Atonement (2007)

Typisch Brits filmpje dit. Joe Wright, de man van Pride & Prejudice kiest alweer Keira Knightley als actrice. Zij wordt overklast, door een 12-jarige dan nog wel. Het acteerwerk dat dat kind aflegt is echter formidabel. Ik zeg dus niet dat Knightley hier slecht acteert, integendeel zelfs maar de prestaties dat dat kind aflegt zijn wonderbaarlijk. Wat een toekomst moet die toch hebben. Ook James McAvoy, gekend van Wanted en The Last King Scotland acteert goed.

Waar de kwaliteit van Atonement gedeeltelijk, maar ook vooral in zit, is het spel. De karikatuur en gedrag vertoning van de personages zijn perfect aangepast aan de locaties en omgekeerd. Met de personages zit het dus alvast goed, hier is echter puik acteerwerk voor vereist. Gelukkig is dit aanwezig. Maar ook het script van dit klein pareltje gaat niet ten onder. Het eerste deel gaat over het leven van miljonairs en het misverstand rond de kutbrief (letterlijk). In het tweede deel krijgen we een lange shot te zien van de slag om Duinkerken en zien we Briony als ze al een stuk ouder is. Misschien kan je dan wel stellen dat de film in het tweede gedeelte wat ontspoort en misschien een onsamenhangend geheel vormt maar dat heeft nergens enige irritaties opgeleverd.

Cinematografisch zijn beide delen op hun eigen manier wel heel erg goed. Dit aspect is ongeveer even goed als het volledige spel lijkt me.

De locaties en muziek geven de kijker zo wel zijn ontspanning, toch moet ik toegeven dat de emoties bij de kijker het af en toe laten afweten. Maar dit weegt weinig mee in de eindbeslissing van de score, want de kwaliteit is hier gewoon aanzienlijk. De film straalt het gewoon uit!

Lijkt me sterk dat je deze ontknoping kon zien aankomen, ik ben benieuwd waarom je het een 13 in een dozijn verhaal vindt?

De sfeer en de landschappen worden prachtig neergezet. De echte Engelse gewoontes aan het begin van de film met dat prachtige landhuis, allemaal heel goed uitgewerkt. Het werd uiteindelijk wel een lange zit, ik denk dat er best hier en daar iets uitgelaten had kunnen worden, en dat gevoel heb ik niet vaak bij films. Het ijzersterke einde maakt echter heel veel goed. Het is ook pas de laatste zin in de film die me echt kon grijpen, waar eerder de emoties niet volledig overkwamen.

Het begint goed en het eindigt mooi, maar het middenstuk is niet zo heel interessant.

Door het begin, maar zeker ook het einde toch een 3,5

Kon niet echt in het verhaal komen, daarvoor staat het te ver van me af. Begin ook niet echt goed te volgen en het 2e deel van de film correspondeerde mijns inziens niet goed met het 1e deel van de film. Ook heb ik het niet zo op de beide hoofdpersonen, maar daar kan de film op zich niet zo veel aan doen.

Het longshot was prachtig, maar niet meer dan dat. Voor de film zelf voegt het weinig toe en het kwam bij mij over als een goedmakertje omdat de film zelf gewoon niet zo goed was haha!

De film verzandt een beetje in z'n eigen ambities. Ik heb me wel eens meer vermaakt. Vond het gewoon niet leuk om naar te kijken en het volgen kostte me meer moeite dan ik gehoopt had.

Mên, wat een prachtige cinematografie! De scene op het strand is natuurlijk het hoogtepunt, maar daaromheen ziet het er ook schitterend uit. Erg knappe en bewonderenswaardige productie Het verhaal zelf is ook heel oke, mooie einde ook.

Wow!


Dat is het enige wat ik eigenlijk uit kon brengen na het zien van deze film. Wat is deze film verbluffend. Het boek heb ik ook nog liggen maar wilde eigenlijk eerst de film zien zodat ik de references er effectiever uit kan filteren, en daarna kijk ik de film vrolijk opnieuw.


