Le Voyage du Ballon Rouge (2007)

Rippen en op het net gooien!

Binnenkort ook maar eens achter deze aan, al wacht ik nog even tot ik eindelijk The Puppetmaster gezien heb. Eén van de weinige Hous die mij nog resten, al spreekt hij toch ook niet direct helemaal aan. Financieel gezien is het niet onlogisch dat Hou ooit in Frankrijk zou terechtkomen, maar of zijn films daar bij baten .... zal mij in ieder geval benieuwen.

Dat is volgens mij een hele andere "Ballon Rouge" meneer Redlop. Volgens mij is dat het filmpje uit 1956 dat in het kerstpakket zat. Ik zou nog maar eens goed kijken als ik jou was.

Heb jij mijn kerstpakket open zitten maken??

Maar het is inderdaad het origineel.

Dat filmpje zat in heel veel kerstpakketten. Ben jij niet geweest op de 'Lux' kerstborrel? Het was een ruilen van jewelste.

Nergens voor nodig. Deze film kon je al 1 jaar geleden van het internet halen. Topkwaliteit met ondertittels. Heb ik zelf ook gedaan en die versie heb ik nog steeds op mijn HD staan. Ik had deze film wel eerst in de bios gezien (hier in Amsterdam) en daarna meteen gedownload.

Le Voyage du Ballon Rouge vertoon heel erg veel overeenkomsten met de films van Hou uit zijn latere periode, zoals Nanguo Zaijan, Nanguo en Qianxi Manbo. Alleen gaat deze film niet over gangsters of verdwaalde twintigers (meisjes). That's all...

Hsiao-Hsien's Flight of the Red Balloon was 2008's most critically acclaimed film...

http://www.theyshootpictures.com/21stcentury.htm

En terecht! Ik was geen fan van Hsiao-hsien Hou, maar door Nanguo Zaijan, Nanguo en deze film is hij wat mij betreft een gelijke aan Antonioni en / of Godard.

prachtige film over het dagelijks leven van een paar mensen. meer is het eigenlijk niet. alleen dan dat het mooi in beeld gabracht is.

hier moet je van houden...

3.5

Ook mijn complimenten voor de manier waarop de film in beeld is gebracht, de muziek en manier van filmen vond ik echt subliem.

Toch heeft deze film me niet echt kunnen pakken, de personages zijn me allemaal net iets te vaag, ze raakten me niet.

Dit soort eindes zijn ook absoluut niet aan mij besteed helaas.

2,5*

Wat is Binoche toch geweldig. Ik kan zeker niet zeggen dat de film me verder enorm geboeid heeft, al zitten er zeker wat erg mooie scenes in, maar vooral Juliette Binoche... wow.

Wat vond je zo speciaal aan La Binoche in deze f?

Ik vind haar gewoon geweldig overtuigend dit personage neerzetten zonder enorm overdreven over te komen, wat een makkelijke valkuil had kunnen zijn.

Buiten dat heeft ze gewoon iets, ik zou kunnen zeggen een 'x-factor' maar die term is helaas gekaapt door vervelende mensen.

Zui hao de shi guang (Hsiao-hsien Hou, 2005) 3*

Qian xi man po (Hsiao-hsien Hou, 2001) 3*

Le voyage du ballon rouge (Hsiao-hsien Hou, 2007) 3*

Drie films van Hsiao-hsien Hou in 24 uur tijd kan nooit verkeerd zijn dacht ik zo. Toch kan ik niet lovend zijn over de films. Dat komt vooral door het zwierende camerawerk in meestal lange shots. Ik heb totaal geen problemen met lange shots waar veel word overgelaten aan de kijker. Ben juist een voorstander ervan. Maar ik ben juist iemand die graag lange shots ziet waar de camera alleen beweegt als het noodzakelijk is. Als het een functie heeft. Mag ik een voorbeeld noemen. Neem nou Stellet Licht een ongelofelijk mooi vormgegeven kunstwerk waar de camera puur alleen beweegt als het niet anders kan. Door de kalme beelden raak je in extase en heb je niet meer in de gaten dat je naar een film bent aan het kijken.

Maar als ik ''Le voyage du ballon rouge'' zie. Dan lijkt het net alsof de cameraman een aantal alcoholische drankjes genuttigd heeft alvorens hij aan het werk gaat. Hij kan de camera maar heel weining momenten met rust laten. Nee, het liefst zwierd hij door de straat waardoor ik niet in extase gebracht kan worden. Die paar momenten waar de camera op de driepoot blijft stilstaan en puur registreert in plaatst van in de derde persoon beelden te schieten. Dan ervaar ik pas de film én dan ben ik niet meer aan het kijken.

