Il Tuo Vizio È una Stanza Chiusa e Solo Io Ne Ho la Chiave (1972)

Ik vond hem niet echt bijzonder. Sergio Martino word onder de giallo kijkers toch wel als een grote beschouwd volgens mij, maar hij heeft me tot nu toe nog niet echt kunnen overtuigen. Zo ook met deze Your Vice is a... De acteerprestaties zijn wel aardig. Ik vond het vooral leuk om Luigi Pistilli weer eens bezig te zien. Edwige Fenech ziet er hier nog prachtig uit (heel anders dan zoals ze er nu uitziet, ze had zich niet moeten laten straktrekken...). Dit zit allemaal wel goed, maar ik vond het verhaal nogal standaard en de film zakt zo nu en dan nogal in. Zo af en toe is er wel wat spanning en er valt zo hier en daar een slachtoffer, maar dan zitten er soms weer hele stukken in de film die erg saai en langdradig aanvoelen. Dit zijn stukken waarin volgens mij geprobeerd word spanning op te bouwen, maar dit lukt in ieder geval helemaal niet.

De film is geen tijdsverspilling, maar zeker ook geen topper in het genre.

Opmerkelijke bewerking van het verhaal the black cat van EA Poe,waarin veel van de elementen eruit op hun kop worden gezet,waardoor het ook voor lezers van het verhaal nog enigszins spannend blijft.

Een giallo kun je deze film hooguit bij gebrek aan beter noemen ,omdat de hoofdzaak van de intrige niet de ontraadseling van een serial-killer mysterie is,dit wordt immers al halverwege opgehelderd.Het draait vooral om de psychologische verhoudingen tussen de personages,die trouwens allen buitengewoon akelige sujetten zijn..

Er wordt voor en film uit dit genre goed geacteerd,zeker door Pistilli die overtuigend een verlopen decadent neerzet.Strindberg en Fenech zijn adequaat in hun standaardrollen(en ja,Fenech zag er als 25-jarige beter uit dan als 60-jarige. Duh ).

Wat echter veel verziekt is het sensationalisme van Martino,die op de gekste ogenbikken komt aanzetten met blote hippies,negerinnen,lesbo's en als toppunt een...motorcrosswedstrijd,nog serieus gebracht ook.Al dit gedoe haalt teveel de vaart uit de intrige ipv deze te stuwen.

Geen meesterwerk dus,maar binnen het genre zeer behoorlijk en vooral origineel.Aan te bevelen voor wie giallo-moe denkt te zijn.

Dat lijkt vooral maar zo, de ontknoping is toch zo giallo als maar zijn kan (incl. complete switch in wie/hoe Irina blijkt te zijn)? Aan het einde hoor je de mysterieuze grijsharige man namelijk zeggen dat de moord op het motorduo nog simpeler was dan die op de dienstmeid. De moord op het hoertje is dan een losstaande zaak, en van de moord op de boekwinkelmedewerkster is het simpelweg onmogelijk vast te stellen, behalve dan dat de moordenaar van het hoertje het ''bekend zou hebben''... dat bij alle moorden hetzelfde uitzonderlijke mes wordt gebruikt, draagt goed bij aan alle verwarring. Maar ik kan wat gemist hebben, ben benieuwd eventueel. Daarentegen ligt er wel een behoorlijke nadruk op het drama en de psychologische oorlogsvoering onderling, meer dan bij de gemiddelde giallo.

En verder kwamen er niet zoveel hippie scènes in voor (één uitgebreide eigenlijk, vrijwel meteen, en die was best bijzonder te noemen met dat liedje) en welgeteld één negerin. De lesbo's... ach. En de motorwedstrijd... nou ja. Alles opgeteld wél een behoorlijk gekke giallo, maar zeker vermakelijk; Martino weet dan ook wel raad met de kills(cènes)... en dan nog Fenech op de koop toe.

3,5*.


P.s. zou SK hier nog inspiratie op hebben gedaan voor de getypte waanzin in TS (met JN)...?

S. Martino´s andere ´vice´ flm vond ik toch echt stukken maar dan ook stukken beter.

Na het zien van de andere´vice kon ik haast niet wachten deze te gaan zien maar dat viel vies tegen.

Misschien als ik deze eerst had gezien had hij meer sterren gekregen maar dat zullen we nooit weten tenzij ik ooit ga dementeren en ze dan weer ga zien.