Joe Wright creëert in de eerste helft een heerlijk zomers sfeertje. De felle zon, de zwoele zomeravonden, een ontluikende liefde tussen een man en een vrouw, de erotiek en passie is voelbaar. Een lekker voortkabbelend tempo en het is prachtig om te aanschouwen hoe Cecilia en Robbie hun dag doorbrengen in het ogenschijnlijke 'paradijs'. En dan is er Briony, de sleutelpersoon in deze tragische film. Als dertien jarige zijn haar gevoelens intens, maar ze weet aan die gevoelens niet het juiste gewicht te hangen waardoor ze nogal overreact (om er maar een understatement uit te gooien). Wright werkt langzaam toe naar het 'incident' die de feel van de film totaal omgooit. Het wordt allemaal triester en rauwer.


Dat we naar mate het verhaal vordert kleine details te weten te komen die plaats hebben gevonden op momenten die we al hebben aanschouwd waardoor Atonement een puzzel is waar er langzamerhand al de stukjes op zijn plaats komen te liggen (de woorden van Cecilia, dat jaloezie een fundement was voor deze escalatie omdat de jonge Briony verliefd was op Robbie etc.). Niet minder dan briljant hoe er bepaalde essentiele details uit scenes gelaten worden en dat die info later aan de aandacht gebracht wordt.


De lovestory tussen Cecilia en Robbie is passioneel, aandoenlijk, ontroerend en verscheurend. Prachtig vertolkt door McAvoy en Knightley, die laatste is sowieso heel erg goed bezig de laatste tijd. De show wordt vooral gestolen door de actrices die Briony vertolken (Saoirse Ronan, Ramola Garai en Vanessa Redgrave). Waar voor Ronan grote indruk maakt. Eén voor één prachtige performances vol bezieling. De 'vreselijke' daden van de jonge Briony, het schuldgevoel die vreet aan de 18 jarige Briony en de oudere Briony die heel haar leven heeft moeten leven met deze last en nu de records straight zet. Die intensiteit in de mimiek bij Redgrave is zo oprecht en ontroerend. Cinematografisch is Atonement echt fenomenaal, met een hoofdletter F. Visueel echt oogverblindend als McAvoy zich bevindt op die surreële vlakte waar ie een schotwond heeft is erg mooi. Het mooiste vond ik toch de scene op het Duinkerken strand, prachtig geschoten, met veel gebruik van lange shots. Wat een razernij; de paarden executie, de ontredderde soldaten die verspreid zitten en liggen over heel het strand.Wat je voelt als je dan over het hele Duinkerken strand kijkt is werkelijk overdonderend. Dit is echt een fenomenaal staaltje cinema, zonder twijfel één van de mooiste scenes die ik ooit in een film heb gezien. Als kijker wordt je verrast door een golf aan intense emoties. De chaos, de waanzin, de afschuw, de wreedheid, de uitzichtloosheid, allemaal de oorzaak van een slopende oorlog. Erg sterk.


Dan wordt de kijker nog deels op het verkeerde been gezet door Wright. Hij gebruikt zeer effectieve tijdlijn twists, wat toch weer zorgt voor die element of surprise maar een gimmick is het zeker niet. Geweldig gedaan als we als kijker bevredigt raken bij de 'hereniging' van de twee geliefden en dat Wright vervolgens ons even later een kick in the balls geeft door te laten zien dat dit de gedachtegang is van Briony, en dat de twee geliefden om het leven zijn gekomen. Om dan als kijker deze twee soulmates, die op elk vlak voor elkaar gemaakt lijken te zijn, dood te aanschouwen en als je realiseert dat één daad van een jong meisje, niet nadenkend over de gevolgen, hun liefde in de weg stond, en als je daar tegenover je eigen machteloosheid plaatst, dan besef je hoe intens, hartverscheurend en ontroerend Atonement wel niet is. Geniaal. Al zijn er wel kleine subtiele hints van Wright zijn die hinten naar de dood van Robbie maar die vallen bij de eerste kijkbeurt onmogelijk op. Wat een intense ontwikkeling was dit.


