Die Puppe (1919)

Leuke en charmante film van Lubitsch met een vrij origineel uitgangspunt.

Het is een beetje een mix van een toneelstuk en een film. Het verhaal zelf is niet echt realistisch, maar is meer een soort van sprookje. Een jongeman wil niet trouwen, rent weg, stemt in om zogenaamd te trouwen met een pop en op het einde zal niemand verrast zijn. Hoewel het nergens echt hoogstaand wordt is het wel erg vermakelijk om naar te kijken en maakt de charmante sfeer veel goed. De film neemt zichzelf gelukkig geen moment serieus en Ossi Oswalda is leuk om naar te kijken, al trekt ze soms wel erg gekke gezichten.

Al met al best geinig om een keer gezien te hebben en daarnaast duurt het ook niet al te lang. De versie die ik zag duurde trouwens 64 minuten.

3,0*

Een zeer originele, anarchistische en ook tamelijk idiote film van Lubitsch. Genoten!

Aardig filmpje van Lubitsch, nogal rap verteld in krap een uurtje. Film kent genoeg grappige momenten, zoals de welgevoede monniken die hun rijke maaltijden onder tafel verstoppen als gebeld wordt, de achtervolging van de leerjongen die zich heerlijk kon uitleven met een stapel borden, en de transformatie van de poppenmaker in Don King. Waar de film om draait, de nogal argeloze neef die denkt met een pop te trouwen, daar wordt niet zo veel mee gedaan, ook al omdat Ossi nauwelijks echt haar best doet voor pop door te gaan. Leuke effecten trouwens wel, Lubitsch hield zich al vroeg bezig met de mogelijkheden van o.a. stop motion en multiple exposure.

Lubitsch maakt een sprookje

Ik ben ondertussen een tijdje bezig in het boek Paris vu par Hollywood en daar is een heel hoofdstuk gewijd aan de combinatie Ernst Lubitsch en de Franse lichtstad. Het deed me in ieder geval terugdenken dat ik nog een voorraadje aan films van de Duitse cineast had. Weliswaar allemaal films die hij in Berlijn heeft gedraaid, maar de eerste film in de box (Ich Möchte Kein Mann Sein) was een vermakelijke zit. Het verbaasde me dat dat alweer meer dan een jaar geleden was dat ik die had gezien dus als voornemen voor 2020: eens werk maken van de overige films in de boxset.

Al is die goesting wel weer wat geslonken met het zien van Die Puppe. Het is nochtans van dezelfde periode als Ich Möchte Kein Mann Sein (een jaartje later) en ook opnieuw met Ossi Oswalda maar het is gewoon een erg vreemd filmpje geworden. Het begint al met die opbouw van het decor (door Lubitsch zelf trouwens!) en verder zitten er nog zo'n vreemde elementen in zoals paarden die door mannen in een pak worden gespeeld of een getekende maan. Het lijkt wel alsof dit een soort kruisbestuiving moest worden van verschillende elementen maar dan wel eentje die uiteindelijk vlees noch vis is geworden. Wat volgt is een nog vreemder plot waar een ietwat zonderlinge man besluit te gaan trouwen met een pop en daar blijkt niemand een probleem mee te hebben. De afloop kun je in ieder geval ook wel raden.

Toch is niet alles hier slecht, verre van zelfs. Je ziet een regisseur die een aantal dingen uitprobeert en probeert uit te vogelen wat wel en niet werkt. Het resultaat zijn soms erg leuke momentjes (onder andere de monniken die hun eten verstoppen wanneer er aan de deur gebeld wordt) maar ook stukken die gewoon minder goed lopen zoals het stukje waar Hilarius zijn haar wit wordt. Gelukkig is er ook nog wel Ossi Oswalda om hier de show weer te stelen. Ik vond haar al erg leuk in Ich Möchte Kein Mann Sein en ook haar rol als dochter/pop is leuk. Zij is voor mij dan ook de grote meerwaarde aan de film, maar Hermann Thimig is best ook nog wel leuk als de onwennige Lancelot. Verder weinig opzienbarends qua cast en wat een enorm lelijke tussentitels trouwens! Misschien ben ik de afgelopen tijd teveel verwend geweest met het oeuvre van Harold Lloyd, maar dit was niet om aan te zien. Blij dat er Engelse ondertiteling was.

Verder niet echt een idee welke versie ik nu heb gezien van degene die hierboven vermeld staan. Mijn versie duurde 65 minuten en zodoende valt die die van 48 minuten al weg. Het waren Duitse tussentitels dus ook die Brusselse variant valt af en dan schiet eigenlijk enkel die gerestaureerde versie uit 2000 over die 58 minuten zou duren. Zal wel weer iets met die afspeelsnelheden te maken hebben, ik denk niet dat er geknipt is in de film.

2.5* (halfje extra voor Ossi)

Erg leuke stomme film met een fijn concept waarbij een vrouwenschuwe man een levensechte pop als vervanging haalt. Wat hij niet weet is dat de vermeende pop een echte persoon is. Het levert een aantal leuke komische momenten op. Uiteraard komt er wat fantasie aan te pas, maar als je meegaat in het verhaal is het erg aangenaam om volgen.

Het decor is was vreemd te noemen met in het begin het poppenhuis en ook de kindertekeningen van onder meer de zon. Ook de paarden die in beeld komen zijn eigenlijk verklede mannen. Beetje absurd, maar het misstaat niet net zoals de kleurveranderingen van het haar van de vader naargelang zijn welzijn.

Sowieso een aantal leuke scènes zoals het bal en het klooster, maar ook het kleine broertje had een fijne rol. Graag naar gekeken. Luchtig en amusant - zo zie ze graag de films van 100 jaar terug. Alleen die muziektonen waren oervervelend ...

Een lief filmpje anders kan ik het niet omschrijven. Het doet bij momenten wel denken aan Méliès met die getekende plaatjes en lachende zonnetje. Een simpel verhaaltje (een sprookje zeg maar) met een erg leuk acterende Ossi Oswalda die de rol van een (levende) pop vol overgave speelt. Leuke mix tussen fantasy en comedy.