Ik hoop dat ik enigszins duidelijk heb gemaakt wat ik bedoel.

Hou.

Toch best knap hoe hij z'n stijl weet te haven in Parijs. Geen idee hoe vertrouwt Hou met de stad zelf is, maar het hindert hem in ieder geval niet om gewoon weer lekker z'n ding te doen.

Op z'n best is de film tijdens de lekker rustige scenes. Beschouwend inderdaad, langzaam voortkabbelend en uitermate rustgevend. De band tussen Song en het jongetje zijn hierin duidelijk het sterkst.

Dik vet haar in de boter is de aanwezigheid van Binochi. Eigenlijk geen idee of het de actrice of het personage is, maar haar overdreven opgefokte gedoe over niks verkloot telkens de sfeer in de film. Elke scene waarin ze zit komt ze half jankend ingevlogen met een bos vervlogen haar, zich drukmakend om helemaal niks. Boehoe wat heeft ze het toch druk.

Weerhoudt je als kijker in ieder geval om volledig op te gaan in de sfeer die Hou normaal zo mooi weet te schilderen. Verder wat typische zaken (het shot uit de voorruit van de tram!), wat ik wel miste was Hou's groen. Vooral ook omdat ik de laatste tijd toch veel van z'n ouder werk gezien heb denk ik. Vond het grijze Parijs niet altijd even aangenaam.

Wie z'n blinde vlek over Binochi heenkrijgt kan genieten van een aardig kabbelend filmpje met leuke quirky ballonstukjes en aardig geniets. Het zou een heerlijk filmpje kunnen zijn, maar mijn blinde vlek was net niet groot genoeg.

3.5*

Veelal zien we Juliëtte Binoche in ingetogen, introverte rollen. Daardoor was het des te interessanter om haar de rol van Suzanne, de poppenspeelster te zien spelen. Suzanne is een theatrale, chaotische vrouw, voor wie je toch veel sympathie krijgt gedurende de film, omdat je voelt dat ze het allemaal wel goed bedoelt. Ook Simon Iteanu zet zijn rol mooi en natuurgetrouw neer. Het leek soms alsof het script niet volledig was uitgewerkt waardoor er veel ruimte voor improvisatie overbleef. Daardoor waren de dialogen heel natuurlijk. Het ging niet altijd ergens over, maar dat maakt het des te geloofwaardiger, wat de film erg sterk maakt. Een mooi ingetogen verhaal die voornamelijk beschouwend bleef. Alsof je het van een afstandje mocht bekijken.

Een mooie subtiele film. 4,5*

Heerlijke film, jammer van de korte speelduur.

Prachtig geschoten: bijzonder gekaderde shots van reflecties, verder mooie kleuren. De wiegende camerabewegingen vond ik ook fijn.

Een rustgevende meditatie / reflectie over het menselijk bestaan ( het existentialisme ) en over de verkeerde keuzes die we maken .

Onder druk evolueer je het beste , maar we ( mensen ) hebben onze identiteit verloren en zijn eigenlijk slaven / zombies / geesten van de samenleving . We zijn verdwaald in de eenzaamheid en kunnen geen rust meer vinden .

Onnodige dingen ( het materialisme ) vinden we wel belangrijk en echt belangrijke zaken ( liefde , familie ) verdingen we juist naar de achtergrond .

Buiten die hysterische stem van Binoche, vooral tijdens het poppenspel, een aardige alternatieve film.

Kijk 'm wel met de juiste insteek. Het is een inkijkje in het leven van iemand. Eigenlijk is het een beetje een luxe realitysoap.

Geweldige film. Ik ben hier echt gevoelig voor. Een subtiel inkijkje in het leven van een Parijs gezin. Een poëtische voorstelling van hele gewone emoties (de band tussen Song en Simon met name), een fijne a-typische rol van Binoche en doormiddel van de rode ballon een fraaie extra laag die film in verbinding stelt met de filmhistorie en tegelijk een ode is aan de verwondering.

Helemaal mijn film.

4.0*, dik

Had stiekem gehoopt deze film bij herkijk de volle mep te kunnen geven. Het tegendeel is echter waar: hij zakt flink in aanzien.

Le Voyage du Ballon Rouge wist mijn aandacht ditmaal nauwelijks vast te houden. De kabbelende beelden zijn aardig, maar eigenlijk weinig (cinematografisch) bijzonder te noemen. Daarbij komt nog eens dat de an sich mooie pianomuziek een wat geforceerde diepere melancholische laag aan de beelden lijkt toe te willen voegen. En dan heb je nog de rol van Binoche, goed gespeeld, het brengt wat dynamiek in de film, maar of het dat nodig had?