Ik kan hier nog wel uren over doorgaan, maar ik ga het hierbij maar laten. Ik ben werkelijk flabbergasted, wat een meesterwerk. Moet ik er nog wel bij zeggen dat Ian McEwen ook de nodige lof verdient, maar daar kom ik wel terug bij herziening op korte termijn nadat ik het bronmateriaal gelezen heb. 5* en een top 10 notering. Wat een bijzondere film!

Na het herzien van deze film, mijn stem direct opgewaardeerd naar de maximale score. Atonement ADEMT namelijk film.

En Joe Wright is volgens mij een van de beste hedendaagse regisseurs. Meer van dit soort films graag.

Check! Wat een einde, ik lazerde bijna van mijn stoel 4 sterren

Mooie recensie Noami Watts.

De film heeft iets magisch en sprookjesachtig typisch voor het oorlogsfeertje in die tijd. En het einde van de film is werkelijk verbluffend, vandaar de volle 5 sterren want de film bleef weken, ja weken in mijjn hoofd rondspoken.

Goeie films zijn zeldzaam. Dit is zo'n film met goed spel en een verassend einde.

niet echt mijn film.

het begin wist me redelijk te boeien,

toen robbie eenmaal in het leger zat kakte de film erg in.

zelfs zo erg dat ik het idee had dat ik m`n tijd aan het verdoen was.

het einde was wel verrassend.

en ook op het acteren heb ik niks aab te merken.

Best een goede film. Er sterk verhaal en goed geacteerd. Alleen het midden gedeelte! Man wat een saai stuk, waarin op mij overkomt alsof dat hele oorlog gedoe erin is geforceerd.

Achteraf zou Wright zeggen: ik had dingen anders moeten doen: 3.50 (3.70)

Sterk drama, dat vooral leunt op een stijlvol ingericht verhaal. Goed, er zijn wat kleine momenten van verslapping, maar dat mag uiteindelijk slechts naam hebben als een kleine smet. Net als velen doel ik op het gedeelte waarin Robbie in de oorlog rondhobbelt. Het geeft hier en daar kleine speldenprikjes naar het verlangen dat hij had naar Cecilia, maar daar houdt het bij op. De scenes voegen verder niets toe aan het plot en dat is jammer, want die tijd had beter besteed kunnen worden, of misschien zelfs wel geknipt kunen worden, wat de vaart er wat meer in had gehouden. Want dat is mijn tweede punt van kritiek, bepaalde scenes worden te lang doorgevoerd, met name in het eerste uur. Naarmate het einde nadert wist Atonement me echter toch weer mee te nemen, hoe discutabel ook.

Prachtige film, heeft me meegevoerd als de geur van een bakkerij, wat mooi!

Zelfs weer gehuild bij het weerzien van deze film, sjoh..

Ook hier geldt: De soundtrack (van Dario Marianelli) is vaak te horen uit de luidsprekers van mijn stereo / iPod.

Als de muziek niet zó goed was, viel de film een hele ster naar beneden, al dan niet nog meer.

Dit is een bijzonder mooie film met oogverblindend mooie beelden en prachtige muziek. Keira Knightley speelt zeer overtuigend.

Goed onderhouden film! Hoewel het tot het genre oorlogsfilm behoort moet je je niet verheugen op actie scenes a la pearl harbor ofzo. De film is heel 'donker' en fylosofisch. Ze nemen de tijd om emoties en sferen goed neer te zetten en dat is zeer goed gelukt maar het nadeel daarvan is dat de film langdradig wordt op den duur. Het voelt meer als een Europese film dan een Hollywood productie. Echter het gevoel dat de film oproept is erg bijzonder en alleen daarom al het kijken waard. Ook de opbouw van de film is bijzonder. Langzaam ontvouwt zich het verhaal over het meisje Briony, de hoofdpersoon waar de hele film om draait. Ook het einde is erg sterk. Verder is de muziek ook goed gekozen en de acteerprestaties zijn ook goed.