Een te overdreven soap met begeertes, wreedheden en bloed. Aan de ene kant leek het duistere verhaal (een noodlottige reis naar de menselijke afgronden, met daarin een nachtmerrie van een (sm) huwelijk tussen een schrijver met een moedercomplex en z'n psychotische vrouw) complex te zijn, maar aan de ander kant gebeurde er op de keeper beschouwd te weinig boeiends. Van de drie hoofdrolspelers was Edwige Fenech het best op dreef; Luigi Pistilli vond ik pover spelen en Anita Strindberg deed aan overacting.

Geinige ratjetoe start als een giallo, wordt een spookklucht, met die eeuwige zwarte kat die je wel vaker in spaghetti horrors ziet, en eindigt in een drama vol achterbaks verraad. Volgestouwd met bevallige blote dames van verschillende komaf, blondines, brunettes en ook een Afrikaanse moest het met de dood bekopen toen ze de verboden jurk droeg. Ja die! Die met de illegale decolleté. Mama mia. You might like this movie. Martino, de koning van smaakvolle cinema, snapte wel hoe je een film aan de man (niet vrouw) moest brengen. Scharen, messen, borsten en motoren. Decadente loeders en hun oud geld zorgen voor de nodige exploitation. Echte eurosleaze!

Zo worden ze helaas niet meer gemaakt. Bedankt voor de tip gauke

Een donker getint verhaal met perverse psychotische gedachten dat geleidelijk aan zich ontvouwt tot een totaal andere uitwerking die je in het begin doet vermoeden. Uiteindelijk is het een verhaal waarin geld, wraak en verraad te redenen vormen voor de verschillende moorden waarbij de regisseur een onnodig toemaatje erbij doet om het geheel wat mysterieuzer te maken en vooral om de kijker op het verkeerde been te zetten. Geen goede keuze. Prima vertolkingen van Strindberg en Fenech waarbij die laatste met haar mooie ogen een fantastische uitstraling geeft. Degelijk dodelijk mysterie ! 6,5/10

De titel is alvast prachtig, alleen al om die reden wil je de film kijken. Of vanwege de borsten van Fenech. Toch zijn de hoofdrollen van Strindberg en Pistilli ook aardig. Het verhaal is onevenwichtig; eigenlijk is het een melodramatsiche, erotische (de verwikkelingen rondom Fenech zouden in een porno niet misstaan), psychologische (de rol van Pistilli is voer voor psychologen), horrorfilm met een zwarte kat die steeds maar terugkomt.

De acties van de hoofdrolspelers zijn constant onlogisch maar toch is dit vermaak ten top. Juist omdat de film is zoals hij is; een beetje vreemd maar wel lekker.

De Giallo vind ik een leuk sub-genre omdat het stilistisch, mysterieus en grafisch is. Toch realiseer ik me steeds meer dat er op het werk van Dario Argento, Mario Bava en Lucio Fulci na bar weinig echt goede Gialli te vinden zijn. Your Vice Is a Closed Room and Only I Have the Key is mijn eerste Sergio Martino en kan wat mij betreft makkelijk in de categorie 'had liever iets anders met mijn tijd gedaan'.

In de omgeving van Venetië omringt een schrijver zich in zijn villa met allerlei hippie en stoner figuren. Meneer maakt er een sport van zijn vrouw te vernederen en vreemd te gaan met alles wat hij kan vinden, of het nu de negerin die als dienstmeid werkt is of zijn eigen nichtje. Dan worden één voor één zijn oude liefjes dood gevonden en is meneer hoofdverdachte.

De film probeert vooral het brave Italiaanse publiek te choqueren met de vrijheid blijheid onzin van de hippiebeweging (vrije seks en al dat gelul). En daarnaast natuurlijk het mishandelen van de vrouw. Uiteindelijk gaat de boel stierlijk vervelen, gezien de moorden alles behalve spannend zijn en geen enkel personage een beetje sympathiek is. Uiteindelijk draait het uit op een vrij slappe vertelling van Edgar Allan Poë's The Black Cat.

