Taiyô no Kizu (2006)

Best mooie poster, bij de nieuwste van Miike.

Van de bovenstaande plot uitgaande, verwachtte ik een losgeslagen wraakfilm. Het verhaal is namelijk een typische vrijbrief om in typische Miike style helemaal los te gaan. Slechte gok, want dit is zowat de meest kalme film van hem die ik gezien heb. Vrij steriele look door de gebruikte filters, maar vaak nog steeds wel herkenbaar (messteken in plastic zakje). Het grote probleem bij Sun Scarred is dat hij gewoon saai is. Te lang, te veel speelduur voor een te klein verhaal zonder dat dit opgeleukt wordt door échte Miike ongein.

Heb hem destijds (2006) in Amsterdam gezien, tijdens het Dejima festival. Ben het eens met tovenaar. Niks aan toe te voegen.

Nou het bovenstaande plot en de beginscene creëren gelijk de verkeerde verwachting over de hele film, vooral als je eerdere Miike-films hebt gezien. Ik zou de nadruk meer leggen op drama. En een wereld vol nieuwe vijanden is wel erg overdreven. En niets ontziend klopt ook niet. Gewoon eens herschrijven!

Mee eensch. Wat let je?

Jammer dat dit geen typische Miike revenge flick is?

Een typische Miike film bestaat gewoon niet, dat merk je wel hoe meer films je van de man gaat kijken. Ik verwacht dan ook niks meer van z'n film en kijk hoe het uitdraait.

Sun Scarred is indrukwekkend. Ergens zwervend tussen arthouse en gelikte cinema, weet Miike vooral te overtuigen door het dilemma tussen slachtoffer en dader goed uit te werken. Als het uiteindelijk toch escaleert is het punt al lang gemaakt.

Mooi geschoten, sterke soundtrack en eigenlijk morbide. Daarbij een duidelijke uitwerking van een moreel dilemma. Nieuw voor Miike, maar hij doet het weer geweldig.

4.0* en een uitgebreide review

het is in ieder geval een revenge flick. En de doelgerichtheid en volharding van de hoofdpersoon zie je terug in Western Django en Crows Zero. (inherent aan een revenge flick) en ja typisch Miike, ik heb er nu 4 gezien en in alle 4 springt de humor (niet altijd de mijne) er wel uit. Ook in deze; denk aan de ruitewissers die het bloed wegvegen, dat vind ik inmiddels typisch Miike. Of het (bijna erotische) genoegen die de hoofdpersonen hebben in het aftuigen en laten lijden van mensen. Vooral Western Django was daar ziek sterk in.

Erg sterke thriller, die blijkbaar bij een hoop mensen verkeerd valt vanwege het Miike verwachtingspatroon. Ik had deze film al een tijdje in het vizier, omdat ik in Onderhonds recensie het woord "arthouse" had zien staan. De enige andere films van Miike die in het arthouse segment zouden kunnen vallen, Big Bang Love, Juvenile A en Box, vond ik zeer sterk, dus ik was benieuwd wat de man nog meer te bieden had.

Ik moet zeggen, hoewel de film er erg verzorgd uit ziet, is de stijl hier toch anders. Het voelt directer, functioneler aan, minder mooi om het mooi. Dat is ergens jammer, maar het past an sich wel bij het plot wat erg realistisch aanvoelt voor een Miike film. Over realisme gesproken, ik heb wel mijn vraagtekens of het Japanse rechtssysteem werkelijk zo zwak is dat slachtoffers haast gecriminaliseerd worden en jeugddelinquenten zo makkelijk weer in de maatschappij worden losgelaten. Ik mag hopen van niet, maar het zorgt dat het ik me wat makkelijker kon verplaatsen in de hoofdpersoon. Geloofwaardig of niet, er wordt wel een sfeer gecreëerd waardoor het verhaal me behoorlijk in de greep kreeg. De belangrijkste antagonist, wordt ook op erg beklemmende wijze neergezet. Haast onherkenbaar met de capuchon op, die lolly waar de hele tijd achteloos op wordt gesabbeld. Voor mij van het begin aan duidelijk: een psychopaat, wat alleen maar versterkt dat de hoofdpersoon terecht wantrouwt dat hij zijn leven gebeterd heeft.

Ondanks dat er minder sprake van mooifilmerij is vergeleken met de eerder genoemde films, wordt er audiovisueel een erg sterke sfeer neergezet. Wat soundtrack betreft vooral door middel van uitvergroten van de omgevingsgeluiden, of juist door het geluid helemaal uit te schakelen. Visueel door op gezette tijden over te schakelen naar de handcamera waardoor je het gevoel krijgt dat de hoofdpersoon gevolgd wordt. Maar ook de eindscène in het desolate gebouw, waarbij de lichten afwisselend uitvallen dan wel ingeschakeld worden. Natuurlijk cliché-effecten, die alleen werken als je al meegevoerd wordt door de algehele sfeer, wat dus voor mij het geval was. Visueel waren er drie scenes die er voor mij bovenuit staken: te weten de ruitenwisser druipend van het bloed, de flashbackscene naar aanleiding van de druppelende kraan, en tenslotte de zon door het wolkendek.

Voor mij is het audiovisuele meestal het meest bepalende voor of een film me mee kan voeren of niet. Maar hier is het juist zo dat bepaalde audiovisuele effecten werken vanwege de sfeer. Zou dat dan hier toch aan het plot liggen? Of is het een bepaalde wisselwerking tussen audiovisueel en plot die hier erg goed werkt? In ieder geval heeft de regisseur me met veel succes gemanipuleerd, en dat levert zijn film 4,5* op.