Prachtige film met overtuigend acteerwerk, geweldige beelden en heerlijke muziek.

Wel dat is een film die me heeft geraakt. Grote cinema zeg. Hoe een naieve leugen, uit menselijke zwakheid, levens uit elkaar kan halen. Dat de jonge Briony haar handelingen als 13-jarige niet ten volle begreep verontschuldigt nog niet het kwaad dat ze bewust berokkende aan haar zuster en haar geliefde. Ze had er geen rekening mee gehouden dat ook haar leven in de tragedie meegesleurd zou worden.

De rollen van Saoirse Ronan, Keira Knightley en McAvoy vind ik bij de beste van hun carrière. De beelden zijn kunst. Die scène waarbij de soldaten over het strand en de dijk van Duinkerke wandelen ... grandioos gewoon dit gevoel om er zelf te zijn. Ik heb die perfecte scène drie keer op rij bekeken. Ook de rest van de film was op een hoog niveau. In het begin van de film wordt soms twee keer dezelfde scène getoond; de eerste keer vanuit de ogen van Briony bekeken en dan hoe het zich werkelijk afspeelt. Zelden een film gezien die zoiets deed. Ook dat is een ijzersterk pluspunt.

Er zijn ook enkele kleine leemtes in het verhaal, want Lola wist dat Robbie haar niet aangerand had en toch heeft ze nooit geprotesteerd tegen de beschuldigingen van de jonge Briony. En het zou ook interessant geweest zijn om te weten hoe Briony na de oorlog verder heeft geleefd met haar schuldgevoel . Dat zijn geen gebreken en toont alleen aan hoe sterk ik in het verhaal zat. Atonement verdient niet minder dan 4,5*

Zelden voelde een film van net twee uur voor mijn gevoel zo lang aan. Er leek geen eind aan 'Atonement' te komen. De eerste akte, voor de verkrachting, is zowaar nog interessant en de oplettende kijker zal waarnemen dat mevrouw Knightley haar scheermesje al een poosje links heeft laten liggen. Als we vervolgens in WWII terecht komen vind ik er niet veel meer aan. Dat lange tracking-shot is weliswaar indrukwekkend, maar inhoudelijk vind ik het allemaal maar pover. Het dilemma van Briony - in het eerste gedeelte nog geweldig gespeeld door Saoirse Ronan, die spijtig genoeg ook te bewonderen was in The Loveley Bones, misschien wel de allergrootste draak van het afgelopen jaar - had vele malen beter kunnen worden uitgewerkt. Het einde was verassing, maar niet per se een welkome. Een hele krappe 3.0, vooral dankzij Ronan en een beetje dankzij McAvoy.

Ik vergat er gister bij te zetten dat de soundtrack van Atonement ook ongekend mooi is, misschien nog wel een groter pluspunten dan Ronan en McAvoy.

Naar aanleiding van deze film schreef ik volgende recensie in een filosofisch studentenblad:

In hoeverre we de wijsbegeerte, in al haar intellectuele voortreffelijkheid, ook mogen beschouwen als de ideale overkoepeling van alle menselijk activiteiten, toch moeten we concluderen dat de doorsnee kampvuurfilosoof de stap naar het eerder academische gedachtengoed inzake de filosofie altijd als iets te groot zal inschatten. Bijgevolg zal die cruciale sprong in het luchtruim van de grenzeloosheid van menselijk denken, aangevoerd door de echte waaghalzen in de vrije val richting het onderbewuste van de contemplatie, jammer genoeg, uitblijven. En toch. Geen redenen tot paniek, of tot een onterecht gevoel van isolatie. Immers, zonder het te beseffen heeft het gros van de hedendaagse jongvolwassenen op een indirecte en tevens onbewuste wijze toegang tot een strikt individuele affiniteit met de denksporen van De Groten der wijsbegeerte. Wat ik daarmee bedoel? Ik bedoel dat er wel degelijk een raakvlak bestaat tussen de filosofische mijmeringen van de bekendsten der filosofie en ‘onze’ wereld, en waar anders zouden we dit fijngevoelige trefpunt kunnen situeren dan in de wereld van de film en de muziek? Met andere woorden, de wijsbegeerte vindt haar profaanheid in de menselijke creatie die u en ik sporadisch tot ons laten komen. Laat ik dat even aantonen aan de hand van een voorbeeld dat me nauw aan het hart ligt.

