Gedo Senki (2006)

Mooie animatie maar het verhaal kom mij niet boeien. Had het idee dat de film eigenlijk veel langer moest gaan duren. De minste Gibli in jaren.

Leuke anime, maar had toch wat meer verwacht. Snap niet precies wat de setting precies inhield en waarom nou hiervoor is gekozen. Beetje een mengsel van van alles, maar uiteindelijk is het het net niet. Vond het niet opvallend mooi getekend, ergerde me ook wat aan de 'Michael Jackson-neusjes' van sommige personages. Verder vond ik het allemaal best boeiend, ook de laatste vechtscene was leuk. Jammer alleen van dat laffe liedje op het eind.

3*

Het regiedebuut van Goro Miyazaki, de zoon van de grootmeester. Tevens mijn eerste Ghibli op het grote doek. En dat was een prachtige ervaring. Een ervaring die ik zeker opnieuw wil op doen.

Wat ik zelf niet helemaal begrijp is hoe het komt dat de film zo flauwtjes ontvangen is. De ''massa'' liet de film links liggen. Dat is nog te begrijpen. Maar hoe komt het dat de film zo matig ontvangen is onder de critici?

Ik vind deze Ghibli van zoonlief ontzettend sterk. Misschien wel beter dan de meeste films van Hayao. Dat komt mede omdat de regisseur het verhaal serieus aanpakt plus dat de thematiek me ontzettend aansprak. Ik zat met ongeveer dezelfde levensvragen als het hoofdpersonage uit de film. Waarom leef ik? Wat stelt/kost een mensenleven voor? Waarom zou ik (verder) leven als ik toch dood ga? Wat is de dood? En natuurlijk de zoektocht naar het eeuwige leven?

Een jonge prins en een mysterieuze aartsmagiër ondernemen een gevaarlijke reis om het verstoorde evenwicht van Aardzee te herstellen. De film heeft een aantal basiselementen die een fantasy film ook in zich heeft. Daardoor kan het zich voordoen dat het soms lijkt op een copie van ''The Lord of the Rings''. Maar de film staat gelukkig op eigen benen en weet af en toe het genre te ontstijgen.

Visueel is de film dik in orde. Vooral in sleutelscenes, denk bijvoorbeeld aan de schoonheid van de draken, weet de film je te raken. Ook op cruciale momenten waar de personages groeien in hun levens weet de film niet alleen te ontroeren maar ook ontzettend spannend te blijven. Je blijft zeg maar kijken.

Enig minpuntje blijft het plotlijntje waarmee de film begint. Waarom vermoorde Arren zijn vader nu precies? We krijgen er namelijk nooit een antwoord op. Hoewel je natuurlijk kunt beweren dat Arren toen al bezeten was van het kwaad. Niet dat het écht belangrijk is maar toch. Een goede film kent gebreken maar een meesterwerk zit ijzersterk in elkaar. En daarom is deze film geen meesterwerk maar wel een goede Ghibli.

Tja, Goro, de zoon van. Al doet deze titel Goro flink tekort, wat mij betreft is het Hiyao, de vader van.

Goro maakt het iets minder koddig en gooit er flink wat 'volwassenheid' in. Ook dat er eens gebruikt wordt gemaakt van Magie, mages en mythische schepselen is een welkome add-on. Boeiend verhaaltje ook verder en de epische setting maakt het geheel af. Ook mooi animatiestijltje trouwens.

Goro heeft nog niet de staat van dienst die zijn vader heeft maar qua potentieel kan hij zijn pa wel overtreffen denk ik. Kennismaking is iig enorm veelbelovend.

Het deed me deugd nog eens zo'n mooie animatie te zien die zowel rust als boeiende beelden weergeeft. Andere animatiefilms van deze generatie houden het op 3D of willen per se elk minuscuul detail in beeld brengen zonder oog voor het geheel. Ook een mooi verhaal dat boeiend is met de nodige muziek op de achtergrond. Niet echt de beste Ghibli, maar zeker geen slechte. Kijken en genieten maar.

Aardige film. Bevat een paar indrukwekkende beelden, zoals van de luchten met zonsondergang en van de sterrenhemel hetgeen soms erg doet denken aan een Vincent van Gogh schilderij. Was Laputa net zo mooi getekend, dan had die film zeker 5* gekregen. De hoofdpersonen hier doen ook wel een beetje denken qua uiterlijk aan de hoofdpersonen daar, maar zijn nergens zo vertederend. Ergens ook wel een sterk punt, het duistere, maar het had op zich niet gehoeven. Qua thema moest ik dan weer denken aan Arête Hime.

Wat wel jammer was, was dat het niet fantasierijker was dan bijvoorbeeld Lord of the Rings. De tovenaars en draken vliegen je om de oren, en dat mag misschien exotisch aandoen voor Japanners, hier in het Westen is het cultuurerfgoed. Met het gebabbel over het herstellen van de balans kwam zelfs Star Wars in me op. Het leuke van de films van pa Miyazaki vond ik altijd dat je in een totaal andere fantasiewereld werd meegenomen en wat dat betreft verliest zoon het van pa.

Andere dingen die jammer waren, was het lang uitgesponnen einde, maar vooral de muziek. Die was wel erg episch, hetgeen ik als storend heb ervaren.

Al met al 3,5*.