La Polizia Chiede Aiuto (1974)

Competent geschoten misdaadfilm, die naar mijn mening, veel probeert te suggereren, maar vervolgens binnen de 'veilige' marges blijft.

Alle losse eindjes worden naadloos aan elkaar geknoopt en er worden geen overbodige elementen geïntroduceerd, dat geen betrekking zal hebben op de uiteindelijke ontknoping van het verhaal.

Dit mag dan misschien resulteren in slimme scriptwriting, maar het blijft vooral een passieve kijkbeurt. Je wordt mondjesmatig gevoed en ook al zou je als kijkbuisdetective, een interessante mysterie onthult zien worden; de werkelijke potentie in het verhaal, een protest richting autoriteit, wordt slachtoffer van zijn eigen beperking.

Het valt te vergelijken met hetgene wat er met de climax van Adaptation. bereikt wordt.
La Polizia Chiede Aiuto suggereert dat het de hooggeplaatste figuren zijn, die gebruik maken van de diensten van de prostitutiesyndicaat, bestaande uit tienermeisjes. Kerk en Staat hebben het altijd zwaar de verduren als het om deze vorm van corruptie en hypocrisie gaat.
De suggestie wordt dus gewekt, maar zakt in de self-fulfilling prophecy dat tegen zulke figuren toch niet opgevochten kan worden. Het komt ter sprake, tot frustratie van de hoofdfiguren, maar tegerlijkertijd tot frustratie van de kijker. Waarom?
Alles wordt afhankelijk van de figuur op de onderste ladder, nl. de moordenaar, die vanuit de top, sporen uitwist en uiteindelijk, hoe kan het ook anders, kapot wordt geschoten.
De kijker blijft met lege handen zitten.

Politiefilm, Giallo en maatschappijkritisch pamflet ineen.
Ik heb deze film vooral willen zien vanwege de heerlijke bombastische soundtrack van Stelvio Capriani die deze film wat extra's meegeeft, maar ben het verder wel eens met Tone. De afwikkeling is erg matig en teleurstellend.

Die soundtrack kwam me erg bekend voor. En deze film heb ik niet eerder gezien...

De soundtrack wordt ook gebruikt in Amer.

Dat zal het dan zijn, dank je!