Wie ooit de film ‘Atonement’ heeft gezien, zal zich waarschijnlijk de befaamde scène herinneren aan het strand van Duinkerke. Summier geschetst, handelt de film over twee geliefden, Robbie & Cecilia, die in oorlogstijd van elkaar gescheiden worden door toedoen van een valse beschuldiging inzake kindermisbruik. Robbie krijgt uiteindelijk de keuze voorgeschoteld tussen dienstplicht of gevangschap, en aangezien die eerste optie hem nog de eventuele mogelijkheid biedt Cecilia terug te zien, blijkt die spreekwoordelijke knoop snel doorgehakt. De scène waarover sprake hier is, speelt zich, zoals hierboven vermeld, af op het strand van Duinkerke tijdens de grote vlucht in 1940. Maar liefst een goeie 300.000 manschappen had daar in afwachting van een evacuatie, hun positie ingenomen. Welnu, Robbie stormt bij het horen van de bruisende zee op het strand af, volop in de overtuiging dat hij daar Cecilia zal aantreffen, maar stuit daar slechts op het immense Britse expeditieleger. Wat volgt is één lange take, waarin het hele strand wordt afgegaan. Ok, hoe componist Dario Marianelli er in de eerste plaats ooit in geslaagd is om een dergelijk adembenemend en bloedmooi muziekstuk te componeren als 'Elegy for Dunkirk', ontstijgt eerlijk waar, zowel mijn muzikaal als esthetisch bevattingsvermogen. Nog nooit had ik voorheen een cello met zo’n tragische, langgerekte treurnis horen wenen. Nog nooit had ik violen op zo’n gekwelde manier verdriet horen bezingen. Om dan nog maar te zwijgen over de serene kracht die schuilt in het mannenkoor dat hij ten tonele brengt. Alsof men met de koperkleurige strijkstuk van de muzen zelf over de meest fijngevoelige snaar van je ziel strijkt, zó voelt het aan. Magnifiek is in dit geval zelfs een understatement. Wat mij betreft is de muzikale invulling voor deze scène dan ook een van de meest memorabele in de geschiedenis van de filmmuziek. Maar soit, wat ik aan de hand van deze scène wil verduidelijken is het volgende: in wat er ons in dit stuk filmkunst wordt voorgeschoteld aan tragiek, vinden we omwille van het constante spel van these en antithese een vormgeving van de Hegeliaanse dialectiek waarin uiteindelijk het geheel aan tegenstellingen zijn finale synthese vindt in de vorm van een m.i. aangrijpend, tragisch esthetisme. Volgt u nog? Ik verduidelijk met talloze voorbeelden: Robbie hoopt zijn liefje aan te treffen op het strand van Duinkerke (these), maar vindt slechts een grauwe kustlijn die uitsluitende bevolkt wordt door militairen (antithese). Allen daar aanwezig zijn vervuld van een escapistisch verlangen, een vorm van vitaliteit en opleving die zich tegen de oorlogsachtergrond aftekent, terwijl eenieder op dat strand in feite niets meer of minder is dan de verpersoonlijking van de destructiviteit en absurditeit van het oorlogsproces. Stuk voor stuk jonge knapen, die door het gruwel van de oorlog een soort grimmige, verbeten volwassenheid op hun gelaat dragen. Er zijn anderen die brieven aan het thuisfront verbranden in de overtuiging dat het toch nooit zover zal komen dat die ooit hun hun geliefde, warme vaderland zullen bereiken. De zinloosheid. De verbrandingsrook stijgt kringelend op naar een al even zo grauwe hemel, alwaar we de mast van een gestrand schip kunnen zien. Eén of andere jongeling, zwierend aan de zeilen, roept: "I'm coming home!", terwijl de manschappen die gehoor geven aan zijn geschreeuw, er amper in durven geloven. Daarna