De film voelt een beetje te veel als een middle of the road kabbelfilm - al helemaal als je bedankt wat voor moois er in Japan te vinden is op dit gebied.

Binnenkort Kôhî Jikô eens herzien, hopelijk blijft die eenzelfde lot bespaard.

Hmm, wat is het doel van deze film vroeg ik me wel eens af bij het kijken hiervan. De Chinese regisseur Hou laat gewoon wat dagen uit het leven van Juliette Binoche (dit keer in een wat druk doende rol), haar zoontje en een Chinese oppas zien. Het kabbelt maar voort, nergens gaat de film naar toe. Ik kon er niet zo veel mee, maar vervelen deed ik ook weer niet.

De titel van de film (en de film zelf ook) refereert overigens naar Le ballon rouge, een korte film uit de jaren '50. Ook een rode ballon vliegt zo nu en dan voorbij in de film. Dit vond ik wel wat geforceerd en ik ben ook niet van plan een diepere betekenis achter die rode ballon te zoeken .

Taiwanese

Meer nog, dit stukje literatuur is veel boeiender dan de film.

Grappig zijn die comments over deze film dat er niks bijzonders gebeurt. Het ligt er maar aan wat je bijzonder vindt natuurlijk. Dit zijn namelijk alledaagse levens, waarmee je tegelijk zegt: mijn eigen leven is niet zo bijzonder.

Enfin, erg fijne Hou weer. Juist in die kleine momenten zijn zo fijn bij hem, anders dan bijvoorbeeld Linklater heel hard probeerde in Boyhood - misschien dat die film daarom zo hoog wordt gewaardeerd, pretenderen het alledaagse te tonen maar nu net de grote momenten pakken. Hou houdt het daadwerkelijk klein. Mooi voorbeeld is die lange scène met de pianostemmer. Juist bijzonder en herkenbaar in zijn alledaagsheid. Ook de beelden van een grootstad zijn weer erg fraai. Mooi belicht, kalm geschoten, fijne shots van trams en treinen zoals we van Hou gewend zijn maar nu in een voor mij meer herkenbare Europese stad. Niettemin blijft het gevoel hetzelfde.

Wat mij betreft had Hou daarvan nog meer mogen tonen, maar hij richt zich meer op de interieurscènes met een weliswaar schitterende Binoche, maar dat is allemaal net wat minder van niveau dan zijn observerende camera. 4,0*.

Waar het dan om gaat: wat is 'bijzonder'. Ik vind m'n leven bijzonder genoeg, maar vraag is of dat bijzonder genoeg is om te verfilmen...

Ja hoor, ik denk dat jouw leven dat ook is. Je moet alleen weten wat en hoe je dat laat zien. Bijzonderder in ieder geval dan een zoveelst bedacht clichéverhaal.

Ik zit hier een paar minuten na te denken over de vraag of ik het daar mee eens ben, of niet.

Ben er nog niet helemaal aan uit, maar toch dit: wanneer (een dag/maand/jaar uit) iemands leven verfilmd wordt (of dat nu een bekend iemand of een *-met-de-pet is), is het hoe dan ook noodzakelijk (of toch bij het overgrote deel van de mensen) om dat verhaal te dramatiseren. En/of om daar bepaalde passages/voorvallen uit te pikken.

Zo niet krijg je een documentaire in de stijl van 'ik zet een camera in de woonruimte van...'.

En elk leven mag dan op zijn/haar manier waardevol en belangrijk zijn, dat maakt het nog niet noodzakelijk boeiend voor anderen.

En daar is dus enerzijds wel iets van aan, maar het kon me toch echt geen minuutje meetrekken...

Wat een interessant geteut hier en daar bij de comments van mensen die zichzelf vast heel kunstzinnig en artistiek vinden.

Maar sorry dit gaat helemaal nergens over.

Letterlijk dan.

Rustige film waarin niet veel valt te beleven, en dat bijna 2 uren lang.

Ik had vooraf m'n bedenkingen bij dit Franse uitstapje van Hou, maar hij levert toch wel weer een fijne film af. Binoche is geweldig in de hoofdrol, als licht-chaotische parisienne, en daartegenover staat de bedachtzame Song, die als au pair deel uit komt maken van haar gezin. Dat contrast geeft de film een fijn ritme. Tussendoor vliegt de rode ballon uit de titel, maar ik moet toegeven dat die stukjes me niet zo boeiden, ook al vond ik de korte film die als voorbeeld diende best leuk.

Vond deze film vooral te genieten dankzij Binoche, die zo naturel speelt, maar ik ben sowieso wel fan van haar. Ze komt enorm sympathiek over en is nog steeds charmant. Geen echte hoogvlieger misschien (pun intended), maar plezierig om te volgen, deze Franse slice of life.