Edwige Fenech is natuurlijk geen straf om naar te kijken, maar ik vond haar niet heel erg bijzonder aantrekkelijk in beeld gebracht. Mijn restauratie had zeer mooie beeldkwaliteit, des te beter konden we zien hoe slecht belicht de locaties allemaal waren. Waar Argento namelijk wijselijk besloot alleen maar op locatie te filmen en Mario Bava zeer perfectionistisch was met de belichting, wordt bij de meeste Gialli een afschuwelijke vlakke TV-soap verlichting gebruikt.

Niet veel aan, dus.

Nounou baspls die zo negatief over een giallo is. Ik geef toe het is inderdaad niet zo stijlvol als bijvoorbeeld Argento maar uiteindelijk kan die hele kunstzinnige poespas me maar weinig boeien. Moord is moord dat hoeft voor mij niet worden uitgebeeld als een of andere hogere kunstvorm waar je van in extase moet raken. Deze heeft godzijdank niet dat rond de pot gedraai, scènes nodeloos uitrekken of bullshit die er niet echt toe doet zoals in de meeste Argento films. Deze is straightforward met verrassingen al is het natuurlijk ook wel een adaptatie van The Black Cat. Super is het niet maar wel een van de betere giallo's die ik heb aanschouwd. Niet echt mijn subgenre maar af en toe dan toch eens eentje die me wél kan bekoren.

Haha, ja ik begin er een klein beetje op uitgekeken te raken. Straight forward kan ik best hebben (Don't Torture a Duckling bijvoorbeeld), maar deze film probeerde in mijn ogen vooral te schokken met gedateerde seks-scènes (al was Edwige Fenech wel een lichtpuntje natuurlijk) en niet zozeer een spannend verhaal te vertellen. Wellicht dat ik een andere Martino beter vind.

Giallo is feitelijk de brug tussen Edgar Allen Poe op wie veel oudere griezelfilms gebaseerd of op zijn minst door beinvloed zijn en de latere slashers. Dit is een van een eindeloze rij films die speelt het het gegeven van The Black Car van Poe. Zowel in Italiaanse genrefilms als in oudere amerikaanse Griezelfilm loop je nog weleens tegen dat verhaal aan. Volgens mij heb ik inmiddels wel vijf of zes varianten gezien. De film zit vol dik aangezette psycholologie en zelfs voor een giallo is alles enigszins dik aangezet. Maar vermakelijk is het wel.

Oké, dit was een teleurstelling. Dit was verre van een echte giallo. Dit is meer een Italiaanse erotische film die gebruik maakt van elementen van het giallo-genre en het probeert te combineren met Roger Corman’s "Poe-cyclus" Helaas is het veel naakt en maar weinig bloederigheid. Dat begint al met schrijver Oliviero die aan het begin zijn hand in een openstaande blouse stopt om aan de borsten van vrouw te zitten. Waarna alle aanwezige beginnen te zingen en een andere vrouw begint te strippen.

Om te vervolgen met een bitch-slap en een verkrachting...Tja de toon is gezet....Natuurlijk is er wel een maniak die meisjes vermoordt maar de film richt zich meer op de ruzie die Irina heeft met haar dronken en losbandige echtgenoot. Totdat nichtje Floriana uit het niets arriveert. De film, wordt dan vooral voortgestuwd door gedoe om een zwarte kat en een lesbische scène met tante Irina, een crossmotorrace in de modder, opnieuw seksscènes, nu met haar oom en de motorrijder en dan toch moordscènes...

In het laatste half uur ofzo komt Edgar Allan Poe aan de beurt maar dat word flink afgerafeld want de tijd is bijna op. Het soapachtige melodrama en de talloze seksscènes maken dat dit niets bijzonders was. Desalniettemin is er een beetje kwaliteit, er is degelijk camerawerk en het ziet er niet al te goedkoop uit en natuurlijk is er de zwoele Edwige Fenech...Maar een giallo, in de ware zin van het woord...kan ik dit niet als beschouwen.

Een giallo uit het boekje. Te onthouden is de prima regie van Martino en de fotografie die het verhaal kundig en met spanning in beeld brengen. Het script is van Ernesto Gastaldi, één van de spilfiguren in het genre. Het is een verhaal zoals je van hem mag verwachten en weer eentje dat refereert naar Les Diaboliques, blueprint voor vele gialli. Verder goeie acteerprestaties waarbij de actrices ook mooi om zien zijn. Uiteindelijk vond ik het best een film met spannende momenten én het was entertainend. Dus missie geslaagd.