krijgen we een panoramisch zicht op het strand, op de hele poel van verderf, vanuit het panoptische oogpunt van een mannenkoor dat een hymne aan God zingt (Dear Lord and Father of Mankind). Ze bezingen letterlijk, met door oorlogsmoeheid uitgemergelde, doch krachtige stemmen: "The beauty of thy peace...", terwijl die in werkelijkheid mijlenver verwijderd lijkt van het danteske tafereel dat zich voor hun ogen afpeelt. Samenvattend gezegd, vormt in deze scène onze scenografische schoonheidsbeschouwing op het strand van Duinkerke de synthese van enerzijds de interne koestering van de hoop op beterschap en de beëindiging van het lijden en het onvervulde verlangen, en anderzijds de confrontatie met de externe werkelijkheid. Dit voltrekt zich op, om het nu vrij plastisch uit te drukken, macroscopische én microscopische schaal. De volle menigte van 300.000 militairen ondergaan dit lijden in de oorlogscontext, maar het hoofdpersonage uit de film beleeft dit gevoel puur individueel binnenin zijn relationele context, waarin we met een beetje goedwil nogmaals zo’n sterke antithese terugvinden. Dit alles wordt achteraf in één totaalbeeld opgeheven tot op het niveau van de universele condition humaine. Neen, beste lezer, eventueel film- en muziekliefhebber, dit is niet zomaar een oorlogstafereel, het is op velerlei niveaus een voorstelling van ons menselijk zijn dat in een tragische oppositie staat met de werkelijkheid. Yeah, it hurts. Dit besef valt op z'n minst schrijnend te noemen. Maar heb je ooit al zoiets krankzinnig moois gezien als een gehavend mannenkoor dat tegenover een vlakte van stervende jonge mensen toch nog de schoonheid van de vrede durft bezingen? Heb je ooit zoiets onuitstaanbaar prachtigs gezien als iemand die door “I’m coming home” te roepen, de negatie van wat alles zich voor zijn neus afspeelt als meer plausibel acht dan de bewustwording en eventuele aanvaarding van het lijden? Indien ook jij onverdroten het leven blijft bestormen met opgeheven hoofd, ondanks het bittere ernst die ligt in het besef van leed in ons leven, dan zie je waarschijnlijk een existentieel stukje van jezelf in die scène. Maar laten we het ook nog even minder individueel bekijken. Misschien is het lijden van de soldaat op het strand van Duinkerke in de deze film wel een allegorie van het lijden van de mens in het algemeen, telkens wanneer we ons van het diepe besef laten doordringen dat er wel degelijk ofwel een contradictie voelbaar is tussen ons innerlijk ‘zijn’ en de beperkte verwezenlijking daarvan in de werkelijkheid, ofwel dat wanneer we schijnen te verdrinken in een modderstroom van smart zoals die soms op ons komt neer geregend, we dan desondanks in een ietwat naïeve bevlieging toch nog de ogen, met de handen in een dakvormpje erboven, blijven afdekken om ze te kunnen richten naar de horizon van de tijd, waar je hoopt weer een stralende zon te kunnen zien. Wat mij betreft valt dus in die scène niet enkel een knipoog op te merken naar de dialectiek van Hegel, maar ook op zijn minst naar een de voorstelling van de kloppende kern van wat we als mens zijn, dat nietige wezen op planeet aarde dat nu eenmaal begiftigd is met het innerlijke psychisme van de hoop, zelfs in de meest erbarmelijke omstandigheden. Schoonheid is de vonk die ontstaat tussen het botsen van de vuursteen van waar je je hele leven al op gehoopt had en de vuursteen van wat nooit werkelijkheid zal worden.

