La Tourneuse de Pages (2006)

Krappe 3* voor deze film. het verhaal sprak me wel aan en het begon veelbelovend. maar naar verloop van tijd krijgt het plot wel rare trekjes (beetje erg toevallig dat die vrouw op haar viel of niet ) en werd daarmee wel heel erg vergezocht.
Kan me wat dat betreft wel deels aansluiten bij Madecineman hierboven.
Aan de andere kant was het wel een fijn schouwspel, niet alleen de actrice maar ook de muziek en het elitaire sfeertje waren aardig neergezet.

Doe je bewust dom of wat..?
Wraak wordt op subtiele wijze genomen op vele fronten.
Waar het met name om gaat is hoe zij de gevoelens van Ariane bespeelt. Ariane is volledig afhankelijk van Melanie geworden.
Haar piano carriére is vernield en kwa gevoelens is ze in een hoek gedreven. Wat dacht je van de schaamte van haar liefde voor Melanie?
Het verraadt dat is de hoofdzaak. De focus die jij legt op de mogelijke arm-aandoeningen van het jongetje, is een fout die bij jou ligt. Het plot is in zijn geheel niet geloofwaardig, maar betreft gevoelskwesties denk ik dat deze een film een realistischer beeld weergeeft dan het beeld dat in jouw koppie rondzweeft.

het kon mij wel bekoren...

Stukje van Stojkatovitch (Jezus, hoe schrijf je dat....) was erg mooi

For now.... 3/1/2 ster

Een aardige film. Het verhaal wordt erg puur verteld en laat zien dat minder meer kan zijn, kunnen Amerikanen eens iets van opsteken. Het begin van de film is erg mooi maar dan springt het verhaal wel erg van de hak op de tak, opeens is Mélanie 10 jaar ouder, de eerste gemiste kans; Het was stukken leuker geweest als de film meer over het kleine meisje liet zien dan zo opeens over te springen erg zonde. Toch loopt het verhaal ondanks deze rare wending vrij goed en er ligt een aparte sfeer in, dan komt het volgende minpunt: De scene met de cello, die absoluut niet nodig was geweest en alleen maar de subtiele mystieke sfeer verpest die er daarvoor juist goed inzit. Toch hersteld de film zich daarna weer eventjes door de sfeer te herstellen. Het einde was absoluut een afknapper en ik blijf het zonde vinden dat de eerste scenes van de film niet meer uitgewerkt zijn.
Zoals ik al zei aardige film met een aparte sfeer met niet teveel poespas, alleen jammer van het eerste stuk, de scene met de cello en het einde. Wel erg goed acteerwerk, dat ook niet te overdreven is, maar gewoon realistisch.

Schitterend acteerwerk dat de genadeloze onderhuidse spanning tussen de twee vrouwen in de hoofdrol weergeeft. Genadeloos hard verhaal over het niet kunnen en willen accepteren van verlies en het spelen met gevoelens om de ander te kwetsen. Met de sobere filmstijl worden de gevoelens van de personages nog meer benadrukt en invoelbaar gemaakt.

tja wat moet ik hier nu weer van vinden, ik hou erg van franse films, deze is zeker goed weg te kijken en subtiel gemaakt, mooie hoofdrolspeelsters, goed acteerwerk maar t verhaaltje is idd nogal slap. lijkt erg op die film met rebecca de mornay maar die gaat volgens mij wel wat verder in haar wraak.. wat ik t meest ongeloofwaardigst vond was t einde, met dat briefje, wat een kul zeg! alsof hij meteen als eerste zn post gaat bekijken zodra hij thuiskomt en dan heel toevallig net die kaart er tussen uitvalt en ook dan heel toevallig t kaartje meteen gaat lezen.....pfff wat shocking zeg. elke gezonde man zou een gat in de lucht springen met zon verklaring en ik ook..want t had toch allemaal wel wat beter uitgewerkt kunnen worden. ik zat maar te wachten op een lekkere hete scene tussen de 2 mooie dames maar nee hoor..gemiste kans, dan had ik de film toch veel meer kunnen waarderen.

Heerlijke film, de spanningen tussen karakters zijn fascinerend.
Goede sfeer, niet teveel poespas.

Met weinig middelen toch een constante spanning in een film houden: prachtig!

Dat is natuurlijk maar één punt. Ze bespeelt de boel inderdaad, maar doet dat op een onnavolgbare onlogische wijze. Haar piano carriere is vernield, dat heeft ze dan vooral ook aan haarzelf te danken, want als je je al zo makkelijk uit het veld laat slaan... om vervolgens op bizar laagdrempelige wijze (jij noemt het subtiel, mag ook) 'wraak' te nemen.

