door de Franse sjeu en de humor die Clouzot naast zijn plotlijn aan zijn films weet mee te geven. Hij gebruikt de achtergronden niet alleen omdat ze hem goed uitkomen in het plot, Clouzot wil de kijker vooral ook laten meegenieten van allerlei passerende bijzaken.
Soms uit het leven gegrepen kleine koddige anekdotes zoals een deur in een cabarettheater die ‘toevallig’ eventjes opengaat en weer dicht met een verschrikte halfblote stripteasedanseres. Of op de achtergrond van een gesprek prachtige gespeelde zigeunermuziek door een orkestje waarin een van de hoofdrolspeelsters als de zangeres ervan dan ontbreekt.

Aardig om na een aantal films van Hitchcock kennis te maken met Clouzot. Het proeft ernaar om meer Frans werk van deze regisseur te zien!

Die laatste scène kwam bij mij ook weer een beetje uit de Franse lucht vallen. Ongeveer hetzelfde dus als bij die beginscène. Ik hou wel van onverwachte of niet te plaatsen dissonanten, maar die moeten voor mij dan op de een of andere abstracte manier wel weer ergens emotioneel kloppen.
In bijvoorbeeld een film als Magnolia van Anderson ervaar ik de gevoelsstappen in zevenmijlslaarzen als veel minder storend. Daarin herken ik wel een pracht van een wankel evenwicht tussen oorzaak en gevolg in een klassiek spel tussen werkelijkheid en verbeelding.
In deze film van Clouzot mis ik af en toe die balans of harmonie en is het voor mij soms een beetje teveel een wel sympathiek lotje uit de losse pols. Maar ach, dat is mijn probleem door een nog te weinig geglobaliseerd Hollands klompengevoel.

Binnenkort krijg ik Le Corbeau in de postbus. Spannend!

Schitterende film! Werkelijk over de hele lijn positief ingepalmd. Sowieso vind ik de beelden prachtig, en de muziek (Franse chanson) die goe ingepast wordt (maar niet te veel). De acteerprestaties staan als een huis. De dialogen vind ik werkelijk super: zo vond ik in het bijzonder de ondervraagtechniek van de inspecteur zeer indrukwekkend. Als men zich in de situatie van de ondervraagden inleeft, zijn zijn vragend behoorlijk stresserend! (Bijvoorbeeld de ondervraging van de autodief: hij lijkt behoorlijk gerust op zijn uitleg te zijn, tot de inspecteur in een snel spervuur aan detailvragen hem dwingt tot een bekentenis). Een zéér sterke film: 4,5

Goede Franse misdaadfilm. Het duurt even voordat de film op gang komt, maar als je er eenmaal in zit blijf je geboeid tot het eind. Musicalzangeres Jenny Lamour vond ik af en toe wel wat irritant worden. Uiteraard is het de bedoeling dat ze als een onverschillige carrièrevrouw wordt geportretteerd, maar wat mij betreft had dit iets subtieler gemogen. Ik vond de vriendin van Jenny dan ook een interessanter personage. Haar hadden ze wel iets beter uit kunnen werken en meer moeten betrekken in het begin van de film.

Al met al is Quai des Orfèvres een onderhoudende thriller die een dikke 3,5* verdient.

Deze film bekeken omdat er in de documentaire over "L'Enfer", een niet voltooid project van Clouzot regelmatig naar verwezen werd. Film had een lekker sfeertje niet in de laatste plaats door de zigeunerachtige vioolmuziek die regelmatig door het orkestje in de music-hall op de achtergrond in de music-hall gespeeld werd. Het plot zelf vond ik niet zo bijzonder. De dialogen werden daarentegen zeer temperamentvol gevoerd. Ik moest af en toe denken aan "La Règle du Jeu" van Renoir. Ook de hoofdrolspelers deden het best goed.
Kort samengevat vond ik "Quai de Orfèvres" best een aardige film die echter toch niet in de schaduw kan staan met "Le Salaire de la Peur" en "Les Diaboliques", nog altijd Clouzot's beste films.

3,5*