Aldus is ook het verwijt dat Hegels dialectiek alle contact met de werkelijkheid zou missen, toch op ietwat een anekdotische wijze een beetje weerlegd. Ik sluit af met een explicitering voor de mensen die niet tussen de regels kunnen lezen, maar misschien toch al een licht vermoeden hadden van waar ik met dit vertoog ook op wil aansturen: welzeker, het is sinds heden ten dage uw plicht als filosoof om ‘Atonement’ te bekijken en een traan van ontroering te plengen wanneer u eenmaal schaamteloos in het gracieuze aangezicht van het intellectuele esthetisme zal zitten kijken.

Pure eerlijkheid gebiedt het mij om mijn adoratie voor deze film onder stoelen noch banken te steken. Ik vind dit persoonlijk één van de meest aandoenlijke, esthetisch draagkrachtige, emotioneel louterende, filosofisch diepzinnige, muzikaal zoetgevooisde (met dank aan Dario Marianelli), liefdesidealistisch pure films aller tijden. Punt. Een top-250-vermelding waardig. Ik heb zonder overdrijven genoten van elk aspect uit deze film: De tragische ontwikkelingen en het melancholische plot zorgden tegenover de oorlogsachtergrond, de m.i. meest geschikte enscenering voor dit verhaal, voor een krachtig en meeslepend verhaal dat de nodige afstand en tegelijk betrokkenheid biedt om je voor de volle honderd procent in alle personages in te leven. De affiniteit naar de personages toe die de regisseurmet deze film weet op te roepen, of die nu negatief of positief uitvalt, is werkelijk opzienbarend. Ik denk dat ik, afgezien van the Green Mile en Requiem For a Dream, nog nooit zo diep existentieel geraakt ben geweest door een film. Dat gecombineerd met zowel de muzikaal als scenografisch geraffineerde esthetische feeling die de regisseur en componist voor deze film te berde hebben gebracht, maken dit voor mij één van de grootste meesterwerken van onze tijd.

Zeer stijlvol drama met een prachtige cast, werkelijkwaar sublieme muziek(vooral de mix van typmachine en muziek is erg origineel en sfeervol) en een mooi verhaal ten tijde van de 2e wereldoorlog je prima weet mee te voeren. Sommige scenes voelen helaas wel wat langdradig aan, maar ook de mooie beelden van het landhuis, Londen en Frankrijk weten je toch weer te betoveren.

Laatste paar minuten maakten de film net weer even iets bijzonderder, waar het redelijk standaard leek af te lopen. Erg mooi gedaan.

4*

ik ben politicoloog, een vak dat veel raakvlakken heeft met de filosofie. maar hemeltje lief wat kunt ú ontzettend veel kletsen en ontzettend weinig zeggen. allemachtig...wat voor een doelgroep denkt u hier te bereiken? houd het een beetje praktisch aub

De laatste film om dit filmjaar voor mij te sluiten is gewoon een mooie, degelijke afsluiter geworden. Interessant verhaal ( dat zich ook meer mocht toespitsen op Lola en de dader zelf na de feiten ) Goed acteerwerk, sfeervolle beelden en een stijlvol slot. 7/10

Het is een goede film met goede acteurs, echter kon het geheel geen enkele echt boeien, we een prachtige setting ten tijde van WOII.

Geweldige film! Geweldige soundtrack!

Goede film, na de verkrachting vond ik de film een beetje warrig, maar het einde verklaart alles waarom en vallen de puzzel stukjes in mekaar:3,5

Niet alleen een mooi verhaal, met een nogal wrange uitkomst/afloop.

Dacht nog waarom zijn bepaalde scenes overgeslagen maar wordt allemaal duidelijk op eind.

Maar dat was het niet alleen.

Voor mij was het verhaal aan zich 3.5 waard gevoelsmatig en qua mijn smaak.

Maar de beelden, de muziek en de sfeer die daarin ligt heeft iets kunstzinnigs.

Soms heel gedetaileerd, dan weer heel groots.

Heel apart, veel aandacht aan besteed door de maker.

Vandaar dat ik er zelfs een ruime 4* van maak.