Stellet Licht (2007)

Maar (beeld)poezie is dan weer een wat onwerkbare term voor die scene.

Ik vind de (verhaal)ontwikkeling niet passen binnen de film. Het is niet dat ik iets heb tegen opstandingsscene's of onverklaarbare zaken in films, zo vind ik het slot van Ordet het beste aan de hele film. Maar Dreyer weet het dan ook passend te maken in zijn filmwerkelijkheid, bijna noodzakelijk.

Maar goed, als jullie tijdens het kijken van de film dachten; "he, dit is typisch een film waar het goed zou werken als er aan het eind iemand uit de dood wordt gekust", dan verschillen we gewoon van mening.

Denk je trouwens dat Esther nadat Marianne is vertrokken weer dood is? Of bedoel je wat anders met je metafoor opmerking. Ik vond het er namelijk nogal letterlijk uitzien, zeker toen de dochtertjes binnenkwamen.

Trage maar prima film.
Buiten het feit dat elk shot een genot is om naar te kijken gebeurt er best nog veel in deze film.

Mij valt op dat het veel moeilijker is om een mening te schrijven over een film die je geweldig vind, dan over eentje die tegenvalt. Bij tegenvallende films kun je de vinger vaak nauwkeurig op de zere plek leggen; bij films die indruk maken is het moeilijker om onder woorden te brengen wat er dan zo geweldig aan is. Als ik toch een poging moet doen, zou ik zeggen: als je deze film vergelijkt met literatuur, is dit pure poëzie. Nooit eerder werd ik zo indringend meegevoerd door een film. Doordat shots zo lang duren zit de film heel dicht op de huid, je kunt niet ontsnappen naar de volgende scène voordat je de essentie van dat ene shot volledig tot je hebt genomen, of je wilt of niet. Wat mij ook aanspreekt is het rauwe randje in de films van Reygadas, lees: het menselijke aspect. De acteurs/amateurs zijn mensen, geen filmsterren. Of je de mensen mooi vindt of lelijk is subjectief, ze voldoen in ieder geval niet aan de standaardnormen en mede dat maakt de film zo oprecht. Verder zijn alle beelden stuk voor stuk schitterend.

Deze film gaat volgens mij over verantwoordelijkheid jegens de ander. Gedurende het eerste uur gebeurt er heel weinig. Als er dan eindelijk iets gebeurt, is dat juist doordat er niets gebeurde, door het uitstel van een beslissing nemen. De impact is daardoor des te groter; het tweede deel van de film geeft betekenis aan het eerste deel. Niet kiezen is ook een keuze, mét gevolgen.

5*

Alles lijkt in harmonie in Stellet Licht. Tussen een haast Bijbelse zonsopgang/ondergang krijg je een beeld van het noeste maar idyllisch leven van een Mennonitische familie. Kinderen weggelopen uit een vergeeld Hollands schoolboek baden paradijselijk in een groene oase.
Het gaat m.i om de aarzeling van Johan die de harmonie verstoort, want zijn polygame liefde ondermijnt de basis van zijn levensovertuiging. Daarnaast gaat het over vergeving van de zonde. Het Hof van Eden moest ik aan denken.

Na het sexpliciete en af en toe onsmakelijke Japón en Batalla el Cielo gelukkig een meer serene contemplatieve film die indringend en poëtisch oogde, maar ook weer niet tot in alle facetten kon boeien. Voorlopig 3,5 met ruimte voor meer. Binnenkort nog maar eens kijken

Zware film naar mijn mening. Er wordt weinig gesproken, er zitten veel trage shots in en het onderwerp is verre van luchtig. Dit hoeft niet slecht te zijn maar bij deze film bleef ik iets te apathisch. Niettemin een sterk drama dat ik later eens moet herbekijken.

Rasecht Arthouse product. Zeer, zeer traag, erg serieus en veel scenes die eigenlijk net iets te lang duren. Ik heb er (meestal) niet zoveel mee.

De film heeft best mooie scenes, zelfs langgerekte scenes als de opening met de zonsopkomst, de badscene en de begrafenis konden mij wel bekoren. Maar minutenlang kijken naar zoenende mensen of nog erger een tikkende klok, mwah...