Het blijft natuurlijk een typisch filmisch gegeven: de psychopaat die wraak neemt. In die zin vind ik deze wraak nog best aannemelijk. We weten allemaal hoe het is om negatieve feedback te krijgen van iemand waar we tegen op kijken. Het is voor mij best voor te stellen dat iemand zich zo gekwetst voelt naar onterechte kritiek, dat deze zich uit op een manier om die ander naar beneden te halen. Er had wellicht nog iets meer duiding kunnen komen naar hoe dit meisje zo is gegroeid dat zij die wraak nodig heeft gehad, maar buiten dat vind ik het niet ongeloofwaardig of onlogisch.

Aparte ervaring.

De film begon heel, heel goed. Een klassiek voorbeeld hoe je een veelvoorkomend uitgangspunt (een indringer in een leven wil wraak nemen) zo kan gebruiken dat het weer haast nieuw wordt. La Tourneuse de Pages bouwt een hele flinke spanning op en dat ligt naast de acteurs vooral ook aan de regie. Geen scene te veel, stiltes en een geweldig gevoel voor timing. Het optreden voor de radio is bloedspannend, puur door de opbouw van de film, aan de losse scene zou je bijna niets daarvan terugzien.

Maar vanaf het moment dat de cellist Melanie wil verleiden en hij "het ongeluk" krijgt gaat het een beetje mis. Dat sowieso al misplaatste moment geeft zo'n schrikeffect dat de film de opgebouwde zinderende spanning, die door de minimale middelen erg fragiel was, kwijtraakt. Het einde vond ik ook tegenvallend de sprong van afhankelijk zijn van, en verliefd worden op was me te groot en het feit dat Melanie wegloopt bij het optreden voor de Amerikaan, daar wordt ook net iets te makkelijk overheen gewandeld. Het laatste half uur was echt jammer.

Neem het eerste uur, laat het "ongeluk" van de cellist weg en laat het eindigen bij het concert voor de Amerikaan en het moment dat Melanie weg is en ik had de film zo vier sterren gegeven.

3.0*

Het begon leuk en mysterieus deze film, maar in de loop van de film wordt het toch een beetje vervelend dat er maar niks gebeurd.
Ik had die meid nog wel aangezien om iemand te vermoorden en dacht dat het bijna gebeurde toen ze het oppasjongetje onder water duwde in het zwembad.
Mysterieuze film en was teleurgesteld toen de film afgelopen was, want het begon erg goed alleen toen ging het niet verder.
Het bleef redelijk eentonig en er gebeurde weinig.
De jonge knappe meid had slechts de hand vastgehouden en een kusje op de wang gegeven van de pianiste, en daardoor was het leven van de pianiste drastisch verandert? Beetje apart.
Dat ze dit zegt heeft natuurlijk ook wel met andere factoren te maken, maar ik had het toch wel beter (en leuker ) gevonden als zij twee gevreeën hadden of iets in die buurt.
Er zat meer in deze film, dat er uitgehaald kon worden op het eind van de film, maar dit was niet gedaan, beetje jammer, maar toch een interessante film.
En deze 3* zijn ook voor een groot gedeelte te danken aan de zeer aantrekkelijke jonge actrice.

Een nogal magere film eigenlijk. De wraak van de bladzijdedraaister is nogal hevig voor wat er uiteindelijk "maar" gebeurd is in het verleden, plus de plotse verliefdheid die de pianiste voor haar ontwikkeld gebeurt iets te snel om geloofwaardig over te komen. Qua tempo zit het op zich wel goed, maar er gebeurt op zich te weinig in de film of het beklijft althans niet voldoende om na te zinderen. Een standaard 3*


3*

Prachtigee film, bijzonder strak geregisseerd door Denis Dercourt. In wezen is dit gewoon een wraakfilm, maar deze keer zonder fysiek geweld. De wraak is juist uiterst subtiel. Zo laat Deborah Francois o.a. haar affectie blijken naar Catherine Frot, waardoor zij onzeker wordt.
Mooi, bijpassend en ingetogen spel van de twee vrouwelijke hoofdrolspelers. De camera blijft soms extra lang op Deborah Francois gericht, zodat de kijker zich kan afvragen wat er in haar omgaat en wat haar intenties zijn.

Een heel subtiele wraakfilm... en ja, het plot is wel wat ongeloofwaardig, maar dat hoort misschien wel een beetje bij het genre. Ik snap die langetermijnwraak in ieder geval nooit zo goed - waar halen ze de energie vandaan, vraag ik me dan af.
Maar deze film heeft als bijzonder sterk punt wel de sfeer die echt zorgvuldig opgebouwd wordt, met veel lange shots waarin weinig lijkt te gebeuren. Vooral Déborah François is op die manier vaak in beeld - en wat een prachtig ijskonijn speelt ze hier.
Als tegenwicht voor al die langzaam opgebouwde spanning en dreiging dan weer de grappige scene met de cello. Leuk gedaan.