Maar dat zouden ook geen onoverkomelijke punten zijn ware het niet zo dat ik de film nogal erg stroef en stoïcijns vind. Ik weet niet, kon niet zoveel met die hoofdpersonen die er vooral het zwijgen toe doen. En niet de manier waarop bv dat wordt toegepast in Bin-Jip, daar is het bijna een speelse manier van (filmisch) vertellen maar in Stellet Licht is alles zo zwaar en serieux aangezet.

Rare is dan dat ik sommige stukjes dan wel weer vrij voor de hand vind liggen in hun dramatische ontwikkeling. Als Marianne bv staat toe te kijken naar Johan die gelukkig met zijn kinderen TV aan het kijken is en de deur wordt voor haar neus dichtgedaan of de dramatische wending in de regenbui. Waarom zou ik mij als kijker op die momenten moeten inleven in de personages als ze de rest van de tijd bijna anoniem zouden kunnen zijn...
Het einde is ook wel raar, weet niet zo goed wat daarvan te moeten denken. Het komt imo nogal uit de lucht vallen eerlijk gezegd. Ik vraag me ook af of het nu symbolisch is (vast wel) maar waarom dan de rol van de meisjes en Johan daar???

Lastige film wel, ik was ook vrij moe toen ik de film keek maar weet niet of een herziening een duidelijk betere beoordeling zou opleveren.

2.5*

De film moet het duidelijk hebben van de mooie shots en niet van de acteerprestaties of een goed verhaal, eigenlijk lijkt het hier ook om te doen, de rest is van ondergeschikt belang. Voor mij dus afgekeurd.

Erg mooie film, voor mij persoonlijk nog het meeste te vergelijken met de films van Zvyagintsev, als je een moderne vergelijking wil maken.

De film begint met een zonsopgang, en eindigt met een zonsondergang, beiden evenzo fabelachtig mooi. Daartussen ontvouwd een verhaal over twijfel over God en zijn bedoelingen die me wat deet denken aan Offret van Tarkovsky, thematiek die wat oud aanvoelt. Wel een paar erg mooie scenes tussendoor.

Maar veel wordt gecorrigeerd door de geweldige cinematografie, zo goed als Zvyagintsev of Tarkovsky vind ik het niet, daar is het allemaal wat levendiger, Stellet Licht ziet er wel echt heel mooi uit, maar is daarbinnen net wat minder dynamisch.

3.5*

Niet een echt gemakkelijk liedesdrama, vol onderdrukte diepe emoties en intieme scènes, waarbij het geduld van de kijker danig op de proef wordt gesteld. Bij aanvang van de film krijg je bijvoorbeeld een zes minuten durende zonsopgang te zien. Het is duidelijk dat de regisseur met een niet afnemende passie gefilm heeft. Echter voor mij neemt de natuur (de vergezichten zijn adembenemend) een te belangrijke plaats in om 135 minuten te blijven boeien. Het is allemaal te traag. De film is tegelijk een portret van een mennonietengemeenschap. In feite hebben mensen op de wereld overal dezelfde problemen.

Mooi geschoten film. Wel erg traag tot het saaie af. Komt natuurlijk door de zwijgzame geslotenheid van de karakters, wat het weer moeilijk maakt om met ze mee te leven. ook al wordt er nog best veel gesproken in dat vreemde taaltje.
Conclusie; het valt niet mee om Mennoniet te zijn, gevoelens zijn levensgevaarlijk.

In de herziening deze film die begint met 6 minuten zonsopgang en daarna qua tempo niet heel veel sneller gaat...de personages zijn ook bepaald niet van het hele spraakzame soort en dan spreken ze ook nog in dat vreemd klinkende Mennonieten-taaltje.
En toch weet regisseur Reygadas je na een minuut of twintig de film in te sleuren, er een ontzettende dramatische hartverscheurende sequence in te stoppen om uiteindelijk het verhaal en de personages te verlaten op een wijze die recht doet aan het begin van de film.
Grootse verstilde cinema in deze Mexicaanse tribute aan het werk van Ingmar Bergman.
Meesterwerkje.