Geraffineerde wraak zonder echte opwinding. Een beetje sloom en mat geacteerd. Ik had hier meer van verwacht.

schitterende film.
Met 2 heel goede actrices in de hoofdrol.
Catherine Frot weet zoveel emotie te tonen zodat je bijna een boek te lezen krijgt.
Prima vertolking.
Heel veel erotische spanning die zo subtiel gebracht wordt dat het pure klasse is.
Een film om van te genieten

Slecht was het niet, maar je zit te wachten op een heftige scene, die maar nooit komt. Als er dan eindelijk wat gebeurt, is de film afgelopen. Nee, de film moet het meer hebben van de sfeer, die zich langzaam oplaadt. De uitwerking van het verhaal valt aan het eind ook wat tegen. De muziek is wel heel goed gedaan, maar kan de film niet redden. Zo blijft het steken op een middelmatig drama.

Revenge is a bitch.

Frans vermakelijk filmpje. Irriteerde me de eerste 3 kwartier aan Melanie, ze zat nog niet echt lekker in haar rol en haar gebrek aan communicatie begon aardig te knagen. Gelukkig kon ik haar, wanneer ze eenmaal op gang was wel waarderen. Audiovisueel nergens bijzonder, zelfs niet voor een muziek film. Wanneer er eindelijk wordt gespeeld, doet Denis er dood leuk nog een soundtrack onder, alsof het einde niet al dramatisch genoeg is. Misschien handig om te weten dat de film een thriller achtige sfeer heeft, voor de mensen die hem nog gaan zien. Acteerwerk is dragelijk, behalve dan Melanie, wat enigszins jammer is.

Vermakelijk, maar heeft geen pit. 3 sterren

Hele stille film en slim gespeeld, dat merk je pas later.
Ze heeft heel aangepakt en gedaan die Mélanie.
Trouwens Mélanie is ook nog eens een mooie meid om naar te kijken.

3 sterren

Mooie film, maar een wat magere nasmaak.

Ik wist niet al te veel af van de plot en maar goed ook.

Als ik zou weten dat ik naar een thriller aan het kijken was, zou de lol er snel af zijn. Meer nog: als thriller is het gewoon te mager. Dat het enkel en alleen haar wraakoefeningetje is, maakt haar tot een wel zeer ééndimensionaal personage en de film er is ook plots een heel stuk oppervlakkiger door.

Ik genoot net van de ambiguïteit van het verhaal tijdens de film. De opzet is natuurlijk heel thrillerachtig: alles lijkt naar wraak uit te lopen ik schrok me dan ook een hoedje toen Mélanie plots de pianiste kuste. Heel verrassend en gewéldig erotiserend.

Zeker nadat je je al had afgevraagd of de stijve heer des huizes misschien avances zou maken. Ik werd gewoon gewoon koud gepakt, stond totaal op het verkeerde been. Daar hou ik wel van. Ik had dat pad van die ambiguïteit net graag verder bewandeld gezien.
Het was dan ook een grote teleurstelling op het eind dat het 'maar' een onderdeeltje van een uiteindelijk te eng plot was. Het werd plots ook allemaal wat ongeloofwaardig. ook de veroorzaakte peesontsteking bij het zoontje was wat overbodig.

Wel genoten van de uitvoering: heerlijk Frans. Ook de styling was perfect: het bleef steeds bij crème-achtige of donkere tinten voor de outfits en achtergronden. Mélanie werd heel mooi in beeld gebracht, altijd ton-sur-ton, en het huis was tegelijk heel chique, maar ook een beetje oude glorie. Die Fransen: hoe Franser ze het houden, hoe liever dat ik ze heb.

Goede film,

de afloop is wrang - het idee dat het meisje iets goeds heeft gedaan (een huwelijk doel bewust stuk te maken en erger etc,) en de kijker met haar trots moet zijn daarop,

vraagtekens... i love it - te eindigen met ???

Geweldige actrice die Déborah François. Na L'enfant wou ik deze toch nog eens bekijken. Regisseur Denis Dercourt (waar ik verder nog niets van gezien heb) kan een sterke sfeer opbouwen. Je kan je vragen stellen bij het nemen van wraak 10 jaar nadat een 10-jarig meisje zakt door een piano examen omdat ze afgeleid is. Ik zou eerder kwaad worden op die fan die voor een handtekening kwam dan op de pianiste.

Maar het sterke is zoals gezegd de sfeer. Je voelt gewoon de wraakgevoelens van Mélanie die hier blijkbaar al 10 jaar mee zit en al sluipend wil toeslaan. Eerst door haar vertrouwen te winnen en alsmaar dichter te komen bij Ariane om dan toe te slaan. Magnifiek. Ook al is het een geheel andere film en verhaal, qua spanningsveld moest ik denken aan Swimming Pool.

Een goeie film en de verschijning van Déborah François is sowieso adembenemend. Een Belgische actrice met een groot sexappeal. Maar naast 'mooi zijn' kan ze zoals blijkt ook heel goed acteren. Belgisch talent, ook al kent geen kat haar waarschijnlijk in